CHAPTER 5

Sa sobrang frustration, hindi na nakapagsalita si Jazz. At dahil nakita niyang pagod na pagod si Sheena, nanahimik na lang siya.

Naglatag si Sheena ng bagong pajama sa ibabaw ng kama. “May sariling banyo ang kwarto mo. Maligo ka na at magpahinga. Pagod na pagod ako ngayong araw—hindi na muna kita dadaldalin.”

Tumango nang mahinahon si Jazz. “Salamat.”

Pinanood niyang maglakad si Sheena patungo sa isa sa mga pinto ng kwarto, at alam niyang ang kabilang kwarto naman ang para sababae.

Matapos maligo at magpalit ng pajama, sa wakas ay gumaan nang kaunti ang kanyang pakiramdam.

Eksaktong papatulog na sana siya nang tumunog ang kanyang cellphone dahil sa isang bagong mensahe.

Galing ito sa kanyang nakababatang kapatid na si Emerson.

[Ate, naka-bakasyon ako ngayon. Kararating ko lang sa bahay. Birthday ngayon ni ate Angelyn—bakit wala ka rito? Sabi ni Mama naglayas ka na naman daw. Kailan ba ito matatapos? Umuwi ka na. Hindi ko gusto ang luto ng mga katulong dito; mas gusto ko ang luto mo.  Ipagluto mo ako ng potato salad bukas ng umaga, ah?]

[Umiyak si Ate Angelyn kanina. Pag-uwi mo, humingi ka agad ng tawad sa kanya. Hindi ka ba napapagod sa lahat ng gulo na 'to? Pati si Damon ayaw na sa’yo. Minsan, nahihiya ako sa harap ng ibang tao dahil sa’yo.]

Naramdaman ni Jazz ang isang matalim na kirot sa kanyang dibdib. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang cellphone habang dahan-dahang tinatanggap ang mapait na katotohanan: tila mahal ng buong mundo si Angelyn.

At siya—si Jazz—ay balewala lang. At lumalabas pa, na siya na nga ang hindi minamahal, siya pa ang lumalabas na masama.

Kahit ang pusong nababalot ng amnesia ay hindi nakatakas sa likas na sakit na dulot ng pagyurak ng sariling pamilya.

******************

Kinaumagahan, maaga siyang nagising. Ang maitim niyang eyebags ay nagbigay sa kanya ng pagod at wasak na hitsura.

Pumunta siya sa kusina para magluto at palihim na nagulat kung gaano pa rin siya kabilis kumilos sa pagluluto.

Binuksan ni Sheena ang pinto ng kanyang silid, nasinghot ang mabangong amoy ng nilulutong pagkain, at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga.

“Ipinagluluto mo na naman si Damon ng almusal? Kinain ba niya kahit kailan ang mga almusal na ginawa mo para sa kanya nitong mga nakaraang taon? Nag-aral ka ng culinary  bilang isang disenteng dalaga, pero pagkatapos mong grumaduate, wala kang trabaho dahil hinahabol mo siya nang ilang taon, para lang pagtawanan ng lahat. Ano ba talaga ang hinahabol mo sa lalaking iyon? Pinaamoy ka ba niya ng brief niya na bagong hubad at humaling na humaling ka sa kanya?”

Natigilan si Jazz, tila nanigas ang kutsarang hawak niya. Gusto niyang tumutol—hindi iyon para kay Damon.

Ngunit tila wala namang maniniwala sa kanya.

Naglagay siya ng ilang side dishes sa mesa.

Sa ibabaw ng mesa ay nakalatag ang resume ni Sheena. Sinulyapan ito ni Jazz at nagtanong, “Sheena, gusto ko sanang lumabas at maghanap ng trabaho. Ano nga uli ang kinuha kong course noong college?”

Tumingin si Sheena sa mga pagkain, kumunot ang noo, at nag-isip sandali.

“Jazz, mas magaling ka nang umarte ngayon kaysa noon.”

Naramdaman ni Jazz ang pait sa kanyang loob at isinulong sa lamesa ang isang mangkok ng chaopan. “Sabihin mo na lang sa akin.”

Naupo si Sheena, sumubo ng ilang kutsara, at bumuntong-hininga.

“Finance ang kinuha mo, pero ang kumpanya ng pamilya niyo ay nakapangalan sa kapatid mong lalaki, kay Emerson. Pustahan, hindi mo man lang alam kung saan ang pinto ng kumpanyang ’yon. Kahit si Angelyn, may  10 percent shares doon, habang ikaw, wala kahit ano. Pagkatapos mong grumaduate, nagkaroon ka ng pagkakataong mag-intern doon, pero hindi ka pumasok dahil iniisip mong wala ka nang oras na habulin si Damon kung magtatrabaho ka. Ngayon, namamayagpag si Angelyn sa kumpanya—tinatawag siyang ‘boss’ ng lahat—pero wala nang nakakaalala na ikaw ang panganay at ikaw ay nagiexist.”

Tahimik na kumain ng ilang subo si Jazz, bago biglang nagsalita, “Kung ganoon, magtatrabaho ako sa kumpanya ng mga Robles. Bumalik na mula sa ibang bansa si Malachi, ’di ba? Gusto kong magtrabaho sa kanya.”

Marahas na napaubo si Sheena. Nasamid siya sa kinakain niya, dahil sa katawa tawang narinig mula sa kaibigan. Dali dali siyang kumuha ng tissue at pinunasan ang kanyang bibig.

“Ikaw… ’di ba galit na galit ka dati kay Malachi? Dahil ayaw sa kanya ni Damon, kinamuhian mo na rin siya. Tuwing mababanggit ang pangalan niya, agad na kumukulubot ang mukha mo. At alam mo ba kung anong klaseng tao siya? Grumaduate siya sa Harvard na may dalawang degree sa edad na labing-walo, nagtayo ng pinakamalaking acquisition company sa ibang bansa noong labing-siyam siya, at laging laman ng mga financial paper sa Wall Street. Kung hindi lang dahil sa  isang car accident dalawang taon na ang nakalilipas na nagparalisa sa kanyang mga binti, walang babae sa buong mundo ang hindi magkakagusto sa kanya.”

Naalala ni Jazz ang kaaya-ayang boses ng lalaki na narinig niya sa telepono at hindi niya napigilang magtanong, “Ano’ng hitsura niya?”

Naghanap si Sheena sa internet at nakakita ng isang litratong kuha ng isang foreign media outlet.

“Heto.”

Sa litrato, ang lalaki ay nakasuot ng itim na suit at nakasara hanggang sa huling butones ng kanyang polo. Mayroon siyang tipid at pormal na aura (ascetic air), ang kanyang tingin ay malamig at malalim—parang ibabaw ng dagat na nagyeyelo ngunit may itinatagong naglalakihang alon sa ilalim.

Ito na ang pinakamagandang mukhang nakita ni Jazz, mas gwapo pa kaysa kay Damon—nang mahigit isandaang beses.

Dagdag pa ni Sheena habang bumubuntong-hininga, “Sayang lang. Hindi na siya bumalik sa bansa simula noong aksidenteng iyon, at wala nang balita tungkol sa kanya kahit saan—sa loob o labas man ng bansa. Kahit pa lumpo ang mga binti niya, sa ganyang mukha, mahaba pa rin ang pila ng mga babaeng hahabol sa kanya. Tsk.”

Matapos humigop ng kape ni Jazz, bigla siyang may naalala, “Sabi ni Damon, si Malachi daw ang boyfriend ko. Pupunta ako sa kumpanya ng mga Robles.”

Naging kumplikado ang ekspresyon ni Sheena. Itinaas niya ang kanyang kamay para hilutin ang kanyang sentido.

“Kung pupunta ka man sa  teritoryo ng mga Robles para kay Damon o para kay Malachi, desisyon mo ’yan. Pero kung talagang mapapaibig mo ang mailap na si Malachi, wala na akong masasabi pa. Mas higit siyang mabuti, kaysa kay Damon-yo.”