CHAPTER 4

Nanatiling nakatayo si Jazz, tulala matapos ang sampal. Nakabiling ang kanyang ulo at tila wala nang buhay ang kanyang mga mata. Dinig niya ang matinis na ugong na iyon sa kanyang tainga.

Dali-daling lumapit si Angelyn sa tabi ni Norelyn at dahan-dahang hinaplos ang likod nito para kumalma ang paghinga. “Ma, ayos lang po talaga ako. Isang milyon lang naman ang laman ng account. Nag- aalala lang ako na baka walang magamit si ate. Kaunti lang ang perang naroon para hindi na siya masyado pang makapaglustay.”

Kumirot ang lalamunan ni Jazz sa sakit. Bigla niyang binuksan ang pinto ng isang taxing nakaparada sa kanyang tabi. “Excuse me…”

Ngunit wala siyang maisip na destinasyon. Ang tanging nagawa niya ay tumitig sa bintana ng sasakyan habang pinagmamasdan ang mga taong iyon na naglalakad papasok sa loob ng bahay.

Sinulyapan ng driver ang kanyang namumutlang pasaheroi, “Pamilya mo ba ang mga ‘yon o mga kaaway? Wala kang kaimik-imik kanina kahit nasampal ka na. Huwag mo na alalahanin ang dalawang daang pamasahe mo—bumaba ka na lang.”

Dito na tuluyang bumuhos ang mga luhang kanina pa pinipigilan ni Jazz. Gusto rin niyang itanong sa sarili ang bagay na iyon—pamilya ba sila, o mga kaaway?

Napakasakit isipin, na parang wala man lang nag aalala sa kanya, na parang isa lamang siyang basura. Malabo pa ang kanyang mga alaala, kaya hindi niya makuhang humanap ng lugar na maaari niyang tuluyan.

********************

Habang hawak ang kamay ni Damon, naglakad palayo si Angelyn na may mapanuyang kislap sa kanyang mga mata. Bahagya pa niyang nilingon si Jazz, saka ngumiti na puno ng pang uuyam.

“Ma, Damon, totoo kaya na may amnesia si Ate? Baka kung ano ang mangyari sa kanya.. Papasukin kaya natin siya ng bahay?” puno ng mapagkunwaring pag aalala ang kanyang tinig.

Nagdilim ang mukha ni Norelyn sa sinabi ng anak, bakas ang pandidiri sa kanyang boses habang kinakausap ito. “Kung talagang may amnesia siya, hindi na sana siya nagpunta rito! Damon, dapat mo nang tapusin ang engagement  niyo ni Jazz sa lalong madaling panahon. Huwag mong hayaang magdusa si Angelyn. Napakarami na niyang pinagdaanan sa buhay sa loob ng maraming taon. Bilang ina niya, paano ko matitiis na makita siyang muling malugmok at mahirapan?”

“Tita, huwag po kayong mag-alala. Aalagaan ko si Angelyn habang buhay.”

Tungkol naman kay Jazz, bagama’t dati silang childhood sweethearts, matagal nang naging kumplikado ang kanilang ugnayan.

Maraming taon na ang nakalilipas, magkasamang lumabas sina Jazz at Angelyn, ngunit si Angelyn ang nakidnap.

Pagkalipas ng limang taon, nang mahanap na si Angelyn, nalaman ng lahat na pinrotektahan niya si Jazz at hinayaan itong maunang tumakbo patungo sa pulis.

Tumakbo nga si Jazz—pero wala na siyang ibang ginawa. Pinabayaan niya ang kanyang kapatid na matangay ng mga kidnappers.

Ang isang taong katulad niya ay bulok na ang pagkatao bata pa lang. At nang mahanap na si Angelyn, palagi pa itong binu-bully ni Jazz sa paniniwalang ninakaw nito ang pagmamahal at puwesto niya sa pamilya.

Sa oras na magpakita si Damon ng kahit konting intensyong protektahan si Angelyn, tuluyang mawawala sa sarili si Jazz. Ang lahat ng nangyari mula noon hanggang ngayon, puro kagagawan lang ni Jazz para sa pansariling interes.

********************

Mag-isang nakaupo si Jazz sa gilid ng kalsada, suot pa rin ang kanyang hospital gown, mukhang sakitin at kaawa-awa ang kanyang anyo. Kung makikita pa nga siya ng mga taga mental hospital, iisipin ng mga ito na may sakit siya sa pag iisip.

Isang sasakyan ang dahan-dahang huminto sa tabi niya.

“Jazz?”

Isang boses ng babae ang tumawag. Tumingala si Jazz. Pamilyar ang boses, pero hindi niya maalala kung sino ito.

“Nakipag-away ka na naman ba kay Damon? Kung maglalayas ka man, hindi ka ba pwedeng magpalit muna ng matinong damit?”

“…Sino ka?”

Napahawak sa noo si Sheena at binuksan ang pinto sa passenger seat. “Sumakay ka muna. Minsan talaga hindi mo masisisi ang mga tao kung pag-usapan ka man nila. Paulit-ulit na ang mga gimik mo—nakakarindi na rin. Sa totoo lang, hindi ko maintindihan kung bakit napakabait mo pa rin kay Damon kahit napakawalanghiya naman niya sayo.”

Sumakay si Jazz sa kotse at tahimik na naupo sa passenger seat nang hindi nagsasalita.

Dinala siyaa ni Sheena sa apartment complex kung saan ito nakatira. “Sa bahay ko muna ikaw magpalipas ng gabi. At bukas, sigurado naman ako na maaga pa lang, hahanapin mo na si Demonyo este Damon mo pala.”

Sumunod si Jazz sa loob at marahan na nagpalit ng tsinelas sa may pintuan.

Pamilyar sa kanya ang ayos ng apartment—tila malapit na kaibigan niya ang taong ito.

Naupo siya sa sofa, habang si Sheena naman ay kumukuha ng tubig sa despenser. Maigat na iniabot nito ang baso sa kanya.

Habang hawak ang baso, sa wakas ay naramdaman ni Jazz ang pagbalik ng init sa kanyang katawan.

Humikab si Sheena, na mababakasan ng pagod sa mukha. “Maliligo lang ako. Doon ka na ulit matulog sa kwartong iyon. Pag-alis mo bukas ng umaga, huwag mong kalimutang dalhin 'yung mga damit na iniwan mo rito noong huli kang nanatili dito.”

“Minsan, hiling ko talaga na magpakita ka naman ng kaunting paninindigan at huwag sumuko agad kay Damon. Pero tuwing maglalayas ka, hindi ka man lang umaabot ng tatlong araw. Sa isang kumpas lang ng daliri ni Damon, tumatakbo ka na pabalik sa kanya at hinahayaan siyang tapak-tapakan ka. Kaya hindi kataka-takang minamaliit ka niya at ng mga kaibigan niya. Gamitin mo naman ang utak mo, okay? Jazz —kung isang araw ay tuluyan ka talagang mawalan ng alaala, magpapasabog ako ng fireworks bilang pagdiriwang dahil sa wakas, baka hindi ka na magiging tanga!”