로그인Bago umalis matapos kumain, medyo nahihiyang nagtanong si Jazz, “Puwede mo ba akong pahiramin ng pera?”
Huminga nang malalim si Sheena. “Ang cufflinks na ibinigay mo kay Damon noong nakaraang linggo ay nagkakahalaga ng isang daang libong piso. Tapos ngayon, sasabihin mong manghihiram ka ng pera dahil wala kang pera?”
Napakamot sa pisngi si Jazz, halatang napahiya. “Nangutang lang ako para mabayaran ang bill sa ospital kahapon. Babayaran din kita agad.”
Nag-transfer si Sheena ng sampung libong piso sa kanya sa pamamagitan ng WeChat at tinapik siya sa balikat. “Ilang taon nang nililimitahan ng pamilya mo ang gastos mo, pero tinitiis mong mag-ipon para lang maibili ng regalo si Damon—pati nga mga kamag-anak niya, sinusuyo mo. Hayaan mo na nga. Wala na ring saysay ang magsalita pa ako sayo. Hindi mo na kailangang magbayad. Kung wala kang matutuluyan ngayong gabi, bumalik ka lang dito.”
Lubos na natouch ang damdamin ni Jazz sa sinabing iyon ng kaibigan.
Ngayon, sigurado na siyang magtatrabaho sa kumpanya ng pamilya Robles, kailangan muna niyang umuwi para kunin ang kanyang ID at iba pang mahahalagang dokumento.
Pagdating niya sa bahay ng mga Aranas, nakaramdam siya ng kaunting pagkailang habang nagdo-doorbell.
Isang tinig ng binata ang narinig mula sa loob. “Sino ’yan?”
Binuksan ni Emerson ang pinto, at nang makita siya, agad itong nagalit.
“Ate, anong problema mo? ’Di ba sinabi ko sa iyong ipagluto mo ako ng almusal kanina? Bakit ngayon ka lang bumalik? Magluto ka na bilis—gutom na gutom na ako!”
Tiningnan ni Jazz ang guwapong binata sa kanyang harapan, na may taas na halos 1.83 meters, at dahan-dahang nagpalit ng sapatos sa may pintuan.
“Hindi ba’t may kasambahay naman tayo?”
“Hindi kasing-sarap ng luto mo ang luto ng kasambahay. Anong nangyayari sa’yo? Ilang taon mo na itong ginagawa, tapos ngayon sasagot-sagot ka na? Hindi ba’t responsibilidad mong ipagluto ang pamilya? Kahit noong mataas ang lagnat mo, nagluluto ka pa rin para sa amin. At kapag pinupuri ka ni Mama, halos kalahating araw kang masaya.”
Nanikip ang dibdib ni Jazz habang ang kanyang tingin ay napadako sa sala.
Sa sofa, nakaupo sina Angelyn, Norelyn, at ang kanyang tatay na si Menandro.
Nang makita ni Norelyn na bumalik siya, binulyawan siya nito. “Akala ko hindi ka na babalik para magluto ngayong umaga. Mukhang hindi mo rin naman pala kayang panindigan ang pag-iinarte mo. Bilisan mo na, pumunta ka na sa kusina—gutom na gutom na ang kapatid mo. Hindi ka talaga kumikilos bilang isang maayos na ate.”
Si Angelyn, na nakaupo nang elegante sa loveseat, ay bahagyang ngumiti sa narinig.
“Ate, gusto ko ng broccoli and shrimp stir-fry. Lagyan mo lang ng kaunting asin ha? Nagdadiet kasi ako ngayon. Magpapa-kuha kami ni Damon ng mga artistic photos mamaya.”
Matapos sabihin iyon, humarap siya kay Norelyn. “Ma, Pa, ano po ang gusto ninyong kainin?”
Agad na lumambot ang mukha ni Norelyn at ngumiti habang mapagmahal na tinatapik ang ulo ng anak. “Angelyn, napaka-maalalahanin mo talaga.”
Nakatayo lang si Jazz sa may entrance, at para sa kanya, tila isang katatawanan ang nasasaksihan.
Lumapit pa ang yaya at iniabot sa kanya ang apron, na may himig ng pagsita ang boses. “Ma’am, madalas ay alas-singko pa lang gising na kayo para magluto ng almusal. Bakit alas-siyete na kayo nakabalik ngayon? Kanina pa naghihintay ang lahat at gutom na gutom na. Kung mahuhuli kayo sa susunod, siguraduhin ninyong magsasabi kayo para naman nakakagawa kami ng paraan.” Saka bahagya pa itong bumulong, 'pa-importante..'
Tila ba ang tingin ng lahat kay Jazz ay wala nang iba kundi isang katulong.
Hindi niya tinanggap ang apron. Sa halip, tumalikod siya at naglakad patungo sa hagdan.
Natigilan ang lahat.
Napatalon si Emerson mula sa pagkakaupo. “Ate, anong ginagawa mo? Gutom na talaga ako! Humingi ka muna ng tawad kay Ate Angelyn—wala ka sa birthday niya kahapon! Tapos magluto ka na!”
Dagdag pa ni Norelyn, “Jazz, gusto ng lahat ang luto mo, at sanay ka na rin naman doon. Huwag ka nang magmatigas. Kumilos ka na para magkasilbi ka naman!”
Nasa may hagdan na si Jazz. Nang marinig ito, bahagya siyang ngumiti.
Taglay niya ang isang kapansin-pansing ganda—suplada at malamig tingnan kapag walang ekspresyon, at may balat na sa sobrang puti na parang may sariling ring light.
Sa hanay ng mga naggagandahang babae sa kanilang bayan, walang duda na may puwesto si Jazz kung magkakaroon ng ranking. Pero dahil sa loob ng maraming taon ay hinabol niya si Damon, naging katatawanan siya sa marami.
“One hundred thousand para sa isang meal,” mahinahon niyang sabi. “Sino ang magbabayad?”
Biglang nabalot ng nakabibinging katahimikan ang buong silid.
Ibinagsak ni Menandro ang hawak na diyaryo sa coffee table, madilim ang anyo ng mukha na tila ba hindi na niya makilala ang sariling anak.
“Kalokohan! Saan mo natutunan ang ganyang katusuhan sa pera?! Bakit bigla kang hihingi ng bayad para ipagluto kami? Ano ba kami sayo? mga customer?!”
Seryosong hinawi ni Jazz ang isang hibla ng kanyang buhok, habang isa-isang tinitingnan ang apat na tao sa kanyang harapan.
“Bakit ako magluluto para sa inyo nang libre? Nagpapakapagod ako sa kusina, habang si Angelyn ay nagtatanong lang kung ano ang gusto ninyong kainin, pero sa tingin niyo siya pa ang mas maalalahanin? Kung ganoon, siya ang paglutuin niyo.”
Tumalikod na siya para umakyat, pero biglang humagulgol si Angelyn.
“Ate, anong ibig mong sabihin? Ikaw naman ang nagpumilit na magluto noon, dahil sabi mo gusto mong bumawi sa akin. Alam ko na simula noong bumalik ako limang taon na ang nakakaraan, ayaw mo na sa akin—lagi mong iniisip na inagaw ko ang lahat ng sa’yo. Sige. Ako na lang ang aalis sa bahay na ito.”
Yumuko siya ng todo, halos ilapag na ang mukha sa sahig at pinunasan ang mga luha, tila ba labis siyang naaapi.
Kinurot ang pusong ina ni Norelyn ng makita ang anak na umiiyak.
At si Emerson naman ay hindi na nakatiis. Agad sinita ang kapatid. “Ate, tingnan mo ang ginawa mo! Bakit ba ganyan ka palagi?! Talaga bang masaya ka na nasasaktan ang mga tao sa paligid mo?!”
Hindi na nag-abala pa si Jazz na tingnan sila. Habang sinusubukang pigilin ang nananakal na pait sa kanyang dibdib, pinilit niyang ngumiti. “Sige. Lumayas ka na. Gusto mo bang igayak ko pa ang mga maleta mo? Oh ihatid pa kita sa labasan?”
Natigilan si Angelyn, at lalong napuno ng hinanakit ang kanyang mga mata. “Alam ko na. Ganyan naman ang palagi mong iniisip. Kahit ano’ng gawin ko, wala ring silbi. Talagang ayaw mo lang sa akin…”
“Bakit ka umiiyak?” malamig na tanong ni Jazz. “Sinaktan ba kita o minura? Napakabilis naman yatang pumatak ng luha mo. Kung tatalon ka sa ilog sa labas, baka mahawahan mo ang mga isda at maging dramatic na rin sila. Bagay na bagay talaga kayo ng gago na si Damon. Magsama na lang kayong dalawa at huwag niyo na akong guluhin.”
Natigil ang pag-iyak ni Angelyn habang nakatingin sa kanya nang hindi makapaniwala.
Ang dating Jazz ay hindi kailanman lalaban nang ganito. Ni hindi siya magsasabi ng kahit anong masamang salita laban kay Damon.
'Siguro ay nabaliw na siya dahil sa sobrang sakit ng pinagdadaanan niya.', sa isip ni Angelyn. Isang bahagyang ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi. Mabuti na rin iyon. Matagal na niyang kinamumuhian ang mukha ni Jazz at gusto niya itong sirain. Hindi niya maisip, kung bakit ba lahat ng ganda ay ibinigay sa babaeng ito. Isang kislap ng selos ang dumaan sa kanyang mga mata.
“Paano mo nasasabi ang ganyan tungkol kay Damon…”
Dahil ayaw nang mag-aksaya pa ng laway sa kanila, tuloy-tuloy nang umakyat si Jazz.
Hinabol siya ni Norelyn sa tindi ng galit. “Sumosobra ka na talaga! Narinig mo ba ang mga sinabi mo?!”
Akma niyang hahablutin ang manggas ni Jazz, pero itinulak siya nito palayo.
Natigilan si Norelyn, at nanahimik nang ilang segundo dahil sa gulat.
Ang anak niyang ito ay dati-rati’y napakasunurin—laging masipag at matapat, na nagliliwanag ang mga mata sa munting papuri lang mula sa pamilya.
Isang bahid ng kaba ang sumagi sa kanyang puso. “Sinasapian ka ba?”
Umakyat si Jazz, nagtanong sa isang katulong ng direksyon, at sa wakas ay nahanap na ang kanyang silid.
Magulong magulo ang kwarto, punung-puno ng mga kung ano-anong gamit, kabilang na ang isang piano at ilang iba pang instrumentong pangmusika.
Sinuri niya ang mga ito at napansin na bawat gamit ay may pirma—ang iba ay kay Angelyn, ang iba naman ay kay Emerson.
Gaano ba kalaki ang bahay na ito at wala man lang mapaglagyan ng mga instrumento?
Bakit kailangang isiksik ang lahat ng iyon sa loob ng kanyang silid?
Ano’ng tingin nila sa kwarto niya—bodega?
Nagawa pa niyang ngumiti. "That's good.""Pakakasalan ko siya."Hindi niya alam kung saan kumuha ng lakas para ngumiti nang ganoon kaluwag. "That's wonderful, Mildred."Ngunit nang makaalis siya sa kumpanya, saka lamang naramdaman ang bigat ng lahat. Akala niya, namimiss siya ng babae; akala niya, kahit papaano ay may lugar pa rin siya sa isip nito. Ngunit nagkamali siya. Sa loob ng dalawang buwan, may ibang taong naging sentro ng atensyon nito—at ang masakit, ang taong iyon ay ang sarili niyang kaibigan. "You're smiling."Napabalikwas si Emerson mula sa malalim na pag-iisip nang marinig ang boses ni Damon. Nasa harap na nila ngayon ang isang bote ng mamahaling whisky."Am I?""Yes. At hindi ko alam kung bakit."Napangiti si Emerson. "May naalala lang ako.""Tungkol kay Mildred?"Tumango siya. "She really likes you."Napailing si Damon, tila hindi pa rin makapaniwala. "Honestly, hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano nangyari iyon.""Bakit?""Because noong una, halos araw-a
Hindi inaasahan ni Emerson na magiging ganoon kasaya ang pagkikita nila ni Damon nang hapong iyon. Nasa private lounge sila ng isang restaurant na madalas nilang puntahan kapag may kailangang pag-usapan tungkol sa negosyo. Matagal na rin silang hindi nagkakaroon ng pagkakataong mag-usap nang walang ibang taong nakapaligid. Karaniwan, puro trabaho ang kanilang tinatalakay; minsan naman ay tungkol sa pamilya o sa mga nangyayari sa kani-kanilang buhay. Ngunit sa pagkakataong iyon, may isang bagay na hindi mapigilan ni Emerson na ikuwento—at iyon ay tungkol kay Mildred. "May magandang balita ako sa iyo, Kuya," bungad niya habang inaayos ang pagkakaupo sa sofa. Napatingin si Damon na kasalukuyang umiinom ng tubig. "Good news? Tungkol saan?" "Kay Mildred." Agad na umangat ang mga kilay nito. "Si Mildred?" Tumango si Emerson, hindi napigilang mapangiti. "Sinabi niya sa akin na pakakasalan ka niya." Napatigil si Damon sa pag-inom. "Excuse me?" "Narinig mo ako, Kuya." "Pakakasalan n
Bumalik si Mildred sa opisina nang hindi namamalayang matagal na pala siyang nakatayo sa reception area. Nang makaupo, agad niyang binuksan ang computer, ngunit wala siyang nagawa. Nakatitig lamang siya sa monitor habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ang ngiti ni Emerson.Hindi niya maintindihan. Bakit ganoon?Noong una, akala niya ay nag-aalala ito dahil may pakialam pa rin sa kanya. Kaya naman ikinuwento niya ang lahat tungkol kay Damon—sadyang pinalaki pa ang mga detalye para makita kung magkakaroon ito ng reaksyon. Sinabi niyang gusto siya ni Damon, na papakasalan niya ito, at na para siyang tumama sa lotto dahil sa kabaitan ng lalaki.Ngunit sa halip na magselos, natuwa pa si Emerson. Parang siya na ang pinakamapalad na tao sa mundo dahil nakatagpo siya ng lalaking kayang mag-alaga sa kanya.At ang pinakamasakit? Parang iyon talaga ang gusto nitong mangyari.Napahawak si Mildred sa noo. "Ang kapal ng mukha mo, Mildred," bulong niya sa sarili.Ano ba ang inaasahan niya? Na haha
"Ano iyon?"Napangiti si Mildred nang mapaglaro. "Sa tingin ko, gusto ako ni Damon."Tumingin si Emerson sa kanya, pagkatapos ay bahagyang ngumiti. "Talaga?"Napakurap siya. "Opo.""Well, that's good."'Iyon lang?' Napalunok si Mildred. Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nawalan ng kumpiyansa, ngunit hindi siya sumuko."Alam mo, hindi lang basta mabait siya sa akin. Iba rin ang pakikitungo niya minsan. Parang espesyal ako.""That's nice, Mildred."Napakunot-noo siya. Hindi ba nito naiintindihan ang ibig niyang sabihin? Kaya naman nagpatuloy siya."At alam mo kung ano ang naisip ko?""Ano?""Papakasalan ko siya."Saglit na natahimik si Mildred matapos bitawan ang mga salitang iyon. Naghintay siya. Siguro ay magtatanong ito kung seryoso ba siya. Siguro ay kukunot ang noo nito, o baka naman sasabihing masyado siyang nagmamadali. Gusto niyang makakita ng kahit anong senyales na hindi nito nagustuhan ang narinig.Ngunit ang sumunod na ginawa ni Emerson ay hindi niya inaasahan.Ngumiti
Hindi maikakailang naging maganda ang pananatili ni Mildred sa kumpanya ni Damon Robles.Kung noong una ay halos araw-araw siyang naghahanap ng paraan para mapaalis nito, ngayon naman ay tila ayaw na niyang umalis. Hindi rin niya alam kung kailan nagsimulang magbago ang pakiramdam. Marahil ay dahil sa araw-araw na pakikitungo rito, o baka dahil unti-unti niyang nakikita ang tunay na pagkatao sa likod ng pagiging seryosong negosyante.Mabait ito.Hindi iyong mabait lamang kapag may kailangan, kundi iyong likas na magalang at marunong magbigay-halaga sa ibang tao. Hindi siya pinapagalitan kapag nagkakamali; sa halip, ipinapaliwanag nang mahinahon kung paano iyon maiiwasang maulit. Kapag marami ang gawain, hindi siya dinadagdagan ng trabaho nang walang konsiderasyon. Minsan pa nga, si Damon mismo ang nag-uutos na huwag ubusin ang buong araw sa pagtatrabaho.At hindi rin ito mahirap pakisamahan. May mga pagkakataong nagbibiro ito, lalo na kapag napapansing masyadong seryoso si Mildred sa
Pagsapit ng ikapitong araw, napagpasyahan ni Mildred na kausapin na si Damon.Hindi na siya makapaghihintay. Hindi na niya kayang pumasok araw-araw sa opisina nito at magkunwaring walang pakialam sa mga nangyayari. Kailangan niyang malaman kung may paraan pa ba para maibalik siya sa kumpanya ni Emerson; at kung wala, kailangan niyang tanggapin iyon at magpatuloy sa buhay.Maaga siyang pumasok sa opisina. Sa pagkakataong ito, inayos niya ang lahat ng dokumentong nakatambak sa mesa. Tinapos niya ang mga gawaing ilang araw ding ipinagpaliban at inayos ang mga folder na nagulo.Hindi niya gustong maging dahilan ng problema ng ibang empleyado. Sapat na ang ginawa niyang panggugulo sa sarili niyang trabaho.Nang matapos, tumayo siya at huminga nang malalim. "Okay, Mildred. Kaya mo ito."Kumatok siya sa pinto ng opisina ni Damon. Ngunit bago pa man siya makapasok, narinig niya ang tinig nito. May kausap ito.At nang marinig ang sumunod na boses, kusang natigilan ang kamay niyang nakahawak sa







