Se connecterSera’s Point of View
“Hindi ako pupunta roon para pilitin kang sumama sa akin.” Iyon ang unang sinabi ni Xavier nang sagutin ko ang tawag niya kinabukasan. Napatigil ako sa pag-aayos ng mga damit na inilabas ko mula sa maleta. Hindi ko inaasahang tatawag siya nang ganoon kaaga, lalo na't kagabi lamang niya ipinadala ang mensahe tungkol sa kung saan kami titira. “Kung ganoon, bakit mo gustong pumunta rito?” tanong ko. “Dahil kailangan nating pag-usapan ang arrangement natin ng maayos, Sera. I would rather speak with you and your family in person.” Napapikit ako sandali. “Hindi mo kailangang mag-abala. Kaya naman nating pag-usapan sa telepono.” “Seraphina, I believe your family deserves to meet me. Especially after what happened.” May punto siya roon. Hindi ko rin naman maitatangging mas gusto ni Papa na personal siyang makausap bago kami gumawa ng anumang desisyon. “Sige,” maikli kong sagot. “Pero huwag kang magtatagal.” “Understood. Andiyan na ako sa loob ng isang oras.” Bago pa ako makapagsalita, pinutol na niya ang tawag. Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang cellphone sa kama. Isang oras. Iyon lang ang ibinigay niyang panahon para ihanda ang sarili ko sa pagdating niya. Hindi ko alam kung ano ang mas mahirap: ang makita siyang muli o ang ipaliwanag sa pamilya ko kung bakit kailangan ko siyang harapin. “Anak, may naghahanap sa iyo sa labas.” Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang boses niya mula sa pintuan ng sala. “Si Xavier po ba?” Tumango siya. “May dala siyang sasakyan na parang hindi pangkaraniwang sasakyan.” Napakunot-noo ako. “Ma…” “Hindi, hindi ko siya hinuhusgahan. Nagulat lang ako.” Tumayo ako at sumunod sa kanya patungo sa sala. Naroon na sina Papa at Gabriel, habang si Isabella naman ay halos nakadungaw sa bintana. Pagdating ko sa may pintuan, agad kong nakita ang isang itim na mamahaling sasakyan na nakaparada sa harap ng bahay. May lalaking nakasuot ng maayos na itim na amerikana na nakatayo sa tabi nito. Si Xavier. Maayos ang pagkakasuklay ng buhok niya. Malinis ang suot niyang damit, at kahit walang anumang palamuti o engrandeng kilos, halata ang kumpiyansa sa bawat galaw niya. Nang mapansin niya ako, bahagya siyang tumango. “Good afternoon, Seraphina.” “Good afternoon.” Lumapit siya sa amin at magalang na nagpakilala. “Mr. and Mrs. Villareal, I'm Xavier Devereaux. Thank you for allowing me to visit.” Iniabot niya ang kamay kay Papa. Tinanggap iyon ng aking ama, ngunit nanatiling seryoso ang ekspresyon nito. “Roberto Villareal,” pagpapakilala ni Papa. “Ito ang asawa kong si Elena.” “It's a pleasure to meet you both.” “Halika muna kayo sa loob,” sabi ni Mama. Pumasok kami sa sala. Napansin kong panay ang tingin ni Isabella kay Xavier, habang si Gabriel naman ay tila sinusuri ang bawat kilos nito. Nang makaupo kami, nagsalita agad si Papa. “So, Mr. Devereaux. I suppose you know why we need to talk.” “Yes, sir. And I understand your concerns.” “Good. Then I hope you'll be honest with us.” “Of course.” Hindi nagpaligoy-ligoy si Papa. “Bakit mo pinakasalan ang anak ko?” Naramdaman kong bahagyang nanigas ang mga balikat ko. Alam kong darating ang tanong na iyon, ngunit iba pa rin pala kapag narinig ko itong direktang itinatanong sa harap ng taong sangkot. Hindi umiwas ng tingin si Xavier. “Hindi ko po itatangging alam kong hindi nasa maayos na kalagayan si Seraphina nang gabing iyon. Nagkita kami sa Boracay, at siya mismo ang naghamon sa akin na pakasalan siya. Pumayag ako, ngunit alam kong dapat naging mas maingat ako sa naging desisyon namin.” “Alam mong lasing siya?” tanong ni Papa. “Opo.” “Kung ganoon, bakit hindi mo na lang siya pinauwi o hinintay na makapag-isip nang maayos?” Sandaling natahimik si Xavier. “Wala akong maibibigay na dahilan para baguhin ang nangyari. Alam kong hindi sapat ang paliwanag ko. Ang kaya ko lang gawin ngayon ay tiyaking hindi siya mapipilit sa anumang bagay na ayaw niya.” Tahimik akong nakinig. Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong hindi mapakali sa mahinahon niyang pagsagot. Hindi siya nagdadahilan, ngunit hindi rin niya ipinapakita na nagsisisi siya sa mismong pagpapakasal sa akin. “Hindi namin gustong maramdaman ng anak namin na wala na siyang pagpipilian dahil kasal na kayo,” dagdag ni Mama. “Nauunawaan ko po, Mrs. Villareal. Hindi ko inaasahang tatanggapin niya agad ang kasal na ito. Hindi ko rin siya hihilingang kumilos na para bang matagal na kaming mag-asawa.” “Kung ganoon, ano ang gusto mo?” tanong ni Gabriel. Doon siya tumingin sa akin. “I'd like us to consider living together temporarily.” Agad akong napatuwid ng upo. “Ano?” “Hindi ko sinasabing kailangan mong gawin iyon,” dagdag niya. “Gusto ko lang na magkaroon tayo ng pagkakataong pag-usapan ang sitwasyon natin nang hindi palaging magkahiwalay.” “Hindi iyon magandang ideya,” mabilis kong sagot. “Seraphina—” “Hindi. Sapat nang magulo ang lahat. Hindi ko kailangang dagdagan pa ang problema sa pamamagitan ng pagtira sa iisang bahay kasama mo.” Hindi siya sumagot agad. Hinayaan niya akong matapos bago muling nagsalita. “May sarili kang silid. Hindi natin kailangang magbahagi ng kuwarto. Magkakaroon ka ng personal na espasyo, at hindi ko pakikialaman ang mga ginagawa mo sa araw-araw.” “Hindi pa rin iyon ang punto.” “Alam ko.” “Hindi mo alam kung gaano ito kakomplikado para sa akin, Xavier. Dati, amo kita. Ngayon, asawa na kita. Hindi ko alam kung paano ako kikilos sa harap mo.” Bahagya siyang tumango. “Then you don't have to act differently. You can continue being yourself.” Napatingin ako sa kanya. Para bang napakadali para sa kanya na sabihin iyon. “Paano kung ayaw kong tumira sa bahay mo?” “Hindi kita pipilitin.” “Paano kung gusto kong manatili rito?” “Kung iyon ang gusto mo, igagalang ko.” Natahimik ako sandali. Hindi ko inaasahang ganoon kadali siyang papayag. “May isa pa akong gustong pag-usapan,” pagpapatuloy niya. “Alam kong matagal kang nagtrabaho sa ibang bansa. Kung kailangan mo ng tulong sa pag-aayos ng mga bagay habang bumabalik ka sa normal mong pamumuhay, handa akong tumulong.” Umiling ako. “Hindi ko kailangan ng pera mo.” “Hindi ko sinabing kailangan mo.” “Pero iyon ang ibig sabihin mo, hindi ba? Gusto mong sagutin ang mga gastusin ko?” “Kung kinakailangan.” “Xavier, kaya kong buhayin ang sarili ko. Hindi ako babalik sa Pilipinas para maging dependent sa iyo.” Hindi nagbago ang ekspresyon niya. “Hindi ko intensiyong alisin ang kalayaan mo.” “Kung ganoon, huwag mo akong tratuhing parang kailangan kong iligtas.” Saglit siyang natahimik bago sumagot. “Fair enough. Hindi kita pipilitin. Kung gusto mong magtrabaho, maaari kang magtrabaho. Kung gusto mong magpatuloy sa sarili mong mga plano, susuportahan ko ang desisyon mo.” Napatingin sa akin si Mama. Hindi siya nagsalita, ngunit alam kong sinusubukan niyang unawain ang bawat salitang ipinagpapalitan namin. “Hindi mo ba siya kailangang isama sa mga plano mo?” tanong ni Papa. “Mag-asawa na kayo sa papel.” “Hindi ko po ipagkakaila ang responsibilidad ko bilang asawa niya,” sagot ni Xavier. “Pero hindi ibig sabihin noon na maaari kong kontrolin ang buhay niya.” “Maganda kung ganoon ang paninindigan mo,” sabi ni Papa. “Dahil kung may isang bagay na hindi namin papayagan, iyon ay ang mawalan ng kalayaan ang anak namin.” Nakatitig si Xavier sa aking ama nang sumagot. “Hindi ko po iyon gagawin.” Makalipas ang ilang minuto, tumayo si Xavier at inayos ang suot niyang amerikana. “I should get going. Maraming salamat sa oras ninyo.” Tumayo rin si Papa upang ihatid siya hanggang sa may pintuan. Sumunod ako, habang naiwan sina Mama, Gabriel, at Isabella sa sala. Bago siya tuluyang lumabas, humarap siya sa akin. “Seraphina.” “Ano?” May kinuha siya mula sa bulsa ng kaniyang amerikana at iniabot sa akin ang isang maliit na card. Nandoon ang pangalan niya at isang numero. “My personal number. Hindi ito ang opisina ko. Maaari mo akong tawagan o i-message anumang oras kung may kailangan ka.” Tinanggap ko iyon, ngunit hindi ko agad inilagay sa bulsa. “May Executive Assistant ka naman. Bakit hindi na lang sa kanya ako makipag-ugnayan?” “Dahil hindi lahat ng bagay tungkol sa iyo ay kailangang idaan sa opisina.” Hindi ako nakasagot. “Hindi mo kailangang gamitin ang numerong iyan kung ayaw mo,” dagdag niya. “Nasa iyo ang desisyon.” Tumango ako nang bahagya. “Salamat.” Saglit siyang tumingin sa akin bago humakbang palayo. Ngunit bago siya tuluyang makapasok sa sasakyan, muli siyang humarap. “Asawa na kita ngayon, Sera. But I don't want you to feel like you owe me anything.” Napatigil ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot. Hindi ko rin alam kung paano ko dapat unawain ang mga salitang iyon mula sa lalaking bigla na lamang naging asawa ko. Ilang sandali pa, tuluyan nang umalis ang sasakyan niya. Naiwan akong nakatayo sa may pintuan, hawak ang maliit na card na iniwan niya. Hindi niya ako pinilit. Hindi niya ako inutusan. Hindi rin niya hiniling na maging asawa niya sa paraang inaasahan ko. Pero hindi ibig sabihin noon ay mas madali nang tanggapin ang lahat. Dahil sa kabila ng mga pangakong iyon, iisa pa rin ang katotohanang hindi ko matatakasan. Si Xavier pa rin ang asawa ko. At hindi ko pa rin alam kung ano ang gagawin ko tungkol doon.Sera's Point of View Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang makilala ang buong pamilya ni Xavier o ang posibilidad na hindi nila ako matanggap bilang asawa niya. Ilang beses ko nang tiningnan ang sarili ko sa salamin habang inaayos ang suot kong damit. Isang simpleng kremang bestida ang pinili ko, may kaunting alahas at sapatos na hindi masyadong mataas ang takong. Hindi ko gustong magmukhang sobra ang pag-aayos, pero ayoko rin namang magmukhang basta na lang ako sumama. "Ma'am Seraphina, handa na po ba kayo?" tanong ni Corazon mula sa labas ng kuwarto. "Opo, Tita Cora. Lalabas na po ako." Kinuha ko ang maliit kong bag at lumabas. Nasa sala na si Xavier. Nakasuot siya ng itim na amerikana at puting polo, habang may hawak na cellphone. Nang makita niya ako, saglit siyang natigilan. "Ready?" Tumango ako. "Sa tingin mo ba okay lang ang suot ko?" Muli niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. "You look beautiful." Napakurap ako. Hindi ko inaasahan ang sagot niya.
Sera's Point of View Alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na ako. Hindi na bago sa akin ang maagang paggising. Ilang taon ko ring nakasanayan ang ganitong oras noong nagtatrabaho pa ako sa ibang bansa. Kailangan kong bumangon nang maaga upang makapaghanda ng pagkain, makapag-ayos ng mga gamit, at matiyak na maayos ang lahat bago magsimula ang araw. Kahit nasa Pilipinas na ako at nakatira sa isang napakalaking mansyon, hindi pa rin nagbabago ang nakasanayan ko. Ilang minuto akong nanatili sa kama bago tuluyang bumangon. Inayos ko muna ang mga kumot, naghilamos, at nagsuot ng simpleng pambahay na damit. Paglabas ko ng kuwarto, napansin kong tahimik pa ang buong bahay. Wala pa akong nakikitang ibang tao sa pasilyo kaya naisipan kong bumaba at maghanda ng almusal. Pagdating sa kusina, agad kong binuksan ang malaking refrigerator. Napangiti ako nang makita ang mga sariwang sangkap na nakahanda roon. "Perfect." Kumuha ako ng itlog, kamatis, bawang, at ilang pirasong ho
Seraphina's POVHindi ako nakatulog nang maayos kagabi.Hindi dahil sa hindi komportable ang kama o dahil bago sa akin ang lugar. Sa totoo lang, mas maganda pa ang kuwartong iyon kaysa sa ilan sa mga hotel na natuluyan ko noong nagtatrabaho ako sa ibang bansa.Ang problema ay ang lalaking nasa kabilang kuwarto.Si Xavier.Hanggang ngayon, hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na kasal na kami. Ilang araw pa lamang ang nakalilipas nang wala akong ideya kung sino ang lalaking mapapangasawa ko. Ngayon, iisa na ang apelyido namin sa papel.At kahit gaano ko pa piliting isipin na simpleng kasunduan lamang ito, hindi ko maiwasang kabahan.Kaya ngayong umaga, may isang bagay akong kailangang gawin.Magtakda ng mga patakaran.Naupo ako sa maliit na mesa sa loob ng aking kuwarto habang hawak ang isang notebook. Ilang beses kong binasa ang mga isinulat ko bago tuluyang tumango sa sarili.Maayos. Malinaw. Walang paligoy-ligoy.Hindi ako papasok sa isang kasal nang walang malinaw na hangganan.Lalo
Sera's POVAng unang napansin ko nang bumukas ang malaking gate ay ang lawak ng lupang kinatatayuan ng bahay ni Xavier.Hindi naman ako banyaga sa mga mamahaling bahay. Sa ilang taong pagtatrabaho ko sa ibang bansa, nakakita na ako ng iba't ibang klase ng mansyon, malalawak na hardin, mamahaling kasangkapan, at mga bahay na para bang hindi nauubusan ng pera ang may-ari.Pero iba ito.Mahaba ang sementadong daanan papunta sa pangunahing gusali. Sa magkabilang gilid nito ay may mga punong maayos na pinutulan at mga halamang halatang regular na inaalagaan. May mga ilaw rin sa gilid ng daan na nagbibigay ng magandang tanawin kahit hindi pa tuluyang dumidilim.Sa dulo ay nakatayo ang isang napakalaking mansyon na may modernong disenyo. Malalawak ang mga salaming bintana, mataas ang kisame, at kapansin-pansin ang kombinasyon ng puti, itim, at kahoy sa kabuuan ng gusali.Mayroon ding pribadong hardin sa isang bahagi ng property, swimming pool, at isang tanawing halos hindi ko maalisan ng tin
Sera’s Point of View“Hindi ako pupunta roon para pilitin kang sumama sa akin.”Iyon ang unang sinabi ni Xavier nang sagutin ko ang tawag niya kinabukasan.Napatigil ako sa pag-aayos ng mga damit na inilabas ko mula sa maleta. Hindi ko inaasahang tatawag siya nang ganoon kaaga, lalo na't kagabi lamang niya ipinadala ang mensahe tungkol sa kung saan kami titira.“Kung ganoon, bakit mo gustong pumunta rito?” tanong ko.“Dahil kailangan nating pag-usapan ang arrangement natin ng maayos, Sera. I would rather speak with you and your family in person.”Napapikit ako sandali.“Hindi mo kailangang mag-abala. Kaya naman nating pag-usapan sa telepono.”“Seraphina, I believe your family deserves to meet me. Especially after what happened.”May punto siya roon. Hindi ko rin naman maitatangging mas gusto ni Papa na personal siyang makausap bago kami gumawa ng anumang desisyon.“Sige,” maikli kong sagot. “Pero huwag kang magtatagal.”“Understood. Andiyan na ako sa loob ng isang oras.”Bago pa ako m
Sera’s Point of View“Ma, Pa… may asawa na po ako.”Iyon ang unang mga salitang lumabas sa bibig ko nang makapasok ako sa bahay namin.Napatigil si Mama Elena sa pag-aayos ng mga gamit sa sala. Si Papa Roberto naman ay ibinaba ang hawak niyang diyaryo at napatingin sa akin na para bang hindi niya naintindihan ang sinabi ko.Samantala, si Gabriel, ang kuya ko, ay halos mabilaukan sa iniinom niyang tubig. Si Isabella naman, ang nakababata kong kapatid, ay napakurap nang ilang beses bago tuluyang lumapit sa akin.“Wait. What?” tanong niya.Napapikit ako sandali. Alam kong hindi magiging madali ang pagpapaliwanag, pero hindi ko rin alam kung saan magsisimula.“May asawa na ako,” ulit ko.“Anong asawa?” tanong ni Gabriel. “Sera, kakauwi mo lang. Anong pinagsasabi mo?”Hindi ako sumagot agad. Sa halip, ibinaba ko ang bag ko sa sofa at pilit na ngumiti. Ngunit bago pa ako makapagsalita, napansin ni Mama ang singsing sa daliri ko.Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.“Anak… kanino galin







