Se connecterSera's POV
Ang unang napansin ko nang bumukas ang malaking gate ay ang lawak ng lupang kinatatayuan ng bahay ni Xavier. Hindi naman ako banyaga sa mga mamahaling bahay. Sa ilang taong pagtatrabaho ko sa ibang bansa, nakakita na ako ng iba't ibang klase ng mansyon, malalawak na hardin, mamahaling kasangkapan, at mga bahay na para bang hindi nauubusan ng pera ang may-ari. Pero iba ito. Mahaba ang sementadong daanan papunta sa pangunahing gusali. Sa magkabilang gilid nito ay may mga punong maayos na pinutulan at mga halamang halatang regular na inaalagaan. May mga ilaw rin sa gilid ng daan na nagbibigay ng magandang tanawin kahit hindi pa tuluyang dumidilim. Sa dulo ay nakatayo ang isang napakalaking mansyon na may modernong disenyo. Malalawak ang mga salaming bintana, mataas ang kisame, at kapansin-pansin ang kombinasyon ng puti, itim, at kahoy sa kabuuan ng gusali. Mayroon ding pribadong hardin sa isang bahagi ng property, swimming pool, at isang tanawing halos hindi ko maalisan ng tingin. Napabaling ako kay Xavier. "Sa'yo talaga 'to?" Bahagya siyang lumingon sa akin. "May problema ba?" "Wala naman. Gusto ko lang siguraduhin kung sa tamang bahay tayo pumasok." Bahagya siyang ngumiti. "You're funny." "At ikaw, sobra ang yaman." Hindi na siya sumagot. Ilang sandali pa ay tuluyan nang huminto ang sasakyan sa tapat ng pangunahing pintuan. Agad na lumapit ang isang security personnel upang buksan ang p***o para sa amin. "Good afternoon, Sir Xavier." "Good afternoon." Pagbaba ko, inayos ko muna ang strap ng handbag ko bago sumunod sa kaniya. Pagpasok pa lamang sa bahay ay halos hindi ko na alam kung saan ako unang titingin. Makintab ang marmol na sahig, mataas ang kisame, at nakasabit sa gitna ng sala ang isang napakalaking chandelier. Maayos ang pagkakalagay ng mga muwebles, at bawat sulok ay may dekorasyong halatang hindi basta-basta pinili. Parang isang pahina mula sa isang mamahaling interior design magazine. "Sir Xavier!" Napalingon kami sa isang babaeng naglalakad papalapit sa amin. Nasa huling bahagi na siya ng kaniyang singkuwenta, maayos ang suot na uniporme, at may ngiting agad na nagbigay sa akin ng magaan na pakiramdam. "Good afternoon, Corazon." "Good afternoon po, Sir." Maya-maya ay napunta sa akin ang kaniyang tingin. "Ikaw po siguro si Ma'am Seraphina?" Ngumiti ako at bahagyang tumango. "Opo. Magandang hapon po." Agad niyang hinawakan ang kamay ko. "Ay, sa wakas! Ikinagagalak ko pong makilala kayo. Maligayang pagdating sa Devereaux residence!" "Maraming salamat po." "Corazon Bautista," pagpapakilala ni Xavier. "Siya ang matagal nang namamahala sa bahay na ito." "Matagal na po?" tanong ko. "Thirty-two years," sagot ni Corazon bago pa makapagsalita si Xavier. Napataas ang kilay ko. "Tatlumpu't dalawang taon?" "Opo, Ma'am. Halos bata pa si Sir Xavier noong nagsimula akong magtrabaho rito." Napatingin ako sa lalaking nasa tabi ko. "Ibig sabihin, alam niya lahat ng kalokohan mo noong bata ka?" "Unfortunately." Napatawa ako habang si Corazon naman ay mas lalong napangiti. "Napakabait pong bata ni Sir Xavier noon. Tahimik lang talaga at hindi mahilig makipagkuwentuhan." Napatingin ako ulit sa asawa ko. "At hanggang ngayon, ganoon pa rin." "Seraphina." "Anong problema? Totoo naman." Umiling lamang siya bago muling humarap kay Corazon. "Could you gather the household staff for a moment?" "Of course, Sir." Makalipas ang ilang minuto, nagtipon sa sala ang ilang kasambahay, kusinero, at iba pang tauhan ng bahay. Tumayo si Xavier sa tabi ko. "I'd like everyone to meet Seraphina Isabelle Villareal." Ngumiti ako at bahagyang yumuko. "Magandang hapon po sa inyong lahat." "She's my wife." Napatingin sa akin ang lahat. May ilan pang nagulat bago agad ngumiti. "Congratulations, Sir Xavier!" "Congratulations po, Ma'am!" "Welcome to the family, Madame Devereaux!" Sandaling natigilan ako. Madame Devereaux? Parang hindi pa rin normal sa pandinig ko ang bagong apelyido. Ilang araw pa lamang ang nakalilipas nang hindi ko man lang inaasahang magiging asawa ako ng lalaking ito. "Maraming salamat po," nahihiyang sagot ko. Nang makaalis na ang ilan sa mga tauhan, bahagya akong lumapit kay Xavier. "Madame Devereaux talaga?" "Anong mali?" "Parang matanda na agad ang pakiramdam ko." "Asawa kita. That's what they're supposed to call you." Napailing ako. "Bahala ka nga." "Your room is this way." Sumunod ako kay Xavier paakyat sa ikalawang palapag. Huminto kami sa dulo ng pasilyo kung saan naroon ang isang malaking pintuang yari sa kahoy. Pagbukas niya nito, agad akong napahinto. Napakaganda ng kuwarto. May malaking kama sa gitna na kulay kremang mga sapin, malalawak na bintanang tanaw ang hardin, at isang maliit na sala sa gilid. Mayroon ding sariling banyo at malawak na walk-in closet. Sa isang mesa ay may nakalagay na plorera ng mga sariwang bulaklak. Dahan-dahan akong pumasok. "Kanino 'to?" "Yours." Napalingon ako sa kaniya. "Sa akin?" Tumango siya. "Your room. Across the hallway ang kuwarto ko." Muli akong naglibot ng tingin. Maayos ang pagkakalagay ng mga damit ko sa aparador. Nandoon din ang mga sapatos, bag, at ilan sa mga personal kong gamit. Halos lahat ay nailipat na. "Ikaw ang nag-ayos nito?" "Yes." "Pero kailan mo pa nagawa?" "Habang nagpre-prepare ka to come here." Lumapit ako sa aparador at isa-isang tiningnan ang mga gamit ko. Naalala ko tuloy ang mga panahong nagtatrabaho ako sa ibang bansa. Sanay akong mag-ayos ng sarili kong gamit, maglaba, maglinis, at asikasuhin ang lahat ng kailangan ko. Hindi ako sanay na may ibang taong gumagawa ng mga bagay na iyon para sa akin. Lalo na kung hindi ko naman hinihingi. "Xavier, hindi mo naman kailangang gawin lahat ng ito." "I know." "Kung alam mo, bakit mo pa ginawa?" "Dahil dito ka mag-i-stay." Napabuntong-hininga ako. "Pero hindi ibig sabihin no'n na kailangan mong ihanda ang lahat." "Sera, makinig ka sakin." Humarap ako sa kaniya. "Wala kang kailangang gawin sa bahay na ito. Nandito ang mga tauhan para asikasuhin ang lahat. Hindi mo kailangang magluto, maglinis, o mag-alala tungkol sa mga gawaing bahay." Napayuko ako. Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko. Marahil dahil nasanay akong kailangang paghirapan ang lahat ng bagay na mayroon ako. Sa loob ng maraming taon, natutuhan kong huwag umasa sa ibang tao at huwag maging pabigat kaninuman. Pero ngayon, may isang taong naghanda ng lahat para sa akin nang hindi humihingi ng kapalit. At hindi ko alam kung paano iyon tatanggapin. "May itatanong ako." "Go ahead." "May kinalaman ba ito sa konsensiya mo?" Bahagyang kumunot ang noo niya. "Anong ibig mong sabihin?" "Alam mo naman. Baka dahil pakiramdam mo responsable ka sa nangyari sa atin. Biglaan ang kasal natin. Hindi naman natin ito pinagplanuhan." Ilang segundo niya akong tinitigan bago sumagot. "Hindi ko ginagawa ang lahat ng ito dahil nakokonsensiya ako." "Kung ganoon, bakit?" "Because I want you to be comfortable." Napatingin ako sa kaniya. Walang mahabang paliwanag. Walang dagdag na dahilan. Gusto lang daw niyang maging komportable ako. "Okay," mahina kong sagot. "Magpahinga ka muna. Dinner is at seven." "Kailangan ko bang bumaba?" Tumingin siya sa akin. "Unless plano mong kainin ang mga furniture." Napanganga ako bago natawa. "Ang sama ng ugali mo." Bahagya siyang ngumiti. "Magkita tayo sa baba." Pagsapit ng alas-siyete ay bumaba na ako para sa hapunan. Pagdating ko sa dining area, nakita kong nakahanda na ang pagkain sa napakahabang mesa. May iba't ibang putahe, mula sa mga pagkaing Pilipino hanggang sa mga pagkaing hindi ko man lang alam ang pangalan. At sa napakaraming upuan, dalawa lamang kaming gagamit. Umupo ako sa tapat ni Xavier. "Palagi bang ganito karami ang pagkain ninyo?" Tumingin siya sa mga nakahain. "Ano namang mali doon?" "Parang may dadating na buong board of directors." "Nage-exaggerate ka." "Ikaw nga ang sobra kung maghanda." Bahagya siyang napailing bago nagsimulang kumain. Ilang minuto kaming nanatiling tahimik. Tanging tunog ng kubyertos at mahinang kilos ng mga tauhan ang maririnig sa paligid. Hindi ko maiwasang isipin kung gaano kakakaiba ang sitwasyon namin ngayon. Dati, boss ko siya. Ako ang nag-aasikaso ng kaniyang mga iskedyul, dokumento, pagpupulong, at iba pang pangangailangan sa trabaho. Siya ang nagbibigay ng mga utos, at ako ang sumusunod. Walang personalan. Walang ibang usapan. Pero ngayon, nakaupo ako sa harap niya bilang asawa niya. Nakakatawa. "May itatanong ako," panimula ko. "Go ahead." "Paano ba tayo dapat umasta sa isa't isa?" Bahagya siyang tumigil sa pagkain. "What do you mean?" "I mean, dati, empleyado mo ako. Ikaw ang boss ko. Ikaw ang nagbibigay ng mga utos, at ako ang gumagawa ng mga ipinapagawa mo." "That's correct." "Ngayon, kasal na tayo." "Also correct." Napapikit ako sandali. "Xavier, hindi ka ba marunong makisama?" Bahagya siyang ngumiti. "At ano naman ang gusto mong sabihin ko?" "Una, huwag mong asahang bigla akong kikilos na parang normal na mag-asawa tayo." "I don't." "Ikalawa, huwag mong pakikialaman ang mga personal kong desisyon." "Within reason." Napakunot ang noo ko. "Xavier." "Sige. Go on." "At ikatlo, kung may desisyon kang gagawin na may kinalaman sa akin, sabihin mo muna. Hindi iyong basta mo na lang aayusin ang lahat." Sandali siyang natahimik bago tumango. "Fair enough." "Good." Nagpatuloy ako sa pagkain bago ko muling naalala ang isang bagay. "At isa pa." "There's more?" "Oo. Puwede bang huwag mo nang hayaang tawagin nila akong Madame Devereaux?" Nakita kong bahagyang umangat ang sulok ng kaniyang labi. "Titignan ko kung ano ang magagawa ko." "Salamat." "Meron pa ba, Mrs. Devereaux?" Muntik ko nang mabitawan ang hawak kong tinidor. "Xavier!" Mahina siyang natawa. Napatingin ako sa kaniya. Sa lahat ng taong nakilala ko, bihira akong makakita ng lalaking kasingseryoso niya. Sa trabaho, halos hindi siya ngumiti. Palagi siyang kalmado, propesyonal, at tila walang oras para sa mga walang kabuluhang bagay. Pero ngayon, nakikita kong may pagkakataon din pala siyang magbiro. "Natutuwa ka talaga, ano?" "A little." "Ang kulit mo." "Masasanay ka rin." Umiling ako at nagpatuloy sa pagkain. Ilang sandali pa ay muli siyang nagsalita. "Sera." "Hmm?" "I want to make something clear." Ibinaba ko ang hawak kong baso at tumingin sa kaniya. "Sa bahay na ito, hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo sa kahit kanino. Hindi mo kailangang magtrabaho para lang maramdaman mong may halaga ka rito." Napahinto ako. "Xavier..." "Hindi mo na kailangang magtrabaho sa bahay na 'to. You're not my employee anymore. You're my wife." At sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang hindi inaasahang kasal namin, hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya. Dahil kahit alam kong papel lamang ang kasal na ito sa ngayon, may isang bagay na hindi ko maitatanggi. Hindi na ako empleyado ni Xavier Devereaux. Asawa niya na ako. At iyon ang bagay na kailangan kong matutuhang tanggapin.Sera's Point of View Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang makilala ang buong pamilya ni Xavier o ang posibilidad na hindi nila ako matanggap bilang asawa niya. Ilang beses ko nang tiningnan ang sarili ko sa salamin habang inaayos ang suot kong damit. Isang simpleng kremang bestida ang pinili ko, may kaunting alahas at sapatos na hindi masyadong mataas ang takong. Hindi ko gustong magmukhang sobra ang pag-aayos, pero ayoko rin namang magmukhang basta na lang ako sumama. "Ma'am Seraphina, handa na po ba kayo?" tanong ni Corazon mula sa labas ng kuwarto. "Opo, Tita Cora. Lalabas na po ako." Kinuha ko ang maliit kong bag at lumabas. Nasa sala na si Xavier. Nakasuot siya ng itim na amerikana at puting polo, habang may hawak na cellphone. Nang makita niya ako, saglit siyang natigilan. "Ready?" Tumango ako. "Sa tingin mo ba okay lang ang suot ko?" Muli niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. "You look beautiful." Napakurap ako. Hindi ko inaasahan ang sagot niya.
Sera's Point of View Alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na ako. Hindi na bago sa akin ang maagang paggising. Ilang taon ko ring nakasanayan ang ganitong oras noong nagtatrabaho pa ako sa ibang bansa. Kailangan kong bumangon nang maaga upang makapaghanda ng pagkain, makapag-ayos ng mga gamit, at matiyak na maayos ang lahat bago magsimula ang araw. Kahit nasa Pilipinas na ako at nakatira sa isang napakalaking mansyon, hindi pa rin nagbabago ang nakasanayan ko. Ilang minuto akong nanatili sa kama bago tuluyang bumangon. Inayos ko muna ang mga kumot, naghilamos, at nagsuot ng simpleng pambahay na damit. Paglabas ko ng kuwarto, napansin kong tahimik pa ang buong bahay. Wala pa akong nakikitang ibang tao sa pasilyo kaya naisipan kong bumaba at maghanda ng almusal. Pagdating sa kusina, agad kong binuksan ang malaking refrigerator. Napangiti ako nang makita ang mga sariwang sangkap na nakahanda roon. "Perfect." Kumuha ako ng itlog, kamatis, bawang, at ilang pirasong ho
Seraphina's POVHindi ako nakatulog nang maayos kagabi.Hindi dahil sa hindi komportable ang kama o dahil bago sa akin ang lugar. Sa totoo lang, mas maganda pa ang kuwartong iyon kaysa sa ilan sa mga hotel na natuluyan ko noong nagtatrabaho ako sa ibang bansa.Ang problema ay ang lalaking nasa kabilang kuwarto.Si Xavier.Hanggang ngayon, hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na kasal na kami. Ilang araw pa lamang ang nakalilipas nang wala akong ideya kung sino ang lalaking mapapangasawa ko. Ngayon, iisa na ang apelyido namin sa papel.At kahit gaano ko pa piliting isipin na simpleng kasunduan lamang ito, hindi ko maiwasang kabahan.Kaya ngayong umaga, may isang bagay akong kailangang gawin.Magtakda ng mga patakaran.Naupo ako sa maliit na mesa sa loob ng aking kuwarto habang hawak ang isang notebook. Ilang beses kong binasa ang mga isinulat ko bago tuluyang tumango sa sarili.Maayos. Malinaw. Walang paligoy-ligoy.Hindi ako papasok sa isang kasal nang walang malinaw na hangganan.Lalo
Sera's POVAng unang napansin ko nang bumukas ang malaking gate ay ang lawak ng lupang kinatatayuan ng bahay ni Xavier.Hindi naman ako banyaga sa mga mamahaling bahay. Sa ilang taong pagtatrabaho ko sa ibang bansa, nakakita na ako ng iba't ibang klase ng mansyon, malalawak na hardin, mamahaling kasangkapan, at mga bahay na para bang hindi nauubusan ng pera ang may-ari.Pero iba ito.Mahaba ang sementadong daanan papunta sa pangunahing gusali. Sa magkabilang gilid nito ay may mga punong maayos na pinutulan at mga halamang halatang regular na inaalagaan. May mga ilaw rin sa gilid ng daan na nagbibigay ng magandang tanawin kahit hindi pa tuluyang dumidilim.Sa dulo ay nakatayo ang isang napakalaking mansyon na may modernong disenyo. Malalawak ang mga salaming bintana, mataas ang kisame, at kapansin-pansin ang kombinasyon ng puti, itim, at kahoy sa kabuuan ng gusali.Mayroon ding pribadong hardin sa isang bahagi ng property, swimming pool, at isang tanawing halos hindi ko maalisan ng tin
Sera’s Point of View“Hindi ako pupunta roon para pilitin kang sumama sa akin.”Iyon ang unang sinabi ni Xavier nang sagutin ko ang tawag niya kinabukasan.Napatigil ako sa pag-aayos ng mga damit na inilabas ko mula sa maleta. Hindi ko inaasahang tatawag siya nang ganoon kaaga, lalo na't kagabi lamang niya ipinadala ang mensahe tungkol sa kung saan kami titira.“Kung ganoon, bakit mo gustong pumunta rito?” tanong ko.“Dahil kailangan nating pag-usapan ang arrangement natin ng maayos, Sera. I would rather speak with you and your family in person.”Napapikit ako sandali.“Hindi mo kailangang mag-abala. Kaya naman nating pag-usapan sa telepono.”“Seraphina, I believe your family deserves to meet me. Especially after what happened.”May punto siya roon. Hindi ko rin naman maitatangging mas gusto ni Papa na personal siyang makausap bago kami gumawa ng anumang desisyon.“Sige,” maikli kong sagot. “Pero huwag kang magtatagal.”“Understood. Andiyan na ako sa loob ng isang oras.”Bago pa ako m
Sera’s Point of View“Ma, Pa… may asawa na po ako.”Iyon ang unang mga salitang lumabas sa bibig ko nang makapasok ako sa bahay namin.Napatigil si Mama Elena sa pag-aayos ng mga gamit sa sala. Si Papa Roberto naman ay ibinaba ang hawak niyang diyaryo at napatingin sa akin na para bang hindi niya naintindihan ang sinabi ko.Samantala, si Gabriel, ang kuya ko, ay halos mabilaukan sa iniinom niyang tubig. Si Isabella naman, ang nakababata kong kapatid, ay napakurap nang ilang beses bago tuluyang lumapit sa akin.“Wait. What?” tanong niya.Napapikit ako sandali. Alam kong hindi magiging madali ang pagpapaliwanag, pero hindi ko rin alam kung saan magsisimula.“May asawa na ako,” ulit ko.“Anong asawa?” tanong ni Gabriel. “Sera, kakauwi mo lang. Anong pinagsasabi mo?”Hindi ako sumagot agad. Sa halip, ibinaba ko ang bag ko sa sofa at pilit na ngumiti. Ngunit bago pa ako makapagsalita, napansin ni Mama ang singsing sa daliri ko.Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.“Anak… kanino galin







