LOGINROHI DID PLAN to leave the town that day. If Rufina wanted to die so much, then hahayaan na lang niya ito. Mahigit kalahating buwan nang kasama ni Rohi ang ina ng mga panahong iyon, at nasugatan din siya dahil sinubukan niyang agawin ang kutsilyo mula sa kanyang kamay ni Rufina. He felt it was meaningless. Nais na sana siyang iwanan doon ni Rohi, but before getting on the highway, he turned around and went back. Nagpasya siyang dalhin si Rufina sa Laguna at ipadala ito sa isang ospital kung saan may mga sira ang pag-iisip dahil hindi niya alam kung saan pa pwedeng alagaan ang isang pasyente. He had no time, no energy, and no mood to take care of his mother.Gayunpaman, sa paglilingon-lingon niya sa paligid, wala nang lugar sa mundong ito kung saan siya maaaring bumalik. At si Rufina lang ang kanyang ina.“Sa Bagong Taon, pinupuntahan ko siya, dahil bukod sa kanya, wala na akong ibang mapupuntahan Viana.”The hotel room was empty and didn't f
PINAG-ISIPAN ITONG MABUTI ni Rohi at napagtanto na noon ang pagkakaroon ng ganitong hobby ay isang luho para sa kanya. After all, being able to live a peaceful and smooth life was already very good. Pero ngayong nabanggit na ito ni Viana, handa ng gumawa ng pagbabago doon ang lalaki.“Kung mayroon kang lugar na gustong puntahan, we can make plans and go during the New Year.”Rohi was so obedient, Viana was a little happy, then remembered something, and looked at him deeply.“May gusto nga pala akong itanong sa’yo, Rohi.”“Tungkol saan?”“Tungkol sa sinabi mo sa akin dati…” mahinang nagsalita noon si Viana upang maintindihan ni Rohi, “Hindi mo pinlanong mabuhay nang matagal, sinabi mo iyan sa akin noong naninigarilyo ka.”“Natatadaan ko pa nga.”Bahagyang nag-alinlangan pa si Daviana kung itutuloy niya pa bang sabihin ang laman ng isipan.“Nagbago na ba ang isip mo ngayon?”The air was quiet, and she felt her heartbeat slow down, troubled by this unresolved issue. Hindi agad sumagot do
MATAPOS NA MAHIMATAY ni Warren, ipinadala siya ng nurse at ng mga security guard sa orthopedics department sa ibaba, na siyang nagmadaling lumapit para sa pangalawang operasyon na gagawin sa lalaki. Bagama't walang aktwal na labanan sa pagkakataong ito, nagdulot pa rin ito ng kaunting kaguluhan. Naramdaman na ni Carol na may mali noong naghihintay pa lang siya sa labas ng operating room. She called Don Madeo but didn't dare tell him directly that Warren was injured again. After trying several times, nalaman niyang ni hindi pala nakapasok sa ward ng matanda si Warren. Napilitang umakyat na siya sa nurse's station para magtanong doon, saka pa lang niya nalaman ang buong kwento ng pangyayari.“Ano? Bakit hinayaan niyo ‘yung mangyari?”“Misis, hindi namin hinayaan. Inawat nga po namin.”There were already some rumors at the nurses' station, along with a few passing patients. After all, this was gossip about the famous Gonzales family. “Diyos ko naman!” Napakamot na sa ulo si Carol. Paki
WALANG PAGDADALAWA NG isip na hinila ni Viana si Rohi palayo kay Warren at tiningnan na ito mula ulo hanggang paa. Puno ng pag-aalala ang mga mata niya. Hindi maikakaila ang kabang nasa mukha nito.“Ayos ka lang ba? Nasaktan ka ba niya? Sabihin mo sa akin, Rohi.”Nagulat doon si Rohi. Siya ang tinatanong nito at hindi si Warren?Warren is now equivalent to a third-class disabled person, and it is not easy to hurt him.“Hindi, ayos lang ako.” Nakahinga doon nang maluwag si Daviana na tiningnan na si Warren. Sumandal si Warren sa pader, pinagpapawisan ang buong katawan dahil sa sakit. Patuloy na dumidilim ang kanyang paningin at nagsimulang tumunog ang kanyang mga tainga. Nang masalubong niya ang tingin ni Viana, natigilan siya. Nakatayo ito sa harap ni Rohi, umaarte na parang tagapagtanggol ng lalaki. Maya-maya pa ay tiningnan na siya gamit ang mga matang kasinglamig ng talim ng kutsilyo.“Warren, tarantado ka talagang basag-ulo ka ah! Why did you hit someone?!”Dahil sa sakit, umiiko
SA GANOONG SIMULA, kahit na si Rohi ay isang bata pa lamang na hindi kayang kontrolin ang sariling kapalaran noong mga panahong iyon ay naiinis pa rin si Don Madeo sa kanya. Therefore, Rohi came to the family, although he knew that the child was targeted by Carol, pinili ni Don Madeo na magbulag-bulagan tulad ni Welvin. Ngayong malaki na ang bata, mahigpit na hinawakan ni Rohi ang kamay ni Viana upang humingi ng tawad sa matandang kaharap nila.“Grandpa, I'm sorry. Nakagawa kami ni Viana ng desisyon para sa aming sarili sa engagement ceremony ng hindi ito sinasabi nang maaga sa iyo—”Viana quickly interrupted Rohi.“Grandpa, ako ang may kasalanan noon. Ako ang nagbigay ng suggestion na gagawin namin ‘yun.”Tinitigan ng mabuti ni Don Madeo si Rohi, ngunit hindi ito nagbitaw ng anumang salita. Nanatili siyang tahimik. Tila may iniisip itong malalim.“Rohi, pwede bang hayaan mo kaming mag-usap ni Viana ng kami lang? Lumabas ka muna sandali.”Viana was stunned, ngunit kalmado lamang si Ro
WARREN SEEMED STUNNED. His friends lowered his head to examine the wounds on his body. Tahimik siyang nakaupo doon na parang iskulturang bato na bumagsak. Napaungol siya hanggang sa mahawakan ng kaibigan ang kanyang kanang kamay. Tumitig na doon ang lalaki. Balot na balot na iyon ng kanyang umaalingasaw na dugo. Warren finger bones were twisted and deformed. His friends was a little scared because he was the heir of Gonzales' family. Napatingin siya kay Warren. Napuno ng dugo ang kalahati ng mukha ng kaibigan. Tinakpan niya ang kanyang mukha gamit ang kanyang kaliwang kamay, ibinaba ang kanyang ulo, at ang kanyang mga balikat ay marahas na nanginginig. Isang mahinang hikbi ang narinig niya na mula kay Warren iyon. Dahil siguro sa sakit kung kaya parang naiiyak siya ngayon.“Calm down, Warren. Parating na ang ambulance.”Warren was sent to the hospital. In addition to minor injuries, his right metacarpal bone was severely fractured due to the violent impact, and his index finger was br







