Chapter 5

Ngayong taon, inaasahan pa siyang ma-promote bilang full professor.

Dati, hinahangaan iyon ni Eunice.

Ngayon, mapait na lamang ang lahat.

Dahil sa wakas, naunawaan niya.

Hindi pala dahil banal o walang interes sa babae si Brandon.

Sadyang hindi lang siya interesado sa kanya.

Pitong taon.

Pitong taon niyang pinaniwala ang sarili na mahalaga siya sa lalaking iyon.

At ngayon, parang isang napakalaking biro ang lahat.

Kinuha niya ang cellphone at ilang segundo itong tinitigan bago i-dial ang numero ni Senior Marco.

Ilang ring lamang ang lumipas bago ito sumagot.

Pagod ang boses nito, pero ramdam ang excitement.

“Eunice, pinag-isipan mo na ba talaga? Bakit ganitong oras ka tumatawag?”

Pumikit si Eunice.

“Yes, Senior Brother. Nakapag Desisyon na ako.”

Ilang segundo siyang nanahimik.

Sa maikling sandaling iyon, maraming alaala ang dumaan sa isip niya.

Ngunit nang muli niyang imulat ang mga mata niya, wala nang pag-aalinlangan doon.

“Babalik na ako sa research institute.”

“Hahaha! Finally!”

Biglang nawala ang pagod sa boses ni Senior Brother Marco.

“Sa sinabi mong iyan, kaya kong mag-all-nighter nang dalawang beses pa!”

Napangiti ng bahagya si Eunice.

“Ipapaalam ko agad sa teacher natin. Siguradong matutuwa siya. Baka kalahati ng sakit niya gumaling agad!”

“Senior Brother, gabi na. Huwag ka nang tumakbo papunta roon. Bukas na lang ako pupunta at ako na mismo ang magsasabi sa teacher.”

“Okay, okay. Tama ka.”

Sandali itong natahimik bago may naalala.

“By the way, may isang technology company na kumontak sa institute. Gusto nilang humingi ng component technology support para sa quantum crystal gyroscope.”

Natigilan si Eunice.

“Iyong technology na ikaw mismo ang nag-develop,” pagpapatuloy ni Marco. “Ikaw lang ang nakakaalam ng eksaktong parameters at accuracy nito. Kaya hindi muna ako pumayag.”

“Pero mukhang desperado sila. Parang buhay ng kumpanya nila ang nakasalalay.”

“Gusto mong makipagkita tayo sa kanila?”

“Hindi muna,” malamig na sagot ni Eunice. “Pag-uusapan na lang natin.”

“Sige. Kung ano ang gusto mo.”

Pagkatapos ay malalim itong nag buntong-hininga.

“Eunice… pitong taon na. Masaya ako na sa wakas, nakita mo na rin ang gusto mo talaga sa buhay.”

Napahigpit ang hawak ni Eunice sa cellphone.

“Welcome back.”

“Mmm.”

Iyon lamang ang naisagot niya.

Pero pagkatapos ng tawag, parang may nakabara sa lalamunan niya.

Umupo siya sa kama at matagal na tumitig sa paligid.

Halos wala roong gamit ni Brandon.

Wala ring wedding photos.

Walang kahit isang alaala ng isang kasal na dapat sana’y naging simula ng kanilang buhay bilang mag-asawa.

At bigla niyang naisip—

Baka simula pa lang, wala talagang kasal sa pagitan nila.

Huminga siya nang malalim.

Sa wakas, nakapag desisyon na siya.

Tumayo siya, kinuha ang maleta mula sa dressing room, at nagsimulang mag-impake.

Makikipag-divorce siya kay Brandon.

At aalis siya sa bahay na ito.

Walang luha.

Dahil minsan na siyang tinuruan ng isang tao—

Hindi kayang ayusin ng luha ang problemang ayaw ayusin ng isang tao.

Umabot hanggang madaling-araw ang pag-iimpake niya.

Nang magising siya kinabukasan, maliwanag na sa labas.

Noon, nakasanayan niyang gumising nang maaga para maghanda ng masustansyang almusal para kay Brandon at sa anak nilang si Migs.

Pero ngayong umaga—

Wala ni Brandon.

Wala rin si Migs.

Hindi sila umuwi kagabi.

Nang maisip ang anak niya, muling kumirot ang puso ni Eunice.

Si Migs ang tanging taong may dugo niya sa mundong ito.

Pero hindi niya makalimutan ang nangyari sa wedding.

Ang maliit niyang anak na parang munting lobo, buong tapang na tumayo sa harap ni Martha at itinulak siya palayo.

“Mom, umalis ka!”

Sa mga mata ni Migs, hindi na siya ina.

Isa na lamang siyang masamang taong nanakit sa pinakamamahal nitong si Aunt Martha.

Parang sa isang iglap, naputol ang pitong taon nilang pagkakabuklod bilang mag-ina.

Pumasok si Eunice sa kusina.

Abala roon si Floricar at hindi nito napansin ang kanyang pagdating.

“Sister Flor, ano’ng ginagawa mo?”

Napalingon si Floricar.

Nanlaki ang mga mata nito at nabitawan ang hawak na spatula.

Kalansing!

“Madam… nakauwi ka na pala! Akala ko hindi ka uuwi.”

“Oo. Tulog ka na nang makauwi ako kagabi.”

Hindi pinansin ni Eunice ang kakaibang kilos nito.

Sa halip, tumingin siya sa mesa.

May masaganang pagkain.

May iba’t ibang putahe.

At may isang malaking palayok ng mainit at masustansyang soup.

Nagulat siya.

Noong una siyang ikinasal, hindi man lang siya marunong magluto.

Para makibagay sa pamilya Legaspi, gumastos siya nang malaki para kunin si Floricar—isang mahusay na nanny na may certificates bilang chef, nutritionist, at postpartum caregiver.

Sa loob ng pitong taon, halos lahat ng alam niyang pagluluto ay natutunan niya kay Floricar.

Para sa kanya, hindi na lamang ito isang empleyado.

Pamilya na ang turing niya rito.

Kagabi nga, naisip pa niyang isama si Floricar kapag tuluyan na siyang umalis.

“Sister Flor, para kanino ang lahat ng ito?”

Nag-alinlangan si Floricar.

Pero sa huli, napilitan din itong magsabi ng totoo.

“Ang master ang nag-utos sa akin.”

Natigilan si Eunice.

“Si Brandon?”

Tumango si Floricar.

“Sinabi niyang ipaghanda ko raw ito para kay Miss Martha. Nasa hospital daw siya. Sabi ng doktor, malnourished siya at kailangan ng masustansyang pagkain.”

Biglang nanlamig ang ekspresyon ni Eunice.

“Miss Martha?”

Tinitigan niya si Floricar.

“Kilalang-kilala mo si Martha Mendez?”

Nataranta si Floricar.

“O-oo…”

“Gaano na katagal?”

Hindi agad nakasagot si Floricar.

“Madam, mabait naman talaga si Miss Martha. Madalas siyang magdala ng mga pagkain mula sa hometown niya. Tinutulungan niya rin ako sa mga gawaing bahay kapag pumupunta siya rito.”

Bahagyang natawa si Eunice.

Ngunit walang saya sa tawa niya.

“Pumupunta siya rito?”

Nanahimik si Floricar.

“So, madalas palang pumunta rito si Martha… at wala akong kaalam-alam.”

Napatingin siya kay Floricar.

“Sino ba talaga ang pinagtatrabahuhan mo, Sister Flor?”

Namutla si Floricar.

“Madam, ikaw ang amo ko. Pero asawa mo rin ang amo ko. Hindi ko sinabi sa iyo dahil ayokong magkaroon ka ng misunderstanding kay Master. Si Miss Martha kasi—”

“Tama na.”

Tumalikod si Eunice.

Ayaw na niyang marinig ang pangalan nito.

Akala niya, sapat na ang sakit na natanggap niya kagabi.

Pero ngayon, parang may isa na namang malaking butas na binuksan sa puso niya.

At bago pa man siya makabawi—

Umalingawngaw ang tunog ng sasakyang pumarada sa labas.

Ilang segundo lamang, bumukas ang p***o.

Pumasok si Brandon.

“Flor, handa na ba ang pagkain para kay Martha?” tanong niya habang naglalakad papunta sa kusina.

“Mahina pa siya. Wala siyang gustong kainin maliban sa niluluto mo…”

Bigla siyang natigilan.

Dahil nakita niya si Eunice.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon—

pareho nilang alam na malapit nang magbago ang lahat.

Biglang parang lumiit ang maluwang na kusina.

Nakatayo si Floricar sa gilid, hindi malaman kung saan titingin habang kaharap ni Eunice si Brandon.

Ilang segundo siyang nag-atubili bago mabilis na sumagot.

“Okay, Sir. Ihahanda ko na po agad.”

Tumango si Brandon.

Pagkatapos, bumaling ang malamig niyang mga mata kay Eunice.