Chapter 6

Mahigpit ang seguridad sa sanatorium kung saan nagpapagaling ang mga beteranong akademiko. Bago makapasok, kailangang magparehistro at magsagot ng form.

Ngunit kahit maingat na dumaan si Eunice sa entrance, hindi niya napigilang kabahan habang papalapit sa ward ng kanyang guro.

Mula sa malayong bahagi ng corridor, malinaw niyang narinig ang galit na boses ni Elder Lan.

“Hindi ba sinabi mong darating si Eunice ngayon?! Nasaan na siya?! Bakit wala pa rin?! Niloloko mo ba ako?! Gusto mo bang hindi ako uminom ng gamot?!”

“Teacher, hindi po ako nagsisinungaling. Darating po si Eunice…”

“Sinungaling! Tingnan mo ang oras!”

Kasunod nito ang malakas na pagbagsak ng baso at mangkok.

Napahigpit ang hawak ni sa kanyang Eunice bag.

Galit ang kanyang guro.

At alam niyang siya ang dahilan.

Binilisan niya ang paglalakad, ngunit nang makarating sa pintuan ng ward, bigla siyang natigilan.

Sa loob, pinupulot ni Marco ang gamot at basong itinapon ng matanda. Nang mapatingin siya sa pintuan, agad niyang nakita si Eunice.

“Eunice!”

Mabilis siyang napalingon sa guro.

“Teacher, tingnan ninyo! Si Eunice!”

Napalingon si Professor Lan.

“Hmph! Ano’ng ginagawa mo diyan? Pumasok ka!”

“Teacher… narito na po ako.”

“Hmph! Hindi kita kailangan. Napaka-busy mong tao. Paano ka magkakaroon ng oras para sa isang matandang tulad ko? Bumalik ka na sa ginagawa mo.”

Lalong yumuko si Eunice.

Hindi napigilan ni Marco ang mapang-asar na ngiti.

“Professor Lan, Academician Lan, Chief Designer Lan… iba po ang sinasabi ninyo kanina. Kung hindi dumating si Eunice, ayaw ninyong uminom ng gamot. Ngayong nandito na siya, nagpapaka-cold kayo.”

“Walang hiya kang bata!”

Matalim siyang tinitigan ng matanda.

Ngunit alam ni Marco na hindi iyon tunay na galit. Kaya sa halip na suyuin ang guro, lumapit siya kay Eunice.

“Eunice, umupo ka.”

Sumulyap si Professor Lan.

“Walang utang na loob.”

Nanlamig ang mukha ni Eunice.

Ibinaba niya ang ulo.

“Teacher, hindi ninyo dapat sabihin iyan,” agad na sabi ni Marco. “Hindi man siya nakabalik sa research institute nitong mga nakaraang taon, hindi niya kayo nakalimutan. Tuwing holiday, siya ang unang tumatawag. Hindi ninyo sinasagot ang tawag, pero tinatanggap ninyo lahat ng regalo niya.”

“Ang dami mong sinasabi!”

Namula sa galit ang matanda.

“Kung tunay siyang nagmamalasakit sa akin, hindi niya sana sinayang ang lahat ng itinuro ko sa kanya para lang maging housewife!”

“Teacher,” mahinahong sabi ni Brother Marco, “huwag naman ninyong maliitin ang pagiging housewife.”

“Ako ba’y nangmamaliit?!”

Hinampas ni Professor Lan ang kama.

“Kung hindi talaga para sa kanya ang larangang ito, maiintindihan ko. Pero siya?! May talento siya!”

Napatingin siya kay Eunice.

“Genius siya!”

“Pitong taon! Buong pitong taon! Alam mo ba kung gaano karaming bagay ang nagbago sa loob ng pitong taon? Ilang pitong taon ba ang mayroon ang isang tao sa buong buhay niya?! At isinakripisyo niya ang mga taong iyon para sa isang lalaki!”

Tumahimik ang buong ward.

“Teacher…”

Nangingilid ang luha ni Eunice.

“Pasensya na po…”

Hindi siya umiyak nang paulit-ulit siyang hamakin ni Brandon.

Ngunit ngayon, sa harap ng kanyang guro, hindi na niya napigilan ang sarili.

Dahil ngayon lamang niya lubos na naunawaan kung gaano kalaki ang nawala sa kanya.

Napabuntong-hininga na lamang si Marco.

“Teacher, huwag ninyo siyang sisihin nang sobra. May dahilan kung bakit hindi siya nakabalik noon. Pitong taon na ang nakalipas… Hindi na mahalaga ang nakaraan. Ang mahalaga, nakapagdesisyon na siyang bumalik.”

“Hmph! Marami akong estudyante.”

Nagkunwari ang matanda na walang pakialam.

Ngunit makalipas ang ilang segundo, mahina siyang nagtanong, “Sigurado ka ba talaga?”

Itinaas ni Eunice ang mukha.

Sa unang pagkakataon, wala nang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata.

“Opo.”

Matatag ang kanyang tinig.

“Buong-buo na po ang desisyon ko. Hihiwalayan ko na siya. Pagkatapos, aayusin ko ang sarili ko at babalik ako sa research institute.”

Unti-unting nawala ang galit sa mukha ng matanda.

Nang malaman niyang ayaw nang bumalik ni Eunice sa institute, galit na galit siya. Nang malaman naman niyang nabuntis ito, nagpakasal nang biglaan, at tuluyang iniwan ang career, lalo siyang nagalit.

Kaya hindi na niya kailanman tinanong kung sino ang napangasawa nito.

Ngayon, nakita niya ang eyebags at pagod sa mukha ng kanyang estudyante. Hindi na rin niya tinanong ang dahilan ng diborsyo.

“Kung ganoon, bumalik ka,” sabi niya. “Si senior brother mo na ang bahala.”

Agad na tumango si Marco.

“Teacher, huwag kayong mag-alala. Sinimulan ko na ang proseso para kay Eunice.”

Bago umalis, personal na pinainom ni Eunice ng gamot ang kanyang guro.

Nang makatulog ang matanda, saka lamang siya lumabas.

Habang naglalakad sila ni Marco patungo sa elevator, sinabi nito, “Eunice, huwag mong sisihin ang teacher.

Mahigpit lang siya dahil mahal ka niya.”

Umiling si Eunice.

“Hindi ko siya masisisi. Sarili ko lang ang sinisisi ko.”

“Masaya kami ng teacher na nagising ka na. Tama siya. Genius ka. May talento ka. Hindi dapat ibaon ang talento mo.”

Bago sumara ang elevator, biglang nagsalita si Eunice.

“Senior brother, lilipat na ako. Maaari mo ba akong tulungang maghanap ng matitirhan?”

“Walang problema. Ako na ang bahala.”

“Salamat.”

“Hindi mo kailangang magpasalamat sa amin.”

Pagkababa niya sa kabilang palapag, naglakad si Eunice sa connecting hallway. Tanghali na, at maliwanag ang araw sa labas.

Ngunit bago siya makarating sa exit, isang pamilyar na boses ang biglang umalingawngaw mula sa kabilang ward.

“Auntie Martha, kumusta ka na? Sobrang nag-aalala ako sa’yo.”

Biglang tumigil si Eunice.

Nanigas ang katawan niya.

Ang boses na iyon…

Kahit pitong taon ang lumipas, imposibleng hindi niya makilala.

Dahan-dahan siyang napalingon sa pintuan ng ward.

At sa loob nito, naroon ang batang matagal niyang pinapangarap na makita.

Ang kanyang anim na taong gulang na anak.

Si Juan Miguel.

Ngunit bakit naroon ang kanyang anak? “Anong ginagawa nito sa dito sa hospital?”

Ang tanong nya isip nya,

At higit sa lahat…

Bakit tinatawag nito si Martha na parang siya ang taong pinakamalapit dito?

Hindi makagalaw si Eunice noon pa man. Sa isang iglap, bumalik sa kanyang isipan ang lahat ng sakit, sakripisyo, at lihim na pilit niyang tinatakasan sa loob ng pitong taon.

Sa sandaling iyon, isang mas masakit na tanong ang sumaksak sa puso ni Eunice.

Kung anak niya si Juan Miguel…

Sino ang nagturo rito na tawagin ang ibang babae na parang sariling ina?