Chapter 7

Napahinto si Eunice sa paglalakad.

Ang boses ay nagmula sa kaliwang bahagi ng hallway. Dahan-dahan siyang lumingon.

Bahagyang nakabukas ang p***o ng isang ward. Sa siwang nito, malinaw niyang nakita ang mga taong nasa loob.

At sa isang iglap, parang may malamig na kamay na muling humawak sa kanyang puso.

Nakahiga si Martha sa hospital bed. Sa tabi nito, mahigpit na hawak ni Juan Miguel ang kanyang kamay, para bang takot na mawala ang babae.

Samantala, nakaupo si Brandon ilang hakbang ang layo. May bahagyang ngiti sa labi at lambing sa mga mata.

Ang eksenang iyon…

Kung hindi alam ni Eunice ang katotohanan, iisipin niyang isa silang masayang pamilya ng tatlo.

Si Martha, ang mapagmahal na ina.

Si Juan Miguel, ang inosenteng anak.

At si Brandon, ang mabait na ama.

Isang perpektong pamilya.

Isang pamilyang hindi kailanman naging kanya.

“Okay lang ako,” malumanay na sabi ni Martha habang hinahaplos ang kamay ni Miguel. “Pasensya ka na, ha? Nag-alala tuloy ang napakabait kong si Migs.”

Hinalikan niya sa noo ang bata.

Ngunit ang sumunod nitong sinabi ay parang kutsilyong tumarak sa puso ni Eunice.

“Kasalanan lahat ni Mom!”

“Wala naman siyang alam, pero lagi siyang gumagawa ng gulo! Dahil sa kanya, napunta sa ospital si Auntie Martha!”

Napakuyom ang kamay ni Eunice.

“Galit ako sa kanya!”

Hindi pa roon natapos ang bata.

“Kapag hindi siya humingi ng tawad kay Auntie Martha, hindi ko na siya kakausapin! Hindi ko na rin siya mapapatawad!”

Nanigas si Eunice.

Pitong taon.

Pitong taon niyang minahal at inalagaan ang batang iyon na para bang sarili niyang anak.

Pitong taon niyang tiniis ang malamig na pakikitungo ni Brandon.

Pitong taon niyang ginawa ang lahat para maging mabuting asawa at ina.

Ngunit sa isang iglap, nalaman niyang sa mata ng sarili niyang anak—

Siya ang masama.

Siya ang problema.

Siya ang kailangang humingi ng tawad.

“Miguel.”

Nagsalita si Brandon, bahagyang seryoso ang tono.

“Pang-adultong usapan ito. Hindi dapat nakikialam ang mga bata.”

“Hindi ako nakikialam!” protesta ng bata. “Si Mom kasi ang nakakainis!”

Binitiwan niya ang kamay ni Martha at tumakbo kay Brandon. Hinawakan niya ang pantalon nito at tumingala.

“Dad…”

“Pwede mo na bang hiwalayan si Mom?”

Nanahimik ang buong ward.

“Gusto ko si Auntie Martha ang maging tunay kong Mom.”

Napasinghap si Martha.

“Miguel! Ano ba ang sinasabi mo?”

Ngunit nanatiling tahimik si Brandon.

Unti-unting lumamig ang mukha niya.

“Sino ang nagturo sa iyo na magsalita ng ganyang kalokohan?”

Natakot si Juan Miguel at agad na tumakbo pabalik kay Martha.

“Ayaw ko!”

Humagulgol siya.

“Gusto ko si Auntie Martha! Ayoko kay Mom!”

Hinaplos ni Martha ang likod niya.

“Auntie Martha can do experiments with me…”

“Marami siyang alam! Tinuturuan niya ako ng mga bagay na hindi alam ng ibang bata!”

Humihikbi, dagdag niya, “Sabi nina Grandma at Auntie, matalino si Auntie. Sabi nila, bagay siya kay Dad!”

“Enough!”

Biglang tumayo si Brandon.

Ngunit bago pa niya malapitan ang bata, agad itong niyakap ni Martha.

“Teacher Brandon, huwag naman po kayong masyadong mahigpit kay Miguel.”

Mahina ang kanyang boses.

“Bata pa siya. Hindi niya pa naiintindihan ang lahat. Kailangan lang niya ng tamang paggabay.”

Tumingin si Brandon sa anak.

“Si Eunice…”

Bahagya niyang kinuyom ang kamao.

“Hindi man lang niya kayang turuan nang maayos ang anak niya. Ano bang silbi niya?”

Sa labas ng p***o, napapikit si Eunice.

Masakit.

Napakasakit.

“Teacher Brandon…”

Mahinang nagsalita si Martha.

“Please, huwag n’yo namang pagsalitaan nang ganoon ang inyong asawa. Siguro ginagawa rin naman ni Madam ang kanyang makakaya.”

Ngunit nang iangat niya ang mukha, nakita niya si Eunice.

Bigla siyang namutla.

“Mrs. Legaspi…”

Napalingon si Miguel.

“Mom?”

Tahimik na tinitigan ni Brandon si Eunice.

“Pumasok ka.”

Bahagya siyang tumango.

“Humingi ka ng tawad kay Martha.”

Hindi agad nakapagsalita si Eunice.

Akala ni Brandon, pumunta siya rito para humingi ng tawad.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, hinawakan ni Miguel ang kanyang kamay at hinila siya papasok.

“Mom, ikaw ang dahilan kung bakit naospital si Auntie Martha.”

Tumingala ang bata.

“Kailangan mo po humingi ng sorry.”

Hinila siya nito hanggang sa harap ng kama ni Martha.

Ngunit mabilis na nagsalita si Martha.

“Hindi na kailangan.”

Tumingin siya kay Eunice.

“Mrs. Legaspi, please, huwag kang magkamali ng pagkakaintindi kay Teacher Brandon.”

“Ginawa lang niya iyon para matulungan akong harapin ang pressure ng pamilya ko tungkol sa pagpapakasal.”

“Pekeng kasal lang iyon. Walang totoong kasal sa pagitan namin.”

Namula siya nang maalala ang halik.

“At iyong halik… hindi iyon kasama sa rehearsal. Hindi ko alam kung bakit isinama ng host sa seremonya.”

“Lahat ng sinasabi ko ay totoo. Please, huwag mong pag-isipan nang masama si Mr. Legaspi dahil sa akin.”

Napatingin si Eunice kay Martha.

Sa kabila ng lahat, buong tiyaga nitong ipinagtatanggol si Brandon.

At sa paghahambing sa kanya, para siyang isang taong walang emosyon.

Nakatayo lamang.

Tahimik.

Parang tuluyang naubusan ng luha.

“Martha, hindi mo kailangang magpaliwanag nang ganoon karami sa kanya.”

Malamig ang boses ni Brandon.

Tumingin siya kay Eunice.

“Mapusok ka. Mababaw ang isip mo at mabilis kang mag-isip ng kung anu-ano.”

“Siya ang dapat humingi ng tawad.”

Napatawa si Eunice.

Isang maikli at mapait na tawa.

“Fine.”

Tumango siya.

“Sabihin na nating mapusok ako. Sabihin na nating mababaw ako.”

Tinitigan niya si Brandon.

“Pitong taon na tayong kasal.”

Huminto siya.

“Pitong taon.”

“Pero wala tayong wedding ceremony. Wala ring kasalang ipinagmamalaki mo sa harap ng ibang tao.”

Nawala ang ngiti sa kanyang mukha.

“Kung ganoon, para kahit papaano ay mabawi ko ang regret na iyon…”

“Bukas, maghahanap ako ng lalaki at ikakasal ako.”

“Eunice!”

Malamig ang boses ni Brandon.

“Magkaibang bagay ang dalawang iyon. Huwag kang gumawa ng gulo.”

Tumango si Eunice.

Sa pagkakataong ito, wala nang galit sa mukha niya.

Wala na ring pagtatampo.

Parang tuluyan nang namanhid ang puso niya.

“Okay.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi na ako makikipagtalo.”

“Pag-usapan na lang natin ang mas praktikal na bagay.”

Tinitigan niya si Brandon.

“Bukas ay Lunes.”

“Pumunta tayo sa Local Civil Registry. O kakausapin ko si Atty. Dizon.”

Bahagya siyang huminto.

“Pa-paasikaso ko ang divorce papers.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Brandon.

Tiningnan niya si Miguel.

Pagkatapos, si Martha.

At sa huli, si Eunice.

Lumapit siya nang isang hakbang.

“Eunice.”

Mababa ang kanyang boses.

“May hangganan ang pasensya ko.”

“Tumigil ka na sa paggawa ng gulo.”

Noon, sa tuwing nagagalit si Brandon, laging natatakot si Eunice.

Lagi siyang sumusuko.

Lagi siyang unang humihingi ng tawad.

Lagi niyang nilulunok ang sakit para lamang hindi masira ang kanilang pagsasama.

Ngunit ngayon—

Hindi na siya umatras.

Hindi na siya nanginig.

Hindi na siya nagmakaawa.

Sa halip, kalmado niyang sinalubong ang malamig na tingin ng kanyang asawa.

“Ngayong umaga…”

Maliwanag ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig.

“Ikaw ang unang nagbanggit ng diborsyo.”

Bahagya siyang ngumiti.

“At ako…”

“Sumang-ayon ako.”

Nanigas si Brandon.

Parang biglang tumigil ang oras.

Ang babaeng dati ay umiiyak kapag galit siya.

Ang babaeng laging sumusunod sa kanya.

Ang babaeng pitong taon niyang nasanay na laging nasa tabi niya—

Ngayon ay nakatayo sa harap niya nang walang takot.

Walang luha.

Walang pagsusumamo.

Walang pag-aatubili.

Sa unang pagkakataon…

Parang hindi na niya kilala ang sarili niyang asawa.

At hindi alam ni Brandon na sa sandaling iyon—

ang pitong taong pagsasama nila ay unti-unti nang nagtatapos.

At ang babaeng akala niyang hindi kayang mabuhay nang wala siya…

ay siya palang unang taong handang tuluyang lumayo.