Kabanata 5

Tahimik na umuusad ang itim na SUV sa gitna ng mabigat na trapiko.

Sa labas ng bintana ay sunod-sunod na nagliliwanag ang mga ilaw ng lungsod, habang ang mahinang tugtog mula sa radyo ay lalong nagpapatahimik sa loob ng sasakyan.

Matagal na walang nagsalita bago biglang binasag ni Jaxxon ang katahimikan.

“May napansin ka ba?” sabi ng lalaki.

Bahagyang napatingin si Calli sa rearview mirror. “Alin po?”

“Bakit sa tuwing tagsibol lang nalalagas ang mga dahon ng mga puno rito?”

Saglit siyang natigilan sa hindi inaasahang tanong, pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

“Kapag sumisibol ang mga bagong dahon, kusang nalalaglag ang mga luma. Parang nagbibigay sila ng puwang para sa panibagong simula.”

Tahimik na tumango si Jaxxon. “Matagal na kasi akong nawala rito. Parang nakalimutan ko na ang mga simpleng bagay.”

Muli na namang bumalik ang katahimikan.

Napansin ni Calli ang mamahaling relo sa pulsuhan ng lalaki, ang maayos nitong pananamit, at ang elegante ngunit hindi mapagmataas na asal nito.

Halatang isa itong taong may mataas na katayuan sa buhay. Gayunpaman, hindi ito nagpakita ng kahit katiting na pagmamataas.

Hindi nagtagal ay pumasok ang sasakyan sa isang eksklusibong residential complex. Huminto ito sa harap ng pangunahing gate.

Tinanggal ni Calli ang seat belt bago tingnan si Jaxxon. “Maraming salamat po sa pagsundo mo sa’kin.”

Magaan lamang na tumango si Jaxxon. “Walang anuman.” Hindi na siya nagtanong pa.

Tahimik na bumaba si Calli at naglakad papasok sa loob ng subdivision.

Nanatili namang nakatingin si Jaxxon sa kanyang papalayong likuran hanggang sa tuluyan itong mawala sa kanyang paningin.

Ito ang isa sa pinakamamahaling residential complex sa bagong business district.

Ang pinakamaliit na unit ay lampas tatlong daang metro kuwadrado, at kahit ang pinakamurang bahay dito ay nagkakahalaga ng sampu-sampung milyong piso. Hindi rin madaling makabili rito kahit pa may sapat na pera.

Tahimik na binuksan ni Calli ang p***o ng kanilang duplex unit sa pinakatuktok ng gusali.

Madilim, tahimik, at napakalamig ng pakiramdam niya.

Ito ang bahay na tinirhan nila ni Timothy matapos silang ikasal dalawang taon na ang nakalipas.

Ngunit sa gabing iyon, para itong isang malaking bahay na walang nakatira.

Humakbang siya papunta sa sala at unti-unti siyang naupo sa malambot na sofa. Saka lamang niya naramdaman ang matinding pagod na ilang araw na niyang kinikimkim.

Napatingin siya sa coffee table, at wala nang laman ang kahon ng tissue. Sa dining table naman ay naroon pa rin ang ilang hindi nahugasang pinggan.

Hindi sila kailanman kumuha ng kasambahay. Siya mismo ang tumanggi noon, dahil gusto niyang sila lamang dalawa ang bumuo ng kanilang maliit na tahanan.

Ayaw niyang may ibang taong makialam sa kanilang buhay-mag-asawa. Ngunit nang maisip niya iyon, mapait siyang napangiti.

“Ibang tao…” Sino nga ba talaga ang naging “ibang tao” sa kanilang pagsasama? Siya ba? O si Maria?

Alam na niya bago pa man sila ikasal na may laman ng ibang babae ang puso ni Timothy. Isang babaeng hindi nito kailanman nakalimutan.

Gayunpaman, pinili pa rin niyang ipaglaban ang pagmamahal niya. Pinili niyang paniwalaan na balang araw ay mababago rin ang lahat.

Unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang nakaraan noong labing-apat na taong gulang pa lamang siya. Kasama niya si Christoff sa pagtitinda sa night market upang makatulong sa gastusin ng pamilya.

Habang nag-aayos sila ng paninda, may ilang mga lasing na siga ang lumapit at nagsimulang manggulo.

Takot na takot siya noon, hanggang sa may isang binatang biglang huminto sa kanilang harapan. Labimpitong taong gulang pa lamang si Timothy noon, at suot pa nito ang uniporme ng kanilang paaralan matapos manggaling sa tutorial class.

Sa ilalim ng mapusyaw na ilaw ng poste, para itong bida sa isang lumang pelikula. Malamig ang ekspresyon ng kanyang mukha, at tahimik nitong inilabas ang cellphone at tumawag.

Ilang minuto lamang ang lumipas at dumating din ang mga pulis. Mabilis na nagsitakbuhan ang mga siga.

Mula noon, palihim na siyang umibig kay Timothy.

Ngunit alam niyang napakalayo ng agwat nilang dalawa. Hindi man lamang niya pinangarap na magiging asawa niya ito balang araw.

Lumipas ang ilang taon. Isang araw, hindi sinasadyang nailigtas niya ang buhay ng lola ni Timothy.

Dahil doon, iginiit ng matanda na siya na ang magiging asawa ng kanyang apo.

Sa araw ng pormal na pagpapakilala ng kanilang mga pamilya, magkatapat silang naupo.

Isang sulyap lamang ang ibinigay ni Timothy sa kanya. Pagkatapos ay malamig nitong sinabi, “Ikaw pala.”

Samantala, mahigpit na hinawakan ng matanda ang kanyang kamay.

“Calli… wala nang ina si Timothy mula pa noong bata siya. Tahimik lang siya at hirap magpakita ng nararamdaman. Pero mabuti ang puso ng batang ‘yan. Matanda na rin ako. Kapag nawala ako, maaalagaan mo ba siya para sa akin?”

Walang pag-aalinlangan siyang tumango noon.

Sa araw ng kanilang kasal, habang papunta siya sa seremonya, nahirapan siyang maglakad dahil sa mataas na takong ng kanyang sapatos.

Napansin iyon ni Timothy at huminto ito. Tahimik siyang hinintay ng ilang segundo, pagkatapos ay iniabot nito ang kamay.

“Halika.” Isang simpleng salita lamang iyon, ngunit sapat na iyon upang paniwalaan niyang balang araw ay matututuhan din siyang mahalin ng lalaki.

Sa unang isa’t kalahating taon ng kanilang pagsasama, malamig pa rin si Timothy. Ngunit kahit paano ay may paggalang pa rin ito sa kanya.

Nagbabati sila agad at sabay pa na kumakain paminsan-minsan. At kahit bihira, umuuwi pa rin ito sa bahay nila.

Ngunit nagbago ang lahat anim na buwan na ang nakalipas nang magbalik si Maria Tuazon sa Pilipinas.

Nagkita silang muli ni Timothy sa reunion ng kanilang batch. Mula noon, bihira na lang itong umuwi.

Hindi na ito sumasagot sa kanyang mga mensahe. Kapag tumatawag naman siya, madalas ay iisang dahilan lamang ang kanyang naririnig, “May ginagawa ako.” Pagkatapos ay agad nitong ibinababa ang telepono.

Noong nakaraang buwan, ikalawang anibersaryo ng kanilang kasal. Hinintay niya si Timothy hanggang madaling-araw.

Alas-dos na ng umaga nang ito ay umuwi.

Mahinahon niyang tinanong ang lalaki, “Naalala mo ba kung anong araw ngayon?”

Bahagyang kumunot ang noo nito. “May espesyal ba ngayon?”

Parang gumuho ang buong mundo niya nang marinig ang tanong na iyon.

Para kay Timothy, isa lamang iyong ordinaryong araw.

Ngunit para sa kanya, isa iyong araw na buong puso niyang inasam na maaalala ng kanyang asawa.