Kabanata 6

Tahimik na tumayo si Calli mula sa sofa. Isa-isa niyang kinuha ang mga hindi pa nahuhugasang pinggan sa hapag-kainan at inilagay ang mga ito sa sterilizer.

Habang nakatitig sa makina, napabuntong-hininga siya. Ilang araw na ang nakalipas ng ilipat niya ang lahat ng kanyang gamit palabas ng master bedroom.

Ngayon ay sa maliit na guest room na lamang siya natutulog. Wala siyang sinabi kay Timothy at hindi rin naman nito napansin.

Palihim na rin siyang naghahanap ng apartment na maaari niyang lipatan. Kapag nakahanap na siya ng maayos na matitirhan, tahimik siyang aalis sa bahay nila at hindi na siya babalik pa.

Lumapit siya sa isang kabinet at binuksan ang pinakailalim na drawer. Naroon ang isang puting sobre, dahan-dahan niya iyong inilabas.

Sa loob nito naroon ang isang dokumentong ilang gabi niyang paulit-ulit na binasa, ang Divorce Agreement.

Matagal na niya itong inihanda at nakapirma na rin siya. Hindi siya humihingi ng bahagi sa ari-arian ng pamilya Soriano.

Hindi niya gusto ang salapi, mga ari-arian, o anumang pribilehiyong dulot ng pagiging asawa ni Timothy. Iisa lamang ang gusto niya, ang makaalis nang may natitira pa siyang dignidad.

Alam niyang sa simula pa lamang ay mali na ang tingin sa kanya ni Timothy. Naniniwala itong sinadya niyang lapitan ang lola nito upang makapasok sa pamilya Soriano, na isa lamang siyang babaeng gumamit ng lahat ng paraan upang makapangasawa ng mayaman.

Ilang ulit niyang sinubukang ipaliwanag ang totoo na aksidente lamang ang lahat, na hindi niya kailanman pinlanong iligtas ang lola nito kapalit ng anumang kapakinabangan.

Ngunit ni minsan ay hindi siya pinakinggan ni Timothy. Sa mga mata nito, isa lamang siyang mapagkunwaring babae.

Tahimik niyang ibinalik ang kasunduan sa drawer.

Hindi pa ito ang tamang panahon dahil kailangan muna niyang makiusap kay Timothy tungkol sa bagong gamot na maaaring makapagligtas sa buhay ng kanyang tiyuhin.

Pagkatapos lamang no’n ay siya na mismo ang lalayo, at hindi na niya ito guguluhin pa.

Huminga siya nang malalim.

“Kasalanan ko rin naman ito,” mahina niyang bulong sa sarili. “Pinili kong mahalin ang isang taong hindi naman ako kayang mahalin pabalik.”

Ngunit wala siyang anumang pinagsisisihan.

Labindalawang taong gulang pa lamang siya nang mawala sa kanya ang kanilang mga magulang. Ang tiyuhin at tiyahin nila ang kumupkop sa kanila.

Anuman ang kailangan niyang tiisin upang mailigtas ang kanyang tiyuhin ay gagawin niya basta’t manatiling ligtas ang mga taong nagpalaki sa kanya.

Samantala, hindi alam ni Calli na ang itim na SUV na naghatid sa kanya ay hindi pa rin umaalis. Nakahinto pa rin iyon sa gilid ng kalsada sa ibaba ng gusali.

Bahagyang ibinaba ni Jaxxon ang bintana, kumuha siya ng isang sigarilyo at sinindihan ito.

Maya-maya ay inilabas niya ang kanyang telepono at tinawagan ang matalik niyang kaibigang si Michael.

Hindi nagtagal ay sinagot din nito ang kanyang tawag.

“Jax, nasaan ka na? Hindi ka pa rin ba pupunta rito?” bungad nito mula sa kabilang linya.

Hindi agad sumagot si Jaxxon. Sa halip ay malamig niyang itinanong, “Nasaan si Timothy ngayon?”

Napabuntong-hininga si Michael sa kabilang linya. “Kailangan mo pa bang itanong ‘yan? Malamang nasa ospital pa rin ‘yon, kasama ang first love niya. Narinig kong doon pa nga siya matutulog ngayong gabi.”

Sandaling natahimik ang dalawa. Pagkaraan ng ilang segundo ay muling nagsalita si Michael, “Jax… kung hindi mo pa rin siya makalimutan, sana noon pa lang ay hindi mo na siya pinakawalan. Alam mong ikaw ang nagligtas sa buhay niya noong bata pa siya.”

Mariing napapikit si Jaxxon, at napahigpit ang pagkakahawak niya sa telepono.

“Pupunta na ako riyan.” Hindi na niya hinintay ang sagot ng kaibigan at agad na pinatay ang tawag.

Tahimik siyang napatingala sa pinakamataas na palapag ng gusali. Sa bintanang iyon, naroon ang babaeng matagal na niyang hinahanap.

Kung maibabalik lamang ang mga alaala ni Calli, siguradong maaalala nito ang trahedyang nangyari maraming taon na ang nakalipas. Ang malakas na unos, ang lumulubog na barko, ang kanyang mga magulang na unti-unting nilalamon ng dagat sa harapan niya mismo na nasaksihan ng kanyang mga mata, at ang batang lalaking walang takot na sumuong sa dambuhalang alon para iligtas siya.

Bago tuluyang malunod ang mga magulang ni Calli, mahigpit nilang hinawakan ang kanyang kamay at ibinilin ng mga ito si Calli sa kanya. Mula noon, tahimik niyang itinuring na pangako sa buong buhay ang mga salitang iyon.

Nang malaman niyang ikinasal si Calli kay Timothy, pinili na lamang niyang lumayo. Inisip niyang baka mas magiging masaya ito sa piling ng lalaking mahal nito.

Ngunit ngayong gabi, nakita niya ang lungkot sa mga mata ni Calli. Nakita niya ang pagkapagod, ang pagtitiis, at ang sakit na pilit nitong ikinukubli.

Unti-unting napahigpit ang pagkakahawak niya sa manibela.

Ngayong nasaksihan niya mismo ang pagdurusa ni Calli, hindi na siya sigurado kung tama pa bang ipaubaya pa rin ito sa ibang lalaki.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, may isang pasya na unti-unting nabubuo sa kanyang puso.

Hindi na niya hahayaang pasanin ni Calli ang lahat nang sakit nang mag-isa.