روايات بقلم sugartita

Tahimik na tumayo si Calli mula sa sofa. Isa-isa niyang kinuha ang mga hindi pa nahuhugasang pinggan sa hapag-kainan at inilagay ang mga ito sa sterilizer.Habang nakatitig sa makina, napabuntong-hininga siya. Ilang araw na ang nakalipas ng ilipat niya ang lahat ng kanyang gamit palabas ng master bedroom.Ngayon ay sa maliit na guest room na lamang siya natutulog. Wala siyang sinabi kay Timothy at hindi rin naman nito napansin.Palihim na rin siyang naghahanap ng apartment na maaari niyang lipatan. Kapag nakahanap na siya ng maayos na matitirhan, tahimik siyang aalis sa bahay nila at hindi na siya babalik pa.Lumapit siya sa isang kabinet at binuksan ang pinakailalim na drawer. Naroon ang isang puting sobre, dahan-dahan niya iyong inilabas.Sa loob nito naroon ang isang dokumentong ilang gabi niyang paulit-ulit na binasa, ang Divorce Agreement. Matagal na niya itong inihanda at nakapirma na rin siya. Hindi siya humihingi ng bahagi sa ari-arian ng pamilya Soriano.Hindi niya gusto ang

Tahimik na umuusad ang itim na SUV sa gitna ng mabigat na trapiko.Sa labas ng bintana ay sunod-sunod na nagliliwanag ang mga ilaw ng lungsod, habang ang mahinang tugtog mula sa radyo ay lalong nagpapatahimik sa loob ng sasakyan.Matagal na walang nagsalita bago biglang binasag ni Jaxxon ang katahimikan.“May napansin ka ba?” sabi ng lalaki.Bahagyang napatingin si Calli sa rearview mirror. “Alin po?”“Bakit sa tuwing tagsibol lang nalalagas ang mga dahon ng mga puno rito?”Saglit siyang natigilan sa hindi inaasahang tanong, pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.“Kapag sumisibol ang mga bagong dahon, kusang nalalaglag ang mga luma. Parang nagbibigay sila ng puwang para sa panibagong simula.”Tahimik na tumango si Jaxxon. “Matagal na kasi akong nawala rito. Parang nakalimutan ko na ang mga simpleng bagay.”Muli na namang bumalik ang katahimikan.Napansin ni Calli ang mamahaling relo sa pulsuhan ng lalaki, ang maayos nitong pananamit, at ang elegante ngunit hindi mapagmataas na asal nit

Pagbalik ni Calli sa ordinaryong ward, mahimbing nang natutulog ang kanyang tiyuhin matapos inumin ang mga iniresetang gamot.Tahimik naman na inayos ni Christoff ang kumot ng kanilang tiyuhin bago lumingon sa kanyang kapatid.“Umuwi ka na muna, Calli,” malumanay niyang sabi. “Magpahinga ka na. Ako na ang magbabantay rito ngayong gabi. Bumalik ka na lang bukas ng umaga.”Alam niyang wala nang saysay ang makipagtalo.Mahina siyang tumango. “Sige, Kuya.”Matapos siliping muli ang kanyang natutulog na tiyuhin, tahimik siyang lumabas ng silid.Unti-unting nawala ang matapang na amoy ng disinfectant habang papalayo siya sa gusali ng ospital. Pakiramdam niya ay parang kasabay ding nawawala ang natitira niyang lakas.Nakayuko siyang naglalakad, abala sa sarili niyang iniisip nang bigla siyang nabangga sa isang matangkad na lalaki.“A-Ay, pasensya na po.” Hindi man lang siya nag-angat ng tingin, lumihis lamang siya at nagpatuloy sa paglalakad.Nanatiling nakatayo ang lalaking kanyang nabangga

Tahimik ang buong palapag ng VIP ward. Makapal ang karpet na nakalatag sa sahig kaya halos walang maririnig na tunog ng mga yabag.Naglakad si Calli sa mahabang pasilyo hanggang sa mapansin niyang bahagyang nakabukas ang isang pinto ng silid.May narinig siyang mahihinang boses mula sa loob, at hindi niya sinasadyang huminto roon.Dahan-dahan siyang sumilip sa siwang ng pinto. At sa isang iglap, tila tumigil ang pag-ikot ng kanyang mundo.Sa loob ng silid ay abalang-abala si Timothy. Ang lalaking palaging malamig at walang emosyon sa harap niya ay ngayon ay ibang-iba ang anyo.Maingat nitong inaayos ang unan ni Maria, sinusuri ang suwero, at walang kapagurang inaasikaso ang bawat pangangailangan nito.Sa bawat kilos nito ay makikita ang pag-aalaga at pag-aalala, para bang ang babaeng nasa harapan niya ang pinakamahalagang tao sa buong mundo.Nakasandal si Maria sa headboard ng kama habang nakangiti ng bahagya.“Tim,” mahina nitong sambit gamit ang palayaw ni Timothy, “simpleng sipon a

“Kamag-anak ng pasyente! Dito po kayo, kailangan na ang pirma!”Napakurap si Calli at saka lamang natauhan. Muli niyang ibinaba ang tingin sa consent form na hawak niya.Hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng kanyang mga kamay. Mariin niyang hinawakan ang kanang pulsuhan gamit ang kaliwang kamay upang kahit paano ay mapigilan ang walang tigil na panginginig nito.Huminga siya nang malalim, pagkatapos ay dahan-dahang isinulat ang kanyang pangalan. Hindi pantay ang kanyang sulat dahil sa sobrang kaba, ngunit sapat na iyon upang mabasa.Matapos maibigay ang dokumento, tila nawala ang natitirang lakas sa kanyang katawan.Tahimik siyang naupo sa malamig na upuan sa labas ng operating room, habang ang pulang ilaw sa itaas ng pinto ay nananatiling nakasindi.Bawat segundong lumilipas ay tila isang napakahabang paghihintay.Lumipas ang tatlong araw. Sa opisina ng direktor ng ospital, tahimik na nakaupo sina Calli at Christoff sa harap ni Doctor Sanchez.Maingat na isinara ng doktor ang med

[7 days before my husband’s birthday!]Biglang nagliwanag ang screen ng telepono ni Calli nang lumabas ang isang notification.Karga niya ang isang malaking karton habang paikot-ikot sa silid, naghahanap ng ligtas na mapagtataguan ng laman nito.Dalawang buwan pa lamang ang nakalipas nang inorder niya ang regalong iyon. Matagal niya itong pinaghandaan dahil nais niyang bigyan si Timothy ng isang hindi malilimutang sorpresa sa kaarawan nito.Matapos ilibot ang tingin sa buong kuwarto, napahiga siya sa sahig at sumilip sa ilalim ng kama sa kanilang master bedroom.Habang iniisip kung kasya roon ang kahon, may napansin siyang maliit na puting bagay sa pinakasulok. Iniunat niya ang kamay at dahan-dahang inabot iyon.Isang napakaliit na kapsula. Mas maliit pa ito kaysa sa karaniwang kapsula ng gamot sa sipon. Makinis ang ibabaw nito at walang anumang nakaukit na letra o marka.Paulit-ulit niya itong sinuri sa palad, iniikot-ikot sa pagitan ng mga daliri. Hindi pa siya nakakita ng ganitong

Makalipas ang ilang segundo, nagpatuloy si Aira, "Hindi ako mapakali kaya bumaba rin ako ng kotse. Gusto kong malaman kung ano talaga ang nangyayari. Ikaw mismo ang nagsabing nasa ibang lugar na siya para may hanapin, kaya bakit biglang nandito pa pala siya sa maynila? Pagpasok ko sa villa, si Assistant Florez lang ang nasa unang palapag. Para siyang nakakita ng multo nang makita ako. Tinanong ko siya kung bakit naroon si Kaori, pero pautal-utal lang siya at ayaw magsalita. Lalong uminit ang ulo ko kaya dumiretso ako sa itaas, at alam mo ba kung ano ang nakita ko?"Mahigpit na napahawak si Katreese sa kanyang telepono."Nakita kong lumabas si Kaori mula sa master bedroom ninyo habang may hinihilang maleta."Nanigas ang mukha ni Katreese sa narinig niya."Ang sabi niya, kumuha lang daw siya ng mga damit para kay Travis! Siya pa talaga ang kumuha ng mga damit niya! Halos hindi ako makapaniwala! Tinanong ko kung ano ba talaga ang relasyon niya kay Travis at bakit siya ang gumagawa ng mga

"Kagigising lang po ni Boss kanina, pero dahil mahina pa rin ang katawan niya, muli siyang nakatulog. Sabi naman po ng doktor na normal lang iyon. Kailangan pa ng sapat na panahon para tuluyang makabawi ang kanyang katawan. Kung magiging maayos ang lahat, maaari na siyang ma-discharge pagkalipas ng halos dalawang linggo."Napangiti si Katreese nang marinig ang balitang iyon. Sa wakas, unti-unting nawala ang matagal ng bumabagabag sa kanyang isipan.Ligtas na si Travis, at higit sa lahat, magkakaroon pa rin ng ama ang kanyang mga anak.Tungkol naman sa usapin ng kanilang divorce, hindi na muna ito muling binanggit ni Katreese. Naisip niyang kapag tuluyan nang nakarekober si Travis at nakapunta sa probinsya, saka na lamang nila ito pag-uusapan nang harapan.Pagkatapos ibaba ang tawag, nagtungo sina Katreese at Santi sa ospital para sa kanyang prenatal checkup sa ika-dalawampu't walong linggo ng kanyang pagbubuntis.Lumabas sa resulta na nadagdagan siya ng 2 pounds. Bihirang-bihirang pur

Ngunit patuloy lamang ang bata sa pag-iyak. "Auntie… gusto ko si Auntie…"Dinala niya si Isha pabalik sa kama. Mabigat man sa kanyang katawan, buong tiyaga niyang binuhat ang bata at kinandong ito.Nanginginig pa rin sa paghikbi ang maliit nitong katawan. Kumuha siya ng tissue at maingat na pinunasan ang mga luha nito."May mahalagang aasikasuhin lang si Auntie, pero babalik din siya. Magpakabait ka muna, okay? Kapag umiiyak ka, nalulungkot si Mommy… at siguradong malulungkot din ang auntie mo.""Gusto ko... si Auntie..." Paos na paos ang munting tinig ni Isha.Nangilid ang lungkot sa mga mata ni Katreese. Pagkagising pa lamang ng bata, si Kaori agad ang hinanap nito.Sa loob ng limang taon, si Kaori ang naging sandigan at nag-alaga sa bata. Sa biglaang pagkawala nito, nawala rin ang pakiramdam ng seguridad ni Isha.Mahinahon siyang nagpatuloy sa pag-alo sa anak, "Good girl si Isha, hindi ba? Babalik si Auntie, at sasamahan ka ni Mommy habang hinihintay natin siya."Bahagyang ngumuso

Pagkauwi ni Katreese kasama si Isha, agad siyang tinawagan ni Assistant Florez.Mahimbing pa ring natutulog si Isha kaya maingat siyang binuhat nina Katreese at Clark paakyat sa silid ng mga bata. Sumunod naman si Manang Linda upang bantayan at alagaan ang bata.Naupo si Katreese sa sofa at marahang hinimas ang sumasakit niyang ibabang likod."Ano'ng nangyari, Assistant Florez?""Madam, tumawag ako para sabihin sa’yo ang magandang balita!"Natigilan si Katreese at agad na napatuwid ng upo. "Nagising na ba si Travis?""Hindi pa po," masiglang sagot ni Assistant Florez. "Pero nagkaroon ng konsultasyon ang doktor at ang ilang pinakamahusay na neurosurgeon ngayong araw. Nakabuo sila ng panibagong plano para sa operasyon. Kapag naging matagumpay ito, mas malaki ang posibilidad na magising si Boss."Napakagat-labi si Katreese. "Mapanganib ba ang operasyon?""May panganib pa rin po. Ang pinakamasamang posibleng mangyari ay hindi na siya magising habang-buhay at manatili na lamang sa vegetati

Napakatatag ng pasya ni Kaori at mukhang wala na talaga itong balak bumalik. Dahil ganoon kalaki ang pagdepende ni Isha rito, mahaba-habang panahon pa ang gugugulin ni Katreese upang tuluyang mapawi ang takot ng bata.Pagkapasok sa loob ng villa, inakay ni Katreese si Isha papunta sa sofa.Napakalakas ng hangin sa labas at mahina pa ang katawan ng bata. Matapos umiyak nang matagal habang nasa malamig na panahon, hindi nito mapigilang umubo ng sunod-sunod.Labis na nag-alala si Katreese at naalala niyang may allergic asthma ang anak. Agad niyang inutusan si Manang Linda na kunin ang inhaler at gamot nito sa itaas.Matapos maibigay ang gamot, hindi pa rin gumaan ang pakiramdam ni Isha. Hinawakan ni Katreese ang noo nito at medyo mainit ito.Sa labas, tuluyan ng nagdilim ang kalangitan. Sunod-sunod na bumagsak ang malalaking patak ng ulan sa mga bintana ng villa.Nagliwanag ang buong bahay dahil sa mga ilaw, ngunit lalo lamang naging kapansin-pansin ang sobrang pamumutla ng mukha ni Isha

Sumakay si Kaori sa isang taxi. Dahan-dahang umikot ang kotse bago tuluyang umalis.Gustong habulin ni Isha si Kaori, ngunit napakabilis umalis ng sasakyan. Samantalang napakaliit at napakahina naman niya.Hinawakan siya ni Manang Lilya at may sinasabi, ngunit wala siyang narinig ni isang salita.Ang alam lang niya ay umalis na si Kaori, at sumakay ito sa isang sasakyan na hindi man lang siya isinama.Sa kanyang mga mata, unti-unting lumiit ang puting kotse hanggang sa tuluyan itong naglaho sa kanyang paningin."Auntie..." Nanigas ang maliit niyang katawan sa malamig na hangin.Iniwan na siya ni Kaori. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang huling sandali bago ito umalis. Napakahigpit ng yakap ni Kaori sa kanya na halos hindi na siya makahinga.Ngunit hindi siya nagpumiglas. Ang gusto niya ay habambuhay na siyang yakapin ni Kaori nang ganoon.Ngunit sa huli, binitiwan pa rin siya nito."Isha, magpakabait kang mabuti kasama ang Mommy mo, at kalimutan mo na rin ako." Iyon ang mga hul