Kabanata 2

“Kamag-anak ng pasyente! Dito po kayo, kailangan na ang pirma!”

Napakurap si Calli at saka lamang natauhan. Muli niyang ibinaba ang tingin sa consent form na hawak niya.

Hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng kanyang mga kamay. Mariin niyang hinawakan ang kanang pulsuhan gamit ang kaliwang kamay upang kahit paano ay mapigilan ang walang tigil na panginginig nito.

Huminga siya nang malalim, pagkatapos ay dahan-dahang isinulat ang kanyang pangalan. Hindi pantay ang kanyang sulat dahil sa sobrang kaba, ngunit sapat na iyon upang mabasa.

Matapos maibigay ang dokumento, tila nawala ang natitirang lakas sa kanyang katawan.

Tahimik siyang naupo sa malamig na upuan sa labas ng operating room, habang ang pulang ilaw sa itaas ng p***o ay nananatiling nakasindi.

Bawat segundong lumilipas ay tila isang napakahabang paghihintay.

Lumipas ang tatlong araw. Sa opisina ng direktor ng ospital, tahimik na nakaupo sina Calli at Christoff sa harap ni Doctor Sanchez.

Maingat na isinara ng doktor ang medical record bago seryosong tumingin sa kanila.

“Sa kasalukuyan,” mahinahon niyang panimula, “hindi pa ganoon kaepektibo ang karaniwang paggamot para sa kondisyon ni Mr. Forteza dito sa bansa.”

Huminto siya sandali bago nagpatuloy, “Noong nakaraang taon, naglabas ang Amerika ng isang bagong gamot para sa pancreatic cancer. Napakaganda ng naging resulta ng clinical trials nito, at sinasabing maging ang pangulo ng bansang ‘yon ay gumagamit ng parehong gamot.”

Napabuntong-hininga siya. “Ngunit napakahirap makakuha nito. Kailangan ng mataas na konsepto at espesyal na pag-apruba.”

Unti-unting humigpit ang pagkakakuyom ni Calli sa kanyang mga kamay. Alam niyang hindi iyon basta-bastang gamot na nabibili lang sa mga pharmacy.

Tumingin si Doctor Sanchez sa kanya. “Mrs. Soriano... kung si Mr. Soriano ang lalapit, sa tingin ko ay hindi magiging mahirap makuha ang gamot.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Christoff. Samantalang si Calli naman ay bahagyang yumuko.

Napakahina ng kanyang boses nang sumagot: “Sige po... kakausapin ko siya.”

Agad na ngumiti ang doctor. “Kung si Mr. Soriano ang kikilos, sigurado akong mabilis na maaayos ang lahat.”

Pagkatapos nilang mag-usap, tahimik na lumabas sina Calli at Christoff sa opisina.

Hindi tuluyang nagsara ang p***o sa likuran nila. Dahil doon, malinaw nilang narinig ang pag-uusap sa loob.

“Doc Sanchez,” usisa ng assistant, “ano po ang itinawag ninyo sa babaeng ‘yon kanina?”

Napangiti nang bahagya si Doctor Sanchez.

“Hindi mo ba siya kilala? Siya ang daughter-in-law ng pamilya Soriano. Si Mrs. Soriano ang legal na asawa ni Mr. Timothy Soriano.”

Nagulat ang assistant. “Talaga po? Ang bata pa niya. Kung ganun, bakit nasa ordinaryong ward ang tiyuhin niya? Hindi ba dapat nasa VIP room?”

“Shh…” Biglang ibinaba ng doktor ang kanyang boses. “Huwag kang makialam sa mga usapin ng mayayamang pamilya. Tandaan mo, mas mabuting wala tayong alam.”

Unti-unting nagsara ang p***o, at huminto sa paglalakad si Christoff bago niya mahigpit na hinawakan ang braso ng kapatid.

“Calli.” Napatingin siya rito. “Ayokong makitang magmakaawa ka sa lalaking ‘yon.”

Natahimik si Calli sandali, pagkatapos ay pilit na ngumiti. “Kuya… asawa ko siya. Wala namang masama kung hihingi ako ng tulong sa sarili kong asawa.”

Napatingin lamang si Christoff sa kanya. Alam niyang pilit lamang ang ngiting iyon, kitang-kita niya ang pagod at sakit na pilit nitong ikinukubli.

Sa huli ay unti-unti rin siyang tumango. “Sige. Puntahan ko muna si Uncle. Ikaw... mag-ingat ka.”

“Opo.” Ngumiti si Calli, bagaman hindi na iyon umabot sa kanyang mga mata.

Naglakad siya patungo sa pampublikong lobby ng ospital. Habang inilalabas niya ang kanyang telepono upang tawagan si Timothy, bigla siyang natigilan.

Mula sa ikalawang palapag ay tanaw niya ang pangunahing pasukan ng inpatient building, at kakahinto lamang roon ng isang mamahaling itim na Bentley.

Ilang opisyal ng ospital na nakasuot ng mamahaling amerikana ang agad na nagmadaling lumapit. May isa pang halos tumakbo upang personal na pagbuksan ng p***o ang taong nasa loob ng sasakyan.

Unti-unting bumukas ang p***o, at naunang bumaba ang isang matangkad at guwapong lalaki. Matikas ang tindig nito na parang isang bida sa pelikula. Walang iba kundi si Timothy.

Kasunod niyang bumaba ang isang babaeng maputla ang mukha ngunit hindi maitago ang likas nitong kagandahan. Bagama’t halatang may sakit, lalo lamang itong naging kaawa-awang tingnan.

Si Maria ay maingat na inalalayan ni Timothy habang dahan-dahan silang naglalakad papasok sa lobby, para bang natatakot siyang madapa ito o mapagod kahit kaunti.

Nakasunod sa kanila ang ilang doktor at administrador ng ospital. Lahat ay magalang na nakapaligid sa kanila, at pumasok silang lahat sa sightseeing elevator.

Tahimik na nakatitig lang sa kanila si Calli.

Makalipas ang ilang segundo, huminto ang elevator sa palapag ng VIP ward.

Napabuntong-hininga siya, pagkatapos ay naglakad patungo sa kabilang elevator at pinindot niya ang parehong palapag.

Isa-isang umakyat ang mga numero sa digital display, kasabay ng bawat pag-angat nito ay lalo ring bumibigat ang kanyang dibdib.

May kung anong nagsasabi sa kanyang hindi niya magugustuhan ang makikita niya. Ngunit hindi pa rin niya napigilang umakyat.