Kabanata 4

Pagbalik ni Calli sa ordinaryong ward, mahimbing nang natutulog ang kanyang tiyuhin matapos inumin ang mga iniresetang gamot.

Tahimik naman na inayos ni Christoff ang kumot ng kanilang tiyuhin bago lumingon sa kanyang kapatid.

“Umuwi ka na muna, Calli,” malumanay niyang sabi. “Magpahinga ka na. Ako na ang magbabantay rito ngayong gabi. Bumalik ka na lang bukas ng umaga.”

Alam niyang wala nang saysay ang makipagtalo.

Mahina siyang tumango. “Sige, Kuya.”

Matapos siliping muli ang kanyang natutulog na tiyuhin, tahimik siyang lumabas ng silid.

Unti-unting nawala ang matapang na amoy ng disinfectant habang papalayo siya sa gusali ng ospital. Pakiramdam niya ay parang kasabay ding nawawala ang natitira niyang lakas.

Nakayuko siyang naglalakad, abala sa sarili niyang iniisip nang bigla siyang nabangga sa isang matangkad na lalaki.

“A-Ay, pasensya na po.” Hindi man lang siya nag-angat ng tingin, lumihis lamang siya at nagpatuloy sa paglalakad.

Nanatiling nakatayo ang lalaking kanyang nabangga. Tahimik nitong sinundan ng tingin ang papalayong likuran ni Calli hanggang sa unti-unti itong nawala sa dami ng tao.

“Jax?” Tinapik siya ng lalaking nasa tabi niya. “Ano’ng nangyari? Kilala mo ba siya?”

Si Michael ang nagsalita habang sinusundan din ng tingin ang direksiyong tinahak ni Calli.

“Naka-confine dito ang uncle niya. Nasa ikalawang palapag sila… sa ordinaryong ward,” dagdag pa na sabi nito.

Bahagyang kumunot ang noo ni Jaxxon. “Hindi ba ospital ito ng pamilya Soriano?”

“Oo.” Bahagyang ibinaba ni Michael ang boses. “Narinig ko pa nga na dalawampung libong piso lang ang ibinibigay ni Timothy buwan-buwan bilang gastusin sa bahay. Wala siyang natatanggap na bahagi sa negosyo ng pamilya. Walang shares. Walang dividends. Walang stock options. Halos wala talaga.”

Huminto siya sandali bago nagpatuloy, “May balita pa ngang ipinagbabawal ng pamilya ni Timothy na tumulong siya sa negosyo ni Christoff.”

Hindi umimik si Jaxxon, nanatiling nakatanaw ang kanyang mga mata sa labasan ng ospital. Parang may malalim siyang iniisip.

“Tara na.” Hinila siya ni Michael. “Siguradong hinihintay na niya tayo. Malapit na ring matapos ang visiting hours.”

Hindi pa man sila nakakalakad ng ilang hakbang ay biglang nagsalita si Jaxxon: “Ibigay mo sa akin ang susi ng sasakyan mo.”

Nagulat naman si Michael. “Ano? Bakit?”

“Basta! Akin na ang susi.” Walang paliwanag ang kanyang tono.

Nag-aalinlangan namang iniabot ni Michael ang susi.

Hindi na nagsayang pa ng oras si Jaxxon, agad siyang tumalikod at mabilis na naglakad palayo.

Napakamot na lamang sa ulo si Michael. Napailing siya habang nakatingin sa papalayong kaibigan.

“Hindi ka na nga niya naaalala… bakit hindi ka pa rin sumusuko?”

**********

Sa labas ng ospital, tahimik na naghihintay si Calli ng sasakyang kanyang na-book.

Punung-puno ng tao ang harapan ng gusali, at karamihan ay mga kamag-anak ng mga pasyenteng pauwi na rin.

Halos hindi na gumagalaw ang trapiko. Sunod-sunod din ang busina ng mga sasakyan.

Binuksan niya ang application sa kanyang telepono, at nakitang dalawang kilometro pa ang layo ng driver.

Napabuntong-hininga siya. Malamig ang simoy ng hangin, kaya mas hinigpitan niya ang pagkakasara ng kuwelyo ng kanyang jacket.

Sa sandaling iyon, may isang itim na SUV ang dahan-dahang huminto sa kanyang harapan.

Bumaba ang tinted na bintana, at lumitaw ang mukha ng lalaking may matalim na mga mata at may likas na kumpiyansa sa sarili.

Suot nito ang isang mamahaling three-piece suit na bahagyang kumikislap sa ilalim ng ilaw ng lansangan.

“Did you book the vehicle with the number ending in 3014?”

Bahagyang natigilan si Calli. Ang apat na numerong iyon ang huling apat na digit ng kanyang cellphone number.

Muli niyang sinilip ang application, at hindi pa rin gumagalaw ang driver na na-book niya. Dalawang kilometro pa rin ang layo nito.

Napansin ng lalaki ang kanyang pag-aalinlangan, kaya ngumiti ito nang bahagya.

“Kaibigan ako ng driver na na-book mo. Hindi na raw siya makakarating dahil sa traffic, at inutusan niya akong sunduin ka. Sabi pa niya, pakisuyo raw na huwag mo siyang bigyan ng mababang rating.”

Pagkasabi niyon ay iniabot niya ang kanyang driver’s license, rehistro ng sasakyan, at maging ang sarili niyang cellphone.

Tiningnan iyon lahat ni Calli.

Jaxxon Valdez. Hindi condominium ang address nito. Isa iyong pribadong bahay sa isang mamahaling kalye sa sentro ng lungsod.

Ilang segundo siyang nag-isip, pagkatapos ay saka niya kinansela ang booking sa application. Ibinalik na rin niya ang mga dokumento ng lalaki.

“Sige... maraming salamat.” Tahimik siyang sumakay sa backseat.

Malinis na malinis ang loob ng sasakyan. Halatang personal itong ginagamit at hindi pampasada.

Kahit ganoon, nananatili pa rin ang bahagyang pag-iingat ni Calli.

Habang umaandar ang sasakyan, sumulyap si Jaxxon sa rearview mirror.

“Masyado bang malamig ang aircon?”

Umiling si Calli. “Ayos lang.”

Paminsan-minsan ay lihim siyang pinagmamasdan ni Jaxxon.

Maganda ang mga mata ni Calli, lalo na ang kanyang kutis. Bahagyang bilugan ang kanyang pisngi na nagbibigay rito ng inosenteng anyo. Hanggang balikat din ang kanyang buhok, at suot niya ang isang simpleng beige na bestida.

Wala siyang labis na kolorete sa mukha, ngunit sapat na ang kaunting ayos upang lalo pang lumitaw ang kanyang likas na kagandahan.

Biglang tumunog ang telepono ni Calli, kaya napatingin siya sa screen. Mensahe iyon mula kay Timothy.

Timothy: Ano’ng kailangan mo?

Bahagyang kumabog ang kanyang dibdib at mabilis siyang nagtipa.

Calli: Hindi maganda ang lagay ni Uncle. Kailangan namin ng bagong gamot. Maaari mo ba akong tulungang hanapin ‘yon?

Ilang sandali lamang ang lumipas at dumating ang sagot ng lalaki.

Timothy: Sabihin mo kay Perez.

Si Troy Perez ang personal na chief secretary ni Timothy.

Agad na napangiti si Calli. Hindi dahil masaya siya, kundi dahil alam niyang iyon na naman ang magiging sagot nito.

Calli: Sige. Salamat!

Pagkatapos niyang patayin ang kanyang cellphone, muling nabalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan.