Kabanata 3

Tahimik ang buong palapag ng VIP ward. Makapal ang karpet na nakalatag sa sahig kaya halos walang maririnig na tunog ng mga yabag.

Naglakad si Calli sa mahabang pasilyo hanggang sa mapansin niyang bahagyang nakabukas ang isang p***o ng silid.

May narinig siyang mahihinang boses mula sa loob, at hindi niya sinasadyang huminto roon.

Dahan-dahan siyang sumilip sa siwang ng p***o. At sa isang iglap, tila tumigil ang pag-ikot ng kanyang mundo.

Sa loob ng silid ay abalang-abala si Timothy. Ang lalaking palaging malamig at walang emosyon sa harap niya ay ngayon ay ibang-iba ang anyo.

Maingat nitong inaayos ang unan ni Maria, sinusuri ang suwero, at walang kapagurang inaasikaso ang bawat pangangailangan nito.

Sa bawat kilos nito ay makikita ang pag-aalaga at pag-aalala, para bang ang babaeng nasa harapan niya ang pinakamahalagang tao sa buong mundo.

Nakasandal si Maria sa headboard ng kama habang nakangiti ng bahagya.

“Tim,” mahina nitong sambit gamit ang palayaw ni Timothy, “simpleng sipon at lagnat lang naman ito. Hindi mo kailangang gawing napakalaking bagay.”

Umiling si Timothy. “Kailan ka huling nagpatingin sa doktor?”

Napababa ng tingin si Maria. “Matagal na yata…”

“Habang narito ka na rin, ipapa-full body check-up na kita. Ako mismo ang magbabantay sa’yo.” Matigas ngunit puno ng pag-aalala ang kanyang tinig.

Bahagyang namula ang mga pisngi ni Maria. Yumuko pa ito upang itago ang masayang ngiti sa kanyang mga labi.

Maya-maya ay iniabot ni Timothy ang isang baso ng hot chocolate.

“Katamtaman lang ang init n’yan. Sinigurado kong hindi ka mapapaso.”

Tinanggap iyon ni Maria habang nakangiti, saka nagpasalamat sa lalaki.

Tahimik na nakatanaw si Calli sa eksenang iyon. Unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang isang pangyayari.

Noon, matagal niya pang pinilit si Timothy na samahan siyang mamasyal. Pagkatapos ng ilang linggong pangungulit, saka lamang ito pumayag.

Habang naglalakad sila sa mall, masaya niyang itinuro ang isang bubble tea shop.

“Gusto kong kumain ng sweets. Gusto ko rin ng milk tea!”

Ngunit bago pa man siya makalapit, malamig siyang sinulyapan ni Timothy.

“Ilang taon ka na ba? Umiinom ka pa rin ng mga pambatang bagay na ‘yan?”

Dahil sa sinabi ng lalaki, sapat na iyon upang mawala ang kanyang pananabik. Simula noon hindi na siya muling humiling dito.

Ngayon, kahit hindi mag-request si Maria sa lalaki, nagkukusa itong gawin ang mga bagay na gustong maranasan ni Calli.

Parang may mabigat na kamay na unti-unting pumipisil sa puso niya.

Sa loob ng silid, naglakad si Timothy patungo sa sulok ng kuwarto. Naroon ang isang makitid na kama para sa mga magbabantay ng pasyente.

Yumuko siya at sinubukang idiin ang kutson. Matapos tiyaking maayos ito, tumango siya.

“Dito na lang ako matutulog ngayong gabi.”

Nagulat naman si Maria. “‘Wag na. Hindi mo kailangang magpuyat para sa akin.”

Sandaling natahimik si Timothy bago siya sumagot: “Ayos lang. Walang problema sa akin ang bantayan ka.”

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti. “Sinabi ko na kay Calli na nasa business trip ako ngayong gabi.”

Biglang nanginig ang teleponong hawak ni Calli. Nagulat siya. Pagtingin niya sa screen, saka lamang niya napansing hindi sinasadyang napindot ng kanyang daliri ang call button.

Tumawag na pala siya kay Timothy, kasabay niyon ay tumunog ang telepono ni Timothy sa loob ng silid.

Kinuha niya iyon sa kanyang bulsa, at sinulyapan lamang ang screen.

Nang makita ang pangalan ni Calli, wala man lang siyang pag-aalinlangan na pinatay agad ang tawag.

Tahimik na napatingin si Maria sa kanya. “Si Calli ba ang tumawag? Hinahanap ka yata. Baka dapat umuwi ka na.”

Ibinulsa lamang muli ni Timothy ang telepono, walang anumang pagbabago sa kanyang ekspresyon.

“Ano bang maaaring mangyari sa kanya? Sanay lang naman siyang gumawa ng dahilan para lang mapansin.”

Parang sinaksak sa dibdib si Calli sa kanyang narinig.

At hindi pa roon nagtapos, bahagyang natawa si Maria: “Bata pa ba talaga ang tingin mo sa kanya?”

Tumango si Timothy nang walang pag-aalinlangan. “Pinilit lang naman ako ni Grandma na pakasalan siya. Wala nga kaming halos mapag-usapan. Napakabata pa niya at wala rin siyang gaanong alam. Hindi ko talaga maisip kung ano ang pwede naming pag-usapan.”

Isa-isang tumaga sa puso ni Calli ang bawat salitang narinig.

Dalawang taon! Dalawang taon siyang nagsikap maging mabuting asawa.

Dalawang taon siyang naghintay.

Dalawang taon niyang inisip na baka balang araw ay matutunan din siyang mahalin ni Timothy.

Ngunit para sa lalaki, isa lamang pala siyang batang naghahanap ng atensyon.

Unti-unting nangilid ang mga luha sa kanyang mga mata, ngunit wala ni isa ang tumulo.

Tahimik siyang umatras palayo sa pintuan.

Isa hanggang tatlong hakbang ang kanyang ginawa bago siya tuluyang tumalikod. Hindi na niya kayang marinig pa ang anumang sasabihin ng mga ito.

Habang naglalakad siya sa tahimik na pasilyo ng ospital, pakiramdam niya ang bawat hakbang niya ay mas lalong bumibigat.

Ngayon, alam na niya ang buong katotohanan. Hindi siya kailanman naging mahalaga kay Timothy.

At marahil… hindi rin siya kailanman minahal nito.