LOGINChapter 2
Pag-alis sa Bahay at ang Ulan Hindi ko na hinintay na mag-umaga para tuluyang umalis. Pero dahil alas-dose na ng gabi at mahirap mag-book ng masasakyan sa loob ng exclusive subdivision namin, nagpasya akong magpalipas muna ng ilang oras sa guest room bago lumabas pagpatak ng alas-sais ng umaga. Pagbaba ko sa sala bitbit ang maleta ko, nadatnan ko si Doña Carmen, ang nanay ni Marco, na nakaupo sa sofa at umiinom ng kape. Nakasuot pa siya ng mamahaling silk robe at nakataas ang kilay habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa. Mukhang tinawagan na siya ni Marco kagabi pa. "So, totoo nga ang balita," panimula niya sabay lapag ng tasa sa platito. "Pumirma ka na raw. Mabuti naman at natauhan ka na, Clara. Matagal ko nang sinasabi kay Marco na hindi kayo bagay. Tingnan mo nga ang hitsura mo, parang katulong lang dito sa bahay." Huminga ako nang malalim at pinanatiling kalmado ang mukha ko. Sanay na ako sa matalas niyang dila. Sa loob ng tatlong taon, tiniis ko ang lahat ng pangmamaliit niya dahil akala ko ay magbabago ang tingin niya sa akin kapag nakita niyang mahal na mahal ko ang anak niya. Mali pala ako. "Huwag po kayong mag-alala, Tita," malamig kong sagot, sinadyang hindi na siya tawaging Mommy. "Aalis na po ako. Hindi niyo na ako makikita rito." Natawa siya nang mapakla. "Dapat lang. At huwag na huwag kang babalik dito para manghingi ng sustento o maghabol sa kung anong meron ang anak ko. Pinaghirapan ni Marco ang kumpanya niya, wala kang karapatan sa kahit isang sentimo." Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Kung alam lang niya kung kaninong pera ang ipinambili sa bahay na inuupuan niya ngayon. Kung alam lang niya kung sino ang nagbayad ng operasyon niya sa puso dalawang taon na ang nakakaraan nang walang-wala pa si Marco. "Hindi ko ugaling bawiin ang mga bagay na ibinigay ko nang kusa," sagot ko sabay lapag ng duplicate key ng bahay sa ibabaw ng center table. "Ingatan niyo na lang po ang kumpanya ni Marco. Sana ay mapanatili niya ito nang wala ako." Hindi ko na hinintay ang sasabihin niya. Hinila ko na ang maleta ko palabas ng p***o at tuluyang nilisan ang bahay na inakala kong magiging tahanan ko habambuhay. Paglabas ko sa gate ng subdivision, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala man lang akong dalang payong, at dahil rush hour na sa umaga, halos walang bakanteng taxi o ride-hailing app na tumatanggap ng booking sa lugar namin. Sumilong muna ako sa waiting shed sa labas ng guardhouse habang unti-unting nababasa ang laylayan ng pantalon ko. Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa para tawagan ang tatay ko, pero bago ko pa mapindot ang call button, isang itim na luxury SUV ang huminto sa tapat ko. Bumaba ang tinted na bintana sa passenger side. Nanlaki ang mata ko nang makita ang lalaking nakaupo sa driver's seat. Si Gabriel Saavedra. Ang pinsan ng matalik kong kaibigan na si Maya, at ang kasalukuyang CEO ng Saavedra Holdings—ang pinakamalaking kumpanyang hinahabol ni Marco para makakuha ng pondo sa bago niyang project. Nakasuot siya ng crisp white dress shirt na nakatupi hanggang siko, at nakakunot ang noo habang nakatingin sa akin at sa maletang nasa tabi ko. "Clara?" tanong niya, malalim at buo ang boses na rinig pa rin sa kabila ng malakas na buhos ng ulan. "Anong ginagawa mo rito? Bakit may dala kang maleta?" "Gab?" nagtatakang tanong ko. "Anong ginagawa mo sa lugar na 'to?" "May site visit ako sa kabilang village," sagot niya sabay bukas ng p***o sa passenger seat mula sa loob. "Sumakay ka na. Basang-basa ka na, magkakasakit ka niyan." "Hindi na, nakakahiya. Nagbo-book na ako ng—" "Clara, walang makakapasok na Grab dito dahil baha na sa kabilang kanto," putol niya sa akin, pero hindi tunog nag-uutos kundi may halong pag-aalala. "Pumasok ka na. Ihahatid kita kung saan mo gustong pumunta." Wala na akong nagawa kundi kunin ang maleta ko at sumakay. Pagpasok ko sa loob ng sasakyan, agad akong sinalubong ng mainit na aircon at ng banayad na amoy ng cedarwood at kape—malayong-malayo sa nakakahilong pabango at amoy ng alak ni Marco kagabi. Inabutan ako ni Gabriel ng isang malinis na hand towel mula sa compartment at inilagay ang maleta ko sa backseat. "Punasan mo muna 'yang buhok mo. Nilalamig ka na." "Salamat," mahina kong sabi habang pinupunasan ang mukha ko. Tahimik lang siya habang pinaandar ang sasakyan, hindi nagtatanong pero ramdam kong naghihintay siya kung gusto kong magkwento. Ilang minuto kaming tahimik sa biyahe habang patuloy ang buhos ng ulan sa labas. Nang huminto kami sa stoplight, napatingin siya sa kamay kong nakapatong sa kandungan ko—doon sa daliri kong wala nang suot na singsing. "Nag-away ba kayo ni Marco?" maingat niyang tanong, nakatingin pa rin sa kalsada. Huminga ako nang malalim at tumingin sa bintana. "Hindi kami nag-away, Gab. Tapos na kami. Pinirmahan ko na ang annulment papers kagabi." Natigilan si Gabriel. Ramdam ko ang paglingon niya sa akin nang ilang segundo bago siya muling humarap sa daan, mas humigpit ang hawak niya sa manibela. Hindi siya nagulat, pero may kakaibang kislap sa mga mata niya—isang emosyong matagal na niyang itinatago. "Alam na ba ni Tito Alfonso?" tanong niya, tinutukoy ang tatay ko. "Hindi pa. Pupunta pa lang ako sa mansyon ngayon," sagot ko sabay lingon sa kanya. "At Gab, tungkol sa proposal ng Mendoza Tech na ipinasa sa kumpanya mo noong nakaraang linggo... huwag mo nang ituloy ang pagpirma." Napatingin siya sa akin nang may pagtataka. "Sigurado ka? Akala ko ba—" "Ako ang gumawa ng lahat ng presentation at financial projection na 'yon," direkta kong putol sa kanya. "Wala nang alam si Marco sa takbo ng kumpanya niya. At simula ngayong araw, binabawi ko na ang lahat ng suporta ng Alcantara Group sa kanya, kahit pa tuluyang bumagsak ang negosyong pinaghirapan kong itayo." Ngumiti nang bahagya si Gabriel habang nakatingin sa kalsada. "Consider it done, Clara. Simula ngayon, ako na ang bahala sa lahat, at sisiguraduhin kong pagbabayaran niya ang bawat luhang nasayang sa'yo."Chapter 8Ang Pagpull-out ng PondoAlas-nuebe pa lang ng umaga kinabukasan, pero parang may bagyong dumaan sa loob ng opisina ng Mendoza Tech sa BGC. Nakakalat sa sahig ang mga folders at papeles habang nakatayo si Marco sa harap ng malaking salamin na bintana, pilit na pinapakalma ang sarili pero halatang nanginginig ang mga kamay sa hawak niyang opisyal na sulat."Anong ibig sabihin nito?!" sigaw niya habang humaharap sa legal counsel at finance head ng kumpanya na parehong nakayuko sa harap ng mesa niya. "Bakit ngayon niyo lang sinabi sa akin na ang pinakamalaking silent investor natin ay pagmamay-ari pala ng Alcantara Group of Companies?!""S-Sir Marco, pasensya na po," nauutal na sagot ng finance head habang pinupunasan ang pawis sa noo. "Naka-rehistro po kasi ang pondo sa ilalim ng isang private holding firm. Wala pong nakakaalam na subsidiary pala iyon ng Alcantara Group hanggang sa magpadala ng official notice of withdrawal ang legal team nila kaninang umaga."Napahawak si Mar
Chapter 7Sampal ng KatotohananNapaatras si Marco nang itulak ni Gabriel ang pulso niya. Namutla siya nang makita ang malamig at nakamamatay na tingin ng CEO ng Saavedra Holdings. Sa paligid namin, unti-unti nang humihina ang bulungan ng mga bisita sa mga katabing mesa, lahat ay nakatingin na sa komosyong nangyayari sa VIP section."C-CEO Saavedra," nauutal na bati ni Marco, pilit na ibinabalik ang magalang na tono kahit halatang nanginginig ang panga niya. "Pasensya na po sa inasal ko. Nagkakaroon lang kami ng personal na pag-uusap ng... ng asawa ko."Natawa nang mahina si Gabriel, pero walang bakas ng saya sa mga mata niya. Humakbang siya paharap at tumayo sa tabi ko, inilalagay ang isang kamay niya sa sandalan ng upuan ko bilang tanda ng proteksyon."Asawa?" ulit ni Gabriel, sapat ang lakas para marinig ng mga negosyanteng nasa paligid. "Sa pagkakaalam ko, Mr. Mendoza, malaya na si Miss Clara. O baka naman nakalimutan mo na ang pinapirmahan mo sa kanya tatlong gabi na ang nakakar
Chapter 6Ang Pagkikita sa Business GalaKinabukasan ng gabi, halos mapuno ng mga mamahaling sasakyan ang grand entrance ng Shangri-La The Fort para sa taunang business gala ng Saavedra Holdings. Ang gabing ito ang pinakahihintay ng lahat ng negosyante sa bansa dahil dito ipinapakilala ang mga bagong kumpanyang makakakuha ng multimillion-peso partnership mula sa pamilya Saavedra.Sa loob ng presidential suite sa itaas ng hotel, nakatayo ako sa harap ng full-length mirror habang inaayos ng makeup artist ang huling hibla ng buhok ko na naka-bun nang elegante. Suot ko ang isang emerald green satin evening gown na may mataas na slit sa gilid—isang custom design na ipinadala mismo ni Gabriel kaninang hapon kasama ang isang set ng diamond earrings."Bagay na bagay sa'yo, girl! Para kang hindi dumaan sa heartbreak!" bulalas ni Maya habang nakasandal sa hamba ng pinto at nakangiting pinagmamasdan ako. Siya ang tumulong sa akin mag-ayos at nagbigay ng moral support bago ako bumaba sa ballroom
Chapter 5 Ang Bagong Simula Alas-siyete y media pa lang ng umaga nang pumarada ang itim na Mercedes-Benz ko sa VIP parking area ng Saavedra Holdings building sa Ayala Avenue. Suot ko ang navy blue tailored blazer na inihanda ko kagabi, puting silk blouse, at ang paborito kong nude pointed heels na tatlong taong nakatago sa aparador. Habang naglalakad ako papasok sa main lobby, ramdam ko ang paglingon ng ilang empleyado—hindi dahil kilala nila ako bilang tagapagmana ng Alcantara Group, kundi dahil ibang-iba na ang aura ko kumpara sa losyang na maybahay na nakakulong lang sa bahay noon. Paglabas ko sa elevator sa twentieth floor, agad akong sinalubong ng isang babaeng nakasuot ng smart casual attire at may hawak na tablet. "Good morning, Miss Clara," nakangiting bati niya sabay abot ng isang security access card. "Ako po si Bianca, ang executive assistant ni CEO Gabriel. Naghihintay na po siya sa loob ng office niya. Ihahatid ko na po kayo." "Salamat, Bianca," sagot ko nang may ma
Chapter 4Ang Nawawalang "Secret Weapon"Pagkatapos naming mag-usap ni Gabriel sa coffee shop, inihatid niya ako hanggang sa tapat ng malaking gate ng mansyon ng mga Alcantara sa Forbes Park. Bago ako bumaba ng sasakyan, tiniyak niya muna na ayos na ang lahat ng kakailanganin ko para sa pagsisimula ko sa Saavedra Holdings bukas."Sigurado ka bang hindi ka muna magpapahinga ng ilang araw, Clara?" tanong niya habang tinutulungan akong ibaba ang lumang maleta ko mula sa likod ng SUV. "Kakahiwalay mo lang kagabi, baka mabigla ang katawan mo.""Tatlong taon akong nagpahinga sa totoong mundo ko, Gab," sagot ko sabay ngiti nang bahagya. "Sobra-sobra na 'yon. Gusto ko nang bumalik sa trabaho. Bukas ng alas-otso ng umaga, nasa opisina mo na ako."Tumango siya, may kislap ng paghanga sa mga mata niya. "Sige. Hihintayin kita bukas, Miss Alcantara. Mag-ingat ka."Nang makaalis ang sasakyan ni Gabriel, huminga ako nang malalim at humarap sa matayog na gate ng bahay na kinalakihan ko. Pagbukas ng p
Chapter 3Ang Alok ni GabrielHindi muna dumiretso si Gabriel sa mansyon namin. Sa halip, inihinto niya ang sasakyan sa harap ng isang tahimik at pribadong coffee shop sa Makati na hindi pa gaanong matao dahil maaga pa."Kailangan mo munang uminom ng mainit bago ka humarap kay Tito Alfonso," sabi niya habang pinapatay ang makina ng sasakyan. "Alam nating pareho na kapag nakita ka niyang ganyan, ipapatawag niya agad ang lahat ng tauhan niya para hanapin si Marco."Napangiti ako nang bahagya. Kilalang-kilala niya talaga ang tatay ko. "Salamat, Gab. Nakakahiya naman sa'yo, may site visit ka pa 'di ba?""Pwedeng ipagpaliban ang site visit, ang lagay mo hindi," seryoso niyang sagot bago bumaba para pagbuksan ako ng pinto at payungan papasok sa loob ng cafe.Pagkaupo namin sa dulong bahagi ng shop, umorder siya ng dalawang mainit na kape at mainit na croissant. Habang hinihintay namin ang order, tahimik lang akong nakatingin sa labas ng salamin na bintana kung saan patuloy pa rin ang pagbuh







