Chapter 5

Isa itong blue diamond ring, hindi lang basta diamond ring ito ay Pigeon Egg. Naisip niya bigla sa tagal nila ni Zach at kahit na ikakasal na sila ay never siya nito binigyan ng engagement ring. Sandali siyang natigilan sa nakita niya dahil hindi pa rin siya makapaniwala. 

“Hindi mo ba nagustuhan?” nagulat siya ng biglang mag salita si Ethan. Bigla siyang natauhan ng marinig ang boses ni Ethan. 

“Thank you, nagustuhan ko pero paano mo nalaman na gantong kulay ang gusto ko?” hindi kasi basta basta ang singsing na ito, bilang designer alam niya na hindi madali mag design at mag mix ng ganito kagandang singsing.

“I just chose it randomly.” matipid at malamig nitong sagot sa kanya.

Talaga bang pagkakataon lang? Iniisip pa rin ni Aera kung totoo ba ang sinabi ni Ethan pero mukha naman itong hindi nagsisinungaling. Tinignan niya ng mabuti ang sing sing at dahan dahan siyang napangiti dahil sa ganda nito. 

“Ano susuotin mo ba yan o tititigan mo lang? Pwede rin naman na ako na ang mag suot sayo kung yun ang gusto mo” agad naman siyang napatingin kay Ethan.

Hindi pa man siya nakaka sagot ay hinablot na ng binata ang box, kinuha niya ang singsing at dahan dahan kinuha ang kanyang kamay. Parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ni Aera ng hawakan ng binata ang kanyang kamay. Dahan dahan nitong sinuot sa dalaga ang singsing, perfect fit tila ba sinukat talaga ito para sa sa kanya.

Lihim siyang napa ngiti sa ginawa ng binata, pero sa loob niya ay meron pa rin kirot dahil si Zach ang inasahan niyang gagawa nito sa kanya. Pero bigo siyang maranasan ito kay Zach. 

Suot na niya ang singsing mula sa mga Almeda, sa isip niya ay wala na talagang atrasan to. Ito na ang simula ng kanyang buhay bilang soon to be Mrs. Aera Almeda.

Tumingin si Aera kay Ethan at naabutan niya itong naka titig nanaman sa kanya. Magsasalita pa lamang siya ng unahan na siya nito.

“When our grandparents decided this arrange marriage before nalaman kong tumanggi ka, may I know why?” seryosong tanong nito. 

“Sorry about that, noon kasi ay hindi pa ko nag iisip kung ano ang tama para sa sarili ko. Hindi ko masyadong napag isipan at bigla lang akong nag desisyon” 

Napa isip din siya dahil ilang taon na ang nakalipas mula ng tanggihan niya ang arrangement na yon pero wala pa rin asawa si Ethan. Dahil sa estado nila madali lang makahanap ng ibang pwede na i-arrange sa binata. 

Kung alam lang niya noon na ganito ang mangyayari sa kanila ni Zach, sana noon pa man ay pumayag na siyang ikasal kay Ethan. Mas pipiliin niya na ikasal sa taong hindi niya mahal, kaysa naman sa lalakeng nagawa siyang saktan sa kabila ng pagmamahal at sakripisyo na binigay niya.

“Pero bakit mo pa tinanggap muli ang kasal na ito?” nag tatakang tanong ni Ethan, marahil nagulat ito ng bigla silang i-arrange ulit. Huminga siya ng malalim bago sagutin ang tanong nito sa sa kanya. 

“Dahil babalik na ko sa pamilya ko, ako na ang hahawak ng negosyo nila. At nangako ako sa magulang ko na once bumalik ako papayag ako sa gusto nilang kasal para sa akin. Besides this is a win-win situation for our families. Wag ka mag alala once na ikasal tayo hindi ako mangingialam sayo”

Pagkatapos niyang makita ang tunay na ugali ni Zach ay hindi na siya nag hahangad pa ng kahit na ano sa isang lalaki. Besides Ethan is a catch, bukod sa mayaman ang pamilyang pinanggalingan niya ay hindi naman maitatanggi na may itsura ito.

“Eh ikaw bakit ka pumayag?” binalik ni Aera ang tanong kay Ethan.

Pwede naman kasi siyang tumanggi katulad ng ginawa ni Aera noon, kasi bakit siya papayag agad kung noon ay nagawa siyang tanggihan ni Aera. 

“Simple lang, malaki ang utang na loob ko sa lolo mo. Besides nasa tamang edad na ko para bumuo ng sarili kong pamilya, wag ka mag alala gagawin ko ang duty ko bilang asawa mo.” 

Naalala bigla ni Aera na nung bata pa siya ay may inuwing bata ang lolo niya, ilang beses niya itong sinisilip ng patago. Hindi niya alam na pati siya ay tinitignan nito. Hindi niya alam kung sino ang batang yun. Hanggang sa umalis na lang ito saka niya nalaman na ito ay galing pala sa pamilya ng kaibigan ng lolo niya. Ibig sabihin si Ethan ang batang kinupkop noon ng lolo niya. 

“So dahil sa kabaitan ng lolo ko sayo noon ay pumayag ka ikasal sa babaeng hindi mo naman mahal?” nag tatakang tanong niya, dahil pwede naman niyang suklian sa ibang paraan ang kabaitan ni Lolo. 

Tinitigan lang siya nito at bahagyang napa ngisi. Naisip ni Aera na karaniwan lang kay Ethan ang kasalang walang pag-ibig. 

Biglang naisip ni Aera ang mga panahon na sa Baguio pa siya nakatira, kumalat sa media na merong first love si Ethan na hindi niya napag tapat ang kanyang pag mamahal. Pero ngayon, parang takot na rin si Ethan na seryosohin ang pagmamahal. Sa bagay na ito, magkahawig sila.

Ang pinakamahalaga ngayon ay makauwi siya sa pamilya niya sa Baguio at makuha niya ang kapatawaran ng mga ito.

“Next month, kakausapin ko na ang media sa Baguio para i-announce ang engagement natin.” natigilan siya sa narinig. Hindi niya akalain na ganun kabilis nila i-announce ang nalalapit nilang kasal.

“Next month?” bahagyang nakataas ang gilid ng mga mata ni Ethan, at parang nakangiti ang ekspresyon niya.

“If you want, you can do it now” simpleng sagot nito sakanya. 

Ang unang plano niya ay maka bawi muna sa mga taong nanakit sa kanya. Ngunit mukhang hindi na siya agad makakaganti sa mga to dahil kailangan na nila ayusin ang kasal nila ni Ethan. 

“No, okay na yung next month.” ngumiti siya ng matipid habang nag iisip ng mga susunod na mangyayari. 

Okay naman ang una nilang pagkikita, medyo cold lang ang trato sa kanya ni Ethan pero iniisip niya na ganito naman talaga ang ugali nito. Natapos na silang mag dinner, agad naman na nag paalam si Aera dahil kailangan na niyang makauwi dahil late na rin. 

Sabay silang lumabas ng restaurant, nakita niyang sinenyasan ni Ethan ang assistang nitong si Lucas. 

“Ms. Aera ihahatid na po kita.”  

“Nako hindi na, baka maka abala lang ako sa inyo” pumasok kasi bigla sa isip niya na bumiyahe pa si Ethan mula Baguio para lang makipag kita sa kanya, malayo layo pang byahe nito pauwi.

“Wala talagang ugali si Sir Ethan na hayaan ang kasama niyang babae na umuwi mag-isa, sana maintindihan niyo.”

Bago pa man matapos ang pangungusap, bumaba ang bintana ng kotse at lumabas ang gwapong mukha ni Ethan. Ang tingin nito ay kalmado at walang emosyon. 

“Sumakay ka.” Sa ilalim ng titig niya, ay wala ng nagawa si Aera kundi ang pumasok sa loob ng sasakyan at tumabi kay Ethan.

Hindi na alam ni Aera kung ano ang dapat niyang maramdaman. Nahihiya siya pero mas nangingibabaw ang kilig. Alam niyang sa mata ng iba, simpleng bagay lang ang ginawa ni Ethan, ngunit para sa kanya, iyon ay isang bagay na matagal na niyang hindi naramdaman. Isang munting paalala na may mga taong kayang magpahalaga nang walang hinihinging kapalit. Hindi niya inakalang ganoon pala kalalim ang epekto ng isang simpleng kilos.