Kabanata 002

Elena's Pov

Hindi ko alam kung saan ako pupunta basta ay gusto ko lang na magpakalayo sa kanila. At hindi ko maintindihan kung paanong nasa may bar na ako na malapit lang rin sa dagat.

Dito kami madalas ng mga kaibigan ko noong college palang kami, todo inom sila habang ako naman ay nag-aaral lang kasi kailangan kong ipakita sa pamilya ko na matalino ako at worth it ang pagpapaaral nila sa akin.

I never drink. Laging yakult o di kaya chuckie ang dala ko noon kapag umiinom ang barkada at naiintindihan naman nila ako.

Pero ngayon, sa unang pagkakataon ay gusto kong magpakalunod sa alak—kahit isang araw lang. Gusto ko lang kalimutan ang pamilya ko, si Spencer at ang mga nalaman ko.

Umupo ako sa may counter malapit sa bartender, "isang pinakamatapang na mix of alcohol nga."

"At your service," nakangiti niyang sagot pero hindi ko magawang ngumiti pabalik.

Naalala ko na naman kasi bigla ang nangyari kanina, sumisikip ang dibdib ko at gusto ko ng makalimutan ito.

"One hard drink for the most beautiful girl I've ever seen." Pambobola pa ng lalaki habang binigay ang isang maliit na baso sa akin.

Kinuha ko iyon, hindi na nagdadalawang isip at agad nang tinungga ang alak. Agad kong nalasahan ang pait sa aking lalamunan at biglang may nag-ring sa tenga ko nang dumaloy na ito sa aking tiyan.

Tang*na! Ang lakas pala. Pero wala ng mas lalakas pa sa kapal ng mukha ng pamilya ko at pamilya ni Spencer, lalong-lalo na siya!

Ang kapal talaga ng mga apog nila, matapos ng lahat ng mga sakripisyo ko ay iyon pa ang isusukli nila sa akin.

I laugh sarcastically, tumingin ang bartender sa gawi ko at mukhang naguguluhan kung bakit ako biglang tumawa.

"Isa pa," turo ko sa baso.

May kung anong pag-aalinlangan sa kanyang mukha pero sinunod niya rin sa huli ang utos ko.

Some men tried to hit me, but I ignored them. I want to be drunk and leave every problem I have behind. Pero alam ko naman na hindi lang alak ang makakapag-alis nito.

Sunod-sunod ang pagrequest ko ng alak habang sunod-sunod naman ang mga lalaking kinukuha ang pangalan ko. Inignora ko sila at nagpasyang lumabas na lang upang magpahangin.

Pasuray-suray na ang lakad ko pero nakalabas parin ako sa kabutihang palad. Paglabas ko sa bar ay sumalubong ang isang malamig na hangin galing sa karagatan. It crawls into my skin, but I don't mind it.

Instead, I slowly step forward, looking for a spot where I could sit.

Habang naglalakad ako sa tabing-dagat, hinihipan ng malamig na hangin ang mukha ko. Unti-unti akong humihinga ng malalim, sinusubukang ayusin ang sarili, pero ramdam ko pa rin ang kirot sa dibdib. Ang sakit ng pagkakanulo, ang galit, at ang lungkot—lahat iyon ay nagtatalikod sa akin.

Napansin ko ang isang lalaki sa gilid, nakaupo at nag-iisa rin. Hindi siya mukhang predatory, kahit may mga babaeng dumadaan sa paligid niya. May something sa kanyang calm presence na nakakaakit. Hindi ko naisip na makikipag-usap agad, pero sa isang iglap, umupo ako sa tabi niya.

Tahimik lang kami, pinagmamasdan ang alon, at sa isang sandali, nakalimutan ko ang mundo.

"Hindi ako tumabi para magpakitang gilas sa'yo, I came here to sit since a lot of couples—" I explained, but he didn't give me even a glance.

I pressed my lips together and decided to stare at the sea and hear the calm sound of the waves.

Tahimik na lang rin habang pinagmamasdan kung paano niyakap ng dagat ang buwan.

"My family betrayed me. My fiancée likes my sister," pagkwento ko kahit alam ko naman na hindi niya ako papakinggan kasi wala naman siyang pakialam.

"Great, I just find out that my father is not the same person I look up for." he replied, smirking but sarcastic.

Napatigil ako, tumingin sa gawi niya kaya ang aming mga mata ay nagtagpo. Napalunok akong sariling laway—ang ganda ng mga mata niya, parang dagat na gusto akong sisirin.

Halos makalimutan kong huminga sa kung paano niya ako tingnan kaya nag-iwas agad ako ng tingin at napatikhim. Ngunit kahit ganoon ay ramdam ko ang ang kakaibang koneksyon naming dalawa kahit sa loob lang ng ilang minuto.

Malamig ang hangin galing sa dagat, ngunit ang paligid namin ay nag-iinit o ako lang ba?

He was still looking at me. No malice. Not even sweetness. But he knows what I want and what he wants.

"You're drunk," he said calmly.

"Not enough," sagot ko, nanghahamon.

His jaw tightened slightly. Deeply thinking about what he should do.

"Are you sure you won't regret this?" he asked, his voice serious.

That question hit me harder than the alcohol.

Regret?

Lahat ng nangyayari sa buhay ko ay halos puro disappointment at regret.

"My fiancé sleeps with my sister," I said flatly. "I don't think tonight can get worse."

He looked at me. He stood up, and my gaze lingered towards him.

He didn't grab me or force me.

He simply offered his hand.

"If you walk with me," he said quietly. "I won't stop."

I didn't reply, just stared at his hands. Then, I finally placed mine on it.

Nakarating kami sa may isang kwarto, at nang buksan niya ang pintuan ay bigla kong barealize na pwede pa akong mag back out sa kahibangan kong ito.

Pero hindi ko ginawa. Instead, I kissed him first, nais kong malaman kung tama ba ang desisyon ko.

And when he kissed me back, I knew right then that I would give in.

Because if I'm going to ruin myself tonight. Then, I'll be the one to choose how.

***

Kinabukasan ay nagising ako dahil sa liwanag na dumampi sa aking katawan. Nang maupo ako ay ramdam ko ang pagkirot ng ibabang bahagi ng aking katawan. Napapikit ako sa sakit. Tiningnan ko ang aking tabi na mahimbing na natutulog—napakagat ako sa aking pang-ibabang labi. He was infuriatingly handsome.

Bumangon na ako, pinilit ang sarili na maglakad at pinulot ang mga damit ko sa sahig. Nagbihis ako doon nang dahan-dahan lang, kinuha ang aking wallet sa may lamesa at mabilis na umalis na doon.

It was just for experience, for erasing the pain, and maybe I just wanted to prove to myself that I could still win someone who was a good catch.

Inayos ko ang aking sarili, nagpasyang tawagan si Manang Belen na mas nagpakananay pa kaysa sa nanay ko.

"Paki-impake po lahat ng importanteng gamit ko sa kwarto manang Belen." Utos ko sa kanya at pinatay na ang tawag.

I dialed a number, and she immediately answered.

"So, did you finally have an answer with my request, Elena?" tanong ng HR namin, tumango ako kahit hindi niya naman ako nakikita.

"I'll take it, Sabrina." Maikli kong sinabi, ayokong magtanong pa siya kung bakit at mukhang natunugan naman niya iyon.

"I'm glad you accept it, Elena," she replied and dropped the call.

Huminga ako ng malalim, ngumiti, at nagmaneho na upang kunin ang mga gamit ko.

"Tomorrow, I'll finally be free and leave everything behind."

I'll start a new life, a new chapter that I will embrace.