Masuk
Elena's Pov
"Elena," kinuha ni mama ang aking kamay at marahan iyong hinaplos. "Alam kong ayaw mo pang ikasal pero gusto mo bang mawala sa'yo si Spencer?" Tanong niya na nagpatigil sa akin. Si Spencer ang bagong CEO ng Vallamor enterprises kaya lahat ng mga tao ay halos nakadikit sa kanya at isa na doon ang mga pamilya ko. Hindi ko mawari kung bakit gustong-gusto na niya kaming ikasal pero sana pala ay natunugan ko na ito noon pa. "Ma, next year na lang po." Mahina kong sagot, ayaw ng magkaroon pa ng gulo. "Besides, aalis pa papuntang New York si ate." Mahigpit ang pagkakahawak ni mommy sa kamay ko, tila may halong gigil pero pinigilan ko ang aking sarili na magreklamo. Humugot siya ng isang malalim na buntonghininga bago muling nagsalita ng may ngiti sa labi. Hinaplos ang likod ng aking kamay, nakatitig sa aking mga mata at bumuka ang bibig handa na sanang magsalita pero naunahan ni ate. "Sige na kasi, Elena." Si ate iyong nagsalita na kanina pa nanonood sa amin. Naglakad siya patungo sa gawi namin, dala ang ngiti sa kanyang labi. "Elena, I want to see you walk in the aisle before I fly to New York." Nakapuot niyang sinabi, "magtatampo ako sa'yo niyan." malambing niyang sinabi. Nakipagtitigan ako sa kanya, sinsero ang bawat salita at kanyang mga mata kaya wala akong nagawa kundi ang tumango. Fiancee ko na kasi si Spencer, halos tatlong taon na rin pero hindi ako pumayag na magpakasal agad kami kasi para sa akin ay gusto ko pang makilala ng lubos ang sarili ko bago ako tuluyang makipag-isang dibdib kay Spencer. Pero sadyang hindi ako titigilan ng pamilya ko kung hindi ko sila susundin. Pero sana ay nakita ko na agad na may malalaman ako pagkatapos ng gabing iyon. Isang araw ay nagpaalam ang pamilya ko na bibili ng mga gamit para kay Margaux. At dahil busy ako sa kompanya ay hinayaan ko na lamang sila. Ngayon-ngayon lang rin ay nalaman ko na nagbakasyon sila sa may beach dito sa Palawan, nakita ko sa post ni Margaux. Hindi ko naman iniisip iyon. Sanay na akong hindi nila sinasama sa kanilang trip. Pero habang tumatagal na mag-isa lang ako sa bahay ay lumakas ang kumabog ng aking dibdib. Kakaibang kabog na may halong kirot na hindi ko maipaliwanag. Na alam kong hindi ko dapat babalewalain pero inalis ko iyon sa isip ko. Marahil ay kakape ko lamang ito. Tinawagan ko si Spencer upang sana may makausap, weekend kasi kaya wala akong trabaho at gusto kong may makausap. Pero nakailang ring ako ay wala paring sumagot. Hanggang sa tumawag ito pabalik sa akin, mabilis kong sinagot. "Hi little sis, nasa banyo si Spencer. Sasabihin ko na lang na tumawag ka." pahayag niya at pinatay din ang tawag pero bago iyon ay narinig ko ang mahina niyang pagdaing at isang tunog ng lalaki na dumaing. Gumapang ang kaba sa aking dibdib. Hindi ako tanga upan hindi maintindihan ang nangyayari. Ang lakas ng tibok ng puso ko, parang lalabas na sa dibdib ko. Hindi naman siguro tama itong iniisip ko, mali ito...hindi magagawa sa akin ni Spencer iyon at...talagang sa ate ko pa? "Come on, that's very impossible," I murmured to myself. Mabilis akong nagpalit ng damit, isang khaki na trouser and simpleng white t-shirt lang naman. Nagtungo ako sa aming garahe, pinaandar ang BMW na second hand na nabili ko sa sarili kong pera upang puntahan sila sa isang beach resort. Mahina akong natawa dahil hindi man lang talaga nila ako naisip. Habang nasa byahe ay nanginginig ang aking kamay habang nagmamaneho, hindi ko alam kung anong gagawin ko kapag tama nga ang hinala ko. Paano kung si ate at...si Spencer nga iyon? Kasi paanong matagal niyang sinagot at paanong nalaman niya kung nasaan si Soencer kung may ka—ipinilig ko ang aking ulo. Sana mali ako. *** Nang makarating na ako sa beach ay biglang nablangko ang isip, nabingi sa ingay ng mga taong nandoon. Halos manlabo na ang aking mata pero pinilit ko parin na maglakad patungo sa dagat ng tao, hinanap ang pamilya ko. Nakita ko sila sa may cottage pero wala si Spencer at si ate, maging sa swimming pool o saan ay wala. My hands were shaking as I walked through my mother. Pero hindi pa man ako tuluyang makalapit ay narinig ko ang kanyang sinabi. "That fool, Elena. Akala niya talaga ay gustong-gusto ko si Spencer sa kanya." "You're right, mare," Spencer's mother agreed. "I love Margaux to be my daughter-in-law rather than her," she said, smirking. "Well, pagtatyagaan ko na lang siguro siya bago bumalik si Margaux." "Of course balae," si mama naman ngayon. "Utuin mo lang ang isang iyon at siguradong luluhuran ka pa no'n." My fist formed into a ball, gritting my teeth hard while staring at their back. Silang dalawa na lang kasi sa cottage at nakatalikod pa sa banda ko kaya hindi nila ako napapansin. "Hay, sana nga ay may mabuo sa ginagawa nilang milagro sa kwarto upang hindi na makaalis si Margaux." Tumawa pa si tita, ganoon din si mama. Nanginig ang aking tuhod, naglakad paatras. Hindi maproseso sa isipan ko ang bawat detalyeng sinabi nila lalo na nang biglang lumabas sina Margaux at Spencer sa pintuan at naglalampungan parin patungo sa cottage. My world collapsed, but I stood by my ground. They shouldn't see my weakness. So, I didn't hide. I made sure they saw me. And when they finally turned their eyes towards me, Margaux's eyes widened while Spencer didn't look shocked or sorry—he even smirked faintly. So this is it? I was just a tool to be used, huh? After all the sacrifices I've been making for my family and for Spencer. I swallowed real hard, then clicked my tongue while staring at them coldly. "I enjoy the entertainment," mahina pero malinaw kong sinabi. "But I hope you all won't regret this," I said firmly while turning my back to them, making sure I was still standing steady. Pero pagpasok ko sa loob ng BMW ay halos manghina ang buong katawan ko. I gasped for air, but it still wasn't enough. They betrayed me. They make me believe that they love me. Humigpit ang kapit ko sa manibela, pressed my teeth together hardly, while my vision was darkening. "I'll swear, lalong-lalo ka na Spencer ay magmamakaawa sa akin." Bulong ko at pinaandar na ang sasakyan, palayo sa kanila.Enzo’s Pov “And it’s your way of doing it because you don’t want me na mapahamak.” Habang ako naman ay gagawin ko ang lahat upang magkaroon kami nang happy ending without hurting him because I can’t do that to her. At sigurado naman ako na kahit kaunti ay may natitira rin talaga siyang pagmamahal para sa akin. Imposibleng wala. Nang makatulog siya, hindi ko na siya nilingon at pinaharurot na lang ang sasakyan hanggang sa makarating kami sa isla na pagmamay-ari ni Mama sa Bohol.Regalo niya ito sa akin, kaya gagamitin ko na lang ngayon kasi kailangan. Sana lang ay nagawa na ni Liam ang pinagawa ko sa kanya dahil sigurado akong mawiwindang si Elena sa sasabihin ko sa kanya. Nang magising siya sa pagkatulog, mabilis akong umalis sa loob at nagpanggap na pinagmamasdan ko ang kapaligiran. Gabi na at kailangan naming mag-stay sa may hotel dito dahil bukas pa kami makakarating sa isla. Of course, she wouldn’t know about m
Elena's Pov "This is the final boarding call for passenger Elena Castillo Navarro on Flight AC217 to Vancouver, Canada. Please proceed to Gate 14 immediately." Anunsiyo ng cabin crew, ngunit ang aking mga mata ay nakatitig pa rin kay Enzo, na ngayon ay hindi ko rin sigurado kung anong gagawin ko. "Ano'ng gagawin mo sa Canada?" His voice was laced with danger, I gulped so hard. Bakit ba… palagi na lang akong nahuhuli ng lalaking ito? "Who told you that I'll flee away? Is it Stacey or Cassandra? O baka naman si Liam?" Sunod-Sunod ang tanong, pero lalong nandilim ang paningin niya nang marinig ang pangalan ni Liam. Now, I'm the one who's doomed. The side of his muscles moved, and I stepped backward. Tangina, Elena. Umalis ka na dahil siguradong wala ka nang babalikan kapag nangyari iyan! Kailangan mo nang pumunta sa Canada! Ito na lang ang huling tsansa mo. "Kailangan ko nang umalis." Mahigpit ko
Elena’s PovAng daming nangyari. Sobrang dami na ng kailangan kong umalis sa buhay niya at sa Pilipinas nang maaga. Nasa airport ako ngayon. Walang may alam kung saan ako papunta. Basta, kailangan kong layuan si Enzo para sa buhay na dapat kong ibigay sa kanya kahit pa labag sa loob ko. Hindi na rin naman niya malalaman dahil may iba na siyang pinagkakaabalahan. Pero paano kung bigla siyang magpakita? I laugh at my own question: how could he even come here if there was no other trace? Where am I? Naghihintay na ako ng flight sa Canada. Alas otso pa, kaya nagpasya muna akong kumain sa may Jollibee dahil iyon ang una kong nakita. Paano kasi, hindi ako nakakain sa condo dahil baka mahalata pa nila na aalis na ako at pigilan nila ako, na alam ko naman na walang makakapigil sa akin. Wala akong masyadong dala na mga damit at iyong importanteng mga kakailanganin ko lang ang dinala ko, kaya isang maleta at shoulder bag lan
Elena’s Pov-flashback-I was on my way to the condo when someone suddenly bumped me with a force dahilan upang mahulog Ang mga gamit ko. I was mad at that person, pero pinulot ko pa rin iyong mga gamit ko. Ngunit bago pa man ako makapagsalita, pag-angat ko ng aking tingin ay bumungad sa akin ang mukha ni Mommy. I was freaking shocked. I mean…how could she be here? Marahas niya akong hinila at kinaladkad sa kung saan. Mahigpit kong hinawakan ang mga gamit ko dahil baka mahulog. Hindi ko alam kung saan ako dinala ni Mommy, basta ay hinayaan ko lang siya dahil wala na rin naman akong lakas upang lumaban o makipag-away pa. I don’t know, I felt so numb. Nang tumigil kami sa may likod, hindi ko alam kung anong building ito, pero ang makikita ay ang nag-aalab na apoy ng mga mata ni Mommy habang nakatingin sa akin. Alam ko na agad na si Margaux ang dahilan nito. “Ano? Ha? Matapos mong agawin s
Elena’s Pov Hirap na hirap na ako. Pero kailangan Kong labanan ito. Kahit nga miss na miss ko na si Enzo, kailangan kong ipakita na hindi. Hanggang tingin na lamang ako sa kanya kapag dadaanan siya sa area ko. Minsan mahuhuli ko siyang tinitingnan ako. Minsan naman ay iniiwasan niya ang pagkrus ng landas namin. Alam ko naman na pinoprotektahan lang niya ako, pero hindi ko maiwasang masaktan. Kasi MAs lalo lamang siyang lumalayo sa akin. Ni hindi ko siya madalaw sa condo niya dahil bantay-sarado iyon ng ama niya. Ni hindi ko magawang tawagan o i-chat siya dahil naka-monitor iyon. Everything was fvcked up! Nakakainis! Ang hirap ng sitwasyon, pero kailangan kong intindihin dahil hindi lang naman ako ang nahihirapan. Nagpakawala ako ng isang marahas na hininga bago ko tinungga ang isang bote ng soju.“Dahan-dahan naman Elena,” suway sa akin ni Cassandra at Stacey pero hindi ako nakinig. Gu
Elena's PovFrom: CassElena, nasa rooftop na ngayon. Kumunot ang noo ko habang binabasa ko iyong mensahe niya sa akin. Anong mayroon sa rooftop? Nang hindi pa ako kumilos ay nagpadala muli siya ng mensahe. From: CassMay problema tayo. Wala sa sarili, napatayo ako at mabilis na naglakad patungo sa rooftop. Ni hindi ko nga namalayan na hindi ko pala dala ang aking cellphone dahil naiwan ko iyon. Ngunit hinayaan ko na at mabilis na naglakad patungo sa rooftop. Sira pa ang elevator kaya naglalakad na lang ako sa hagdan. Shit! Ano ba kasing nangyayari? Nang makarating ako sa rooftop, huminto ako sa may pinto at habol ang aking hininga. I was panting and clutched my hands to my chest. Iniisip ko pa lang kung anong nangyari, gusto ko nang maiyak.Binuksan ko na ang pinto at bumungad sa akin ang isang maaliwalas na lugar na sobrang payapa. Hindi ko in-admire ang mg
Elena’s Pov Mag-isa na lamang ako sa aking kwarto. Kaya malayang naglalakbay sa kung saan-saan ang aking utak. Mr. Monteverde texted me that the dinner will be on Monday because tomorrow is Saturday. Hindi ko na siya ni-reply-an. Biglang bumalik sa akin ang sinabi ng dalawang kaibigan. Ba
Elena’s Pov Pagdating ko sa condo ay agad na bumungad sa akin ang mukha ng dalawa kong kaibigan. Sa unang pagkakataon simula nang lumipat ako ay ngayon ko lang sila natagpuang gising dahil weekend bukas at hindi naman busy ang kumpanya. Nagtaas si Stacey ng soju. Mukhang umiinom pala sila, k
Elena’s Pov “Huwag kang masyadong lumapit diyan kay Stella,” bulong ng isa naming katrabaho. Kumunot ang aking noo. Naghahanda ako para sa aking kliyente mamayang alas tres nang tumabi siya sa akin. May pinuntahan kasi si Stella, kaya malaya silang malapitan ako. Napapansin kong madalas ay t
Elena’s Pov Nakatutok pa rin ang aking mga mata sa aking laptop. Halos mamanhid na ang aking kamay sa kakatipa sa keyboard at halos manlabo na ang aking mga mata. “You can take a rest,” narinig kong sinabi ni Mr. Monteverde na nasa tabi ko. Nilingon ko siya. Parehas lang naman kaming kanina







