Kabanata 3

KINABUKASAN, nagising si Celeste dahil sa kanyang body clock. Binuksan niya ang kurtina at bumungad sa kaniya ang malakas na buhos ng ulan mula sa labas ng bintana. It’s raining heavily. Maybe the weather forecast didn’t announce it, or maybe hindi lang siya updated sa balita. Kahit nakaharang ang salamin, ramdam ni Celeste ang lamig.

Nagpalit siya ng knitted dress at nagsisimula pa lang maghilamos nang makarinig siya ng malalakas na kalabog at pagkabasag ng kung anong bagay mula sa hallway. Sobrang lakas—para bang gmay demolicion team na dumating.

“Aling Sharon, anong nangya—”

Celeste casually tied her long hair up, opened the door, and before she could finish speaking, she was dumbfounded. It wasn't a construction crew; it was the messy invaders!

Normally, the house was clean and tidy. Now, para itong dinanan ng bagyo.

The cushions that should have been on the sofa downstairs were now by her door, stained with some kind of dark brown substance. May basag na flower vase sa sahig. At pati ang milyong halaga na oil painting sa hallway ay nawasak din.

Sa madaling salita, sobrang gulo!

Habang hinahabol ni Aling Sharon si Liam ay nakikiusap ito. “Hijo, huwag mong paglaruan ‘yan, paborito ‘yan ng young mistress…”

KLANK!

Hindi pa siya tapos magsalita, nabasag na ang tea set.

Inilabas ni Liam ang dila niya sabay hirit, “Hehehe, gusto kong maglaro! Sabi ni Tito, bahay ko na rin ito! Isa ka lang na katulong. Anong karapatan mong pagbawalan ako?!”

Tumingala ito at nakita si Celeste na nakamasid sa kanya, malamig ang tingin. Halos kusa siyang umatras.

ANG malditang babaeng ito!

She scared him so much he had nightmares last night. He dreamed that he was chased by Santa Claus and monsters all night.

He had to get rid of this wicked woman!

Sabi ni Mommy, kapag wala na ang babaeng ito, Tito would belong only to him and Mom!

Kalmadong tumingin si Celeste sa kanya. “Sige lang. Maglaro ka. Dahan-dahan.”

“Talaga?” Hindi makapaniwala si Liam.

Ang dami na niyang nabasag, mga bagay na paborito ng babaeng ito, at hindi man lang ito nagagalit?

NAKATAYO si Celeste sa railing, sumulyap kay Estella sa ibaba na parang walang nakikita, at tumango nang may ngiti sa bata. “Oo. Pero bawal mong galawin ‘yung ink painting sa sala sa ibaba. Paborito ko ‘yon.”

Hindi niya alam kung sinulsulan ba ito ni Estella o ideya ni Liam mismo. Pero hindi na iyon mahalaga. Hindi naman siya santo. May nagturo sa kaniya noon na kapag may nang-api sa’yo, ibalik mo nang sampu o daang beses.

Nagliwanag ang mga mata ni Liam sa narinig.

“Oh!” At saka kumakaripas ng takbo.

Napabuntong-hininga si Aling Sharon. “Young Madam, sobra kayong dalawa ni Young Master sa pag-spoil sa batang ‘yan…”

“Ayos lang,” ani Celeste. “Hayaan mo siya. Nag-iisa siyang apo ng pamilya Monteverde. Mas mahalaga ang kasiyahan niya kaysa kahit ano.”

“Tsaka hindi ba’t hindi rin pinakikialaman ni Estella ang anak niya? We should respect her parenting philosophy. Otherwise, if something really happens, neither of us can bear the responsibility.”

“Sige…” Napilitan si Aling Sharon. “Sobrang bait niyo po kasi. Kaya palagi kayong inaapi.”

Ngumiti lang si Celeste at hindi sinagot ang sinabi nito. Sa halip ay nagtanong siya, “May extra gift boxes ba tayo rito sa bahay?”

“Anong klaseng box?” Kumunot ang noo nito.

“Anything will do, as long as it can hold something the size of an A4 sheet of paper.”

“Meron sa storage room,” sagot ng Ginang. “Kukunin ko na ngayon.”

Ngumiti siya rito. At saglit pa lang ay muli na itong bumalik at binigay sa kanya ang kanyang hinihinging box.

Pagkatapos ilagay ang dokumento sa loob ng kahon, muli siyang nagkulong sa kuwarto. Ipinatong niya sa ibabaw ng nightstand ang box na may pinirmahang divorce agreement at maingat na naghanap ng ribbon para itali ang kahon.

Suddenly, a loud bang came from downstairs. Celeste seemed not to hear it. Her slender fingers tightening the bow, nodding in satisfaction.

Beautiful.

Well done.

Hindi nagtagal, may kumatok sa kanyang pinto at narinig niya ang tinig ni Aling Sharon sa labas. “Young Madam, bilis ho! Bumaba kayo! Sinira ng batang ‘yon ang huling obra ni Old Master!”

Agad tumayo si Celeste at lumabas, galit ang ekspresyon. “Ano po? ‘Yung nakasabit sa sala?”

“O-Oo…” Tumango si Aling Sharon.

Celeste rushed downstairs, and in her haste, she almost twisted her ankle. And seeing her come down, Liam smugly raised his chin, looking like he was asking for trouble.

Tumingin si Celeste ang ginang na nakasunod sa kanya at nagtanong, “Nasabi mo na ba sa mga na sa mansion ang tungkol dito?”

“Hindi pa po.”

“Go, call…”

Hindi pa natatapos magsalita si Celeste nang biglang sumugod si Liam na parang kanyon, He’s screaming, “Don't call! You bad woman, you're not allowed to tattle!”

Celeste didn't have time to dodge, nor did she expect a child's attack to be so strong; she stumbled and fell to the ground.

Malakas siyang napasalampak sa sahig. At sobrang sakit ng kanyang pang-upo dahil doon.

“Celeste, ayos ka lang ba?” Mabilis siyang inalalayan ni Estella, na nagsasalita pa na parang nagrereklamo, “Si Liam, spoiled ko kasi. Hindi niya alam ang lakas niya kapag naglalaro. Lahat ng bata ganyan, huwag ka nang magalit.”

Celeste put one hand on her waist, looked at the ink painting with a large hole smashed in it on the wall, and sneered, “So, ibig mong sabihin, pati pagsira niya ng gamit ng iba, kasalanan mo rin dahil spoiled siya?”

Agad bumakas ang galit sa mga mata ni Estella. “Hindi ko lang siya nabantayan sandali. Do you have to pin such a big blame on me?”

“Oh, didn't keep an eye on him for a moment.” Celeste nodded her head and roamed her eyes all over the place. Messy place. “Umaga pa lang, and so much stuff has been smashed by your son. So, may I ask, when exactly did you keep an eye on him?”

“Celeste!” singhal nito. Wala nang ibang tao sa paligid, kaya hindi na nagkunwari si Estella na mabait at mahinahon, “Kailangan mo ba talagang maging ganyan? Gagawa ka pa ng eksena sa mansion? Do you think Grandma and the others will do anything to me over a broken painting—”

“Let me correct you, that's not just a broken painting, it's the old man's last work,” pagpuputol niya rito.

Sa sandaling iyon, may itim na sedan na pumasok sa bakuran.

It was the people from the mansion.