Chapter 6

Matapos bayaran ni George ang utang niya kay Aling Tasing, niyaya niya si Wave na pumasok sa palengke.

　“Anong gagawin natin dito?” tanong ni Wave habang sinusundan ng tingin ang mga tindahang nadaraanan nila.

　“Magbabayad ng utang,” sagot ni George na para bang iyon ang pinakanormal na bagay na gagawin nila sa araw na iyon.

　“Gaano ba karami ang pinagkakautangan mo?” usisa ni Wave.

　“Hindi naman ganoon karami. Huwag kang mag-alala, hindi mauubos ang tseke mo,” paniniguro niya, sabay lingon dito.

　Hindi na sumagot si Wave. Sumunod na lang siya kay George habang naglalakad sila papasok sa palengke. Isa-isang nilapitan ni George ang mga tinderang pinagkakautangan niya at inabutan ang mga ito ng tseke.

　“Bakit naman tseke ang binabayad mo sa amin? Baka naman tumalbog ito,” tanong ni Aling Nida habang nagdududang tinitingnan ang tsekeng iniabot sa kanya.

　“Hindi po bola iyan, hindi po tatalbog iyan,” mabilis na sagot ni George, na para bang iyon na ang pinakamatibay niyang depensa.

　“Sigurado ka ba?” usisa pa ng matanda.

　“Wala po ba kayong tiwala sa akin, Aling Nida? Kailan ko ba kayo tinakbuhan?” tanong ni George, kunwa'y nasaktan sa kawalan nito ng tiwala.

　“Araw-araw kang tumatakbo rito, George, at laging may humahabol sa'yo,” natatawang sagot ni Aling Nida.

　Napailing si George bago nagkibit-balikat.

　“Ibang usapan naman po iyon. Literal na takbo po iyon, eh. Pero huwag po kayong mag-alala. Simula sa araw na ito, hindi ninyo na ako makikitang tumatakbo rito.”

　“Bakit? Nanalo ka ba sa lotto kaya lahat ng utang mo rito ay binayaran mo na at may interes pa?” tanong ni Aling Nida, halatang nais malaman kung saan nanggaling ang biglaang pagbabago sa buhay ni George.

　Napatingin si George kay Wave bago ngumiti nang makahulugan. Hindi niya kailangang sabihin nang diretso ang lahat; sapat nang may kaunting palaisipan para mas masaya.

　“Parang ganoon po siguro. Baka ito na po ang katuparan ng apelyido ko. Manalo.”

　Napailing na lamang si Wave sa sagot niya habang nagpapatuloy si George sa pagbabayad sa iba pang tindera.

　Matapos magbayad sa palengke, niyaya na ni George si Wave na bumalik sa kotse.

　“Are we done?” tanong ni Wave nang makabalik sila sa sasakyan. Isinara niya ang p***o at saka humarap kay George, naghihintay ng sagot.

　“Siyempre hindi pa. Medyo malaki-laki ang isa sa mga babayaran ko,” sagot ni George habang inaayos ang pagkakaupo.

　“How much?” tanong niya.

　“Hindi mo nga pala problema kung gaano kalaki. Basta kasya sa tseke ang halaga. Five hundred thousand ang utang ko sa mga mokong na humahabol sa akin,” sagot ni George na para bang limang daang piso lang ang binanggit niya.

　“What?” Napalingon si Wave sa kanya, hindi maitago ang pagkagulat.

　“Oh, bakit nagulat ka? Hindi na ba kasya ang laman nito?” tanong ni George habang ipinapakita ang tseke. Itinaas pa niya iyon nang bahagya, na para bang gusto niyang tiyaking nakikita ni Wave ang pambayad nilang dalawa.

　“No. That's not the problem. Nagulat lang ako na nagkaroon ka ng ganoon kalaking utang sa mga iyon. Pusher ka ba? Itinakbo mo ba ang pinagbentahan ng bawal na gamot? Hindi ko akalaing aabot ka sa puntong ganoon,” sunod-sunod na tanong ni Wave. Halatang hindi niya maiugnay ang babaeng katabi niya sa ganitong kalaking utang.

　“Gagi! Hindi ako adik!” mariing tutol ni George. Napalingon siya rito na para bang isang malaking insulto ang ibinato sa kanya. “Wala akong planong pumasok sa ilegal na gawain kahit marami akong utang.”

　“Kung hindi ka sangkot sa ilegal, paano ka nagkautang ng ganoon kalaki?” tanong ni Wave. Hindi pa rin maalis sa isip niya ang halagang narinig.

　“Gusto mo ng backstory bago mo bayaran ang utang ko?” alok ni George, sabay taas ng kilay.

　Tumingin sa kanya si Wave bago sumagot.

　“It's not that I want to know more about you. I'm just curious about your huge debt.”

　“Ah, ganoon ba?” Bahagyang tumango si George at nagkibit-balikat. “Iyon lang pala concern mo, eh, di sige.”

　Sandali siyang natahimik bago nagsimulang magkuwento. Nawala ang bahagyang ngiti sa kanyang labi habang inaalala ang mga pangyayaring nagtulak sa kanya sa pagkakautang.

　“Naloko ako ng scammer. Dahil sa kagustuhan kong makaahon sa hirap, ginusto kong umalis sa lugar namin sa tabing-dagat. Noong may nag-alok na dadalhin kami sa abroad, sinunggaban ko. Hiningan kami ng placement f*e na one hundred fifty thousand. Eh, di ako namang ulaga at walang alam sa proseso, naghanap ng paraan para makakuha ng ganoon kalaking halaga. Tinulungan ako ng mga magulang ko para maisanla ang bahay namin, kaya lang ayun! Pagkakuha ng pera ng scammer, naging parang bula siyang naglaho.”

　Tahimik na nakinig si Wave. Hindi niya inasahang ang isang malaking utang ay nagsimula sa pangarap lamang na magkaroon ng mas magandang buhay.

　“And then?” tanong niya, hinihintay ang pagpapatuloy ni George.

　“Siyempre, hindi ako nakaalis. Natangay ang pera, tumubo ang inutang namin nang halos triple.” Napabuntong-hininga si George bago nagpatuloy. “Namatay pa ang kapatid kong may sakit, tapos dahil sa stress, sumunod si Nanay. Si Tatay naman, hindi rin kinaya ang pagkawala ni Nanay. Naaksidente sa sobrang kalasingan. Saan naman ako kukuha ng panglibing sa kanila? Siyempre, uutangin ko rin iyon, at ang utang may interes na nanganganak ng isa pang interes.”

　Natahimik si Wave. Sa pagkakataong iyon, wala siyang agad na naisagot. Ang dating usapan tungkol sa malaking utang ay naging kuwento na pala ng sunod-sunod na pagkawala at problemang kinailangang harapin ni George.

　“At doon sa mga humahabol sa'yo ka nagkautang ng ganoon kalaki?” tanong niya pagkaraan ng ilang sandali.

　“Oo. Lending company sila, pero mas matatawag mong loan sharks. Talagang ngangatngatin ka nila nang buhay kapag hindi ka nakabayad,” sagot ni George. Sinubukan niyang gawing magaan ang tono, pero malinaw na hindi biro ang naging karanasan niya sa mga ito.

　Habang nagmamaneho si Wave, luminga-linga si George sa paligid upang hanapin ang lugar na kanilang pupuntahan. Nang makita niya ang hinahanap, agad siyang nag-utos.

　“Andito na tayo. Ipara mo!”

　Agad namang itinigil ni Wave ang kotse. Pinagmasdan niya si George habang mabilis itong bumababa at pumapasok sa isang building na may mga lalaking nakatambay sa labas. Malalaki ang mga katawan ng mga ito, parang mga bouncer sa club.

　Sinalubong si George ng mga lalaki. Wala namang takot sa mukha niya. Taas-noo pa niyang ipinakita ang tseke matapos sabihing, “Nandito ako para magbayad.”

　Pinapasok siya ng mga ito. Sinamahan siya ng isa sa mga lalaki patungo sa itaas na bahagi ng building, kung saan naroon ang may-ari ng lending company na si Menandro.

　Diretsong nakatingin si Menandro kay George. Hindi man lang siya ngumiti o nagpakita ng kahit kaunting pagkagiliw sa bisita. Ngunit hindi natakot ang babae. Sinalubong ni George ang tingin nito bago ngumiti, na para bang napunta lamang siya roon upang makipagkuwentuhan.

　“Boss, magbabayad na ako,” sabi niya habang muling ipinapakita ang tseke.

　Tumaas ang kilay ni Menandro nang makita ang hawak niya.

　“Sa tingin mo, tumatanggap ako niyan?” tanong nito, malamig ang tinig.

　“Bakit? Hindi ka ba pamilyar sa tseke?” tanong ni George. Lumapit siya at umupo sa silyang nasa harap ng mesa nito na para bang nasa sarili lamang siyang bahay. “Ginagamit ito ng mga mayayaman. Mayaman ka, kaya siguradong alam mo iyon.”

　“Sa tingin mo, mag-aabala akong magpakita ng ID sa bangko, Georgina Manalo?” matigas na tanong ni Menandro. Halatang hindi nito nagustuhan ang tono ng babae.

　Sa halip na umurong, ngumiti lamang si George.

　“Oo nga pala, marami kang illegal na gawain, kaya hindi puwedeng makilala ka ng basta-basta at baka makulong ka pa dahil sa tseke ko.”

　“Iniinsulto mo ba ako o magbabayad ka ng utang mo?” tanong ni Menandro, na lalong tumigas ang mukha.

　Tumingin si Menandro sa mga lalaking nakatayo sa likuran ni George. Agad na kumilos ang mga ito at naglakad papalapit sa babae. Nang mapansing malapit na silang humarang sa kanya, itinaas ni George ang dalawang kamay na tila sumusuko.

　“Wait! Kalma lang!” mabilis niyang sambit. “Magbabayad na nga ako, nagagalit ka pa. Ano bang gusto mong bayad kung ayaw mo nito?”

　Kinuha ni Menandro ang isang malaking bag sa tabi niya at inilapag iyon sa harap ni George. Binuksan niya ang bag upang ipakita ang laman nitong punong-puno ng pera.

　Nanlaki ang mga mata ni George. Saglit siyang natigilan bago muling tumingin sa bag, na para bang tinitiyak kung totoo ba ang nakikita niya.

　“Ganyan lang ang tinatanggap ko. Hindi kapirasong papel na kung saan mo lang napulot,” mariing sabi ni Menandro.

　“Ah!” Patango-tango si George habang nakatingin pa rin sa bag na puno ng pera. “Kaya pala hindi mo na kailangang pumunta ng bangko. Parang bangko na rin itong teritoryo mo.”

　“Buti alam mo, kaya umalis ka na at dalhin mo iyang tseke mo,” utos ni Menandro, sabay kumpas ng kamay na para bang wala nang dapat pang pag-usapan.

　“Pero paano ako magbabayad kung ayaw mong tanggapin ang tseke ko?” tanong ni George. Bahagya siyang yumuko, kunwa'y nag-iisip ng solusyon sa problemang siya rin naman ang gustong lutasin.

　“Hindi ko na problema iyon. Ang kailangan ko ay full payment mo!”

　“Sige!” Tumayo si George at inayos ang damit niya. “Aalis ako, pero tandaan mo, pagbalik ko... wala na akong utang sa'yo!”

　Hindi na hinintay ni George ang sagot ni Menandro. Tinalikuran niya ito at dire-diretsong lumabas ng building patungo sa kotse kung nasaan si Wave.

　Pagkapasok niya sa loob, hinagis niya ang tseke kay Wave. Nakakunot ang noo niya at nakahalukipkip, na para bang ang tseke pa ang may kasalanan sa nangyari.

　“Wala palang silbi ang tseke mo sa mga gagong iyon! Palibhasa, hindi alam kung paano magbayad ng utang ang mga sosyal,” reklamo niya, halatang dismayadong-dismayado dahil hindi siya nakapagbayad ng utang.

　“Why? What happened?” tanong ni Wave habang sinusulyapan siya.

　“Tinatanong mo pa? Kapirasong papel lang daw iyan. Ang gusto nila ay nasa loob ng bag ang maraming pera. Yung totoong pera!” sagot ni George, sabay kumpas ng kamay na para bang gusto niyang ipakita ang laki ng bag na nakita niya.

　“Ah, they want you to pay them with cold cash,” sabi ni Wave, na tila ngayon lamang niya lubusang naunawaan ang problema.

　“Oo. Kahit gaano pa kalamig iyon, basta bayaran ko raw sila.” Lumingon si George sa kanya at itinuro ang tseke. “Kaya kung balak mong bayaran ang utang ko para matuloy ang kasal natin, kailangang maglabas ka ng cash... ngayon na!”

　Napanganga si Wave habang nakatingin kay George. Hindi dahil wala siyang mailalabas na perang hinihingi nito, kundi dahil ngayon pa lang niya unti-unting napagtatanto na ngayon lang niya talaga nakikilala ang babaeng pinili niyang pakasalan.