All of My Debt

Nakamasid si George sa buhangin habang pinagmamasdan ang mga paa niyang bahagyang lumulubog sa bawat paghakbang. Ninanamnam niya ang malamig na hanging dumadampi sa kanyang balat at nililipad ang mahaba niyang buhok na nakapusod.

Huminga siya nang malalim bago tumingala sa langit na unti-unting nagiging kulay indigo habang papalubog ang araw. Namangha siya sa tanawin. Para bang nananalamin ang araw sa ibabaw ng dagat bago tuluyang magpaalam.

Sa wakas, isa na namang maghapong pakikipagbaka ang natapos.

Ngunit ilang sandali pa lamang ay biglang kumunot ang kanyang noo. May nakita siyang tila isang tao sa mas malalim na bahagi ng dagat. Mabilis niyang hinubad ang suot na tsinelas at tumakbo patungo roon.

Samantala, tahimik namang naglalakad si Wave palayo sa dalampasigan. Punong-puno ang kanyang isip ng mga problemang sunod-sunod na nagdatingan na para bang mga alon na walang tigil sa paghampas sa dalampasigan.

Problema sa pera. Problema sa pamilya. At higit sa lahat, ang nobyang akala niya ay magiging sandigan niya sa mga panahong pinakamahirap para sa kanya. Kung kailan niya ito kailangang-kailangan, saka naman siya nito iniwan.

Nang mapansin ni George na tila nasa panganib ang lalaki, mabilis siyang lumusong at hinila ito pabalik sa mababaw na bahagi ng tubig.

Pagkaahon nila sa dalampasigan, napaupo si Wave sa buhanginan habang sunod-sunod ang pag-ubo.

Samantala, nakatayo sa harapan niya si George at hinahabol din ang sariling paghinga. Hindi biro ang ginawa niyang pagsagip, lalo na at mas mabigat ang lalaki kaysa sa kanya.

“Lulunurin mo ba ako?” inis na tanong ni Wave matapos mairaos ang pag-ubo.

Naningkit ang mga mata ni George. “Hoy! Iniligtas ko ang buhay mo!”

“Hindi mo ako kailangang iligtas! Bakit mo ba ako pinapakialaman?” inis ding sagot nito.

Lalo namang uminit ang ulo niya. Sa tono ng lalaki ay parang siya pa ang may kasalanan sa ginawa niyang pagtulong.

“E gago ka pala, e! Kung ayaw mong maistorbo, siguraduhin mong walang makakakita sa’yo! Nananahimik din kaya akong naglalakad dito tapos bigla kitang nakitang nasa dagat nang gano’n! Sa tingin mo, papanoorin lang kita?”

“Sino bang may sabi sa’yong may masama akong balak?” tanong nito.

Biglang natigilan si George. Sandali niyang pinagmasdan ang lalaki. Maayos ang pananamit nito at hindi naman mukhang lasing o gulong-gulo. Pero hindi rin naman niya kayang basta ipagpalagay na alam niya ang pinagdaraanan nito.

“So, hindi ka talaga nasa panganib?” paniniguro niya.

“Hindi nga,” inis pa ring sagot nito.

“Okay. Sabi mo, e.” Tumalikod na siya upang hanapin ang tsinelas na iniwan niya sa buhanginan. Hahakbang na sana siya nang biglang hawakan ni Wave ang kanyang kamay.

Kunot-noo niya itong nilingon.

“Bakit ka ba nanghahawak ng kamay?” Agad niyang inalis ang kamay nito.

Bahagyang napahiya si Wave. Hindi niya sinasadyang hawakan ang babae. Naisip lang niyang baka mas mabuti kung may makausap siya sa sandaling iyon—isang taong, sa maikling panahon nilang pagkakakilala, ay tila hindi natatakot sabihin ang kahit anong nasa isip niya.

“Sorry,” mahinahon niyang sabi. “Naisip ko lang… baka puwede mo akong samahan sandali?”

Sandaling nag-isip si George bago tuluyang tumango. Umupo siya sa tabi nito.

“Ano ba kasing naisip mo at lumusong ka sa dagat? Hindi mo ba alam na high tide kapag ganitong oras?” Pinagalitan pa niya ito sa halip na agad makiramay.

“Gusto ko lang sana makalayo muna sa mga problema ko,” seryosong sagot ni Wave. Mukhang nagkamali yata siya ng taong kinausap. Hindi niya akalaing papagalitan siya nito sa ganoong klaseng sitwasyon.

 “Sa tingin mo, sasama sa dagat ang problema mo?” tanong ni George. “Naku! Allergic sa tubig ang problema. Giginawin lang iyon at sasama sa’yo pabalik.”

“Seriously?” Namangha siya sa sinabi ng babae. Hindi niya alam kung nagbibiro ba ito kaya pinipigilan niya ang sarili na matawa.

“Ang tagal ko nang nakatira sa dagat. Kung talagang naaanod ang problema, e di sana wala na akong problema ngayon. Naipaanod ko na sana lahat sa alon para hindi na bumalik ang mga letseng maniningil na iyon.”

“Maniningil? Marami ka ring utang?”

Sandali niyang tiningnan ang babaeng katabi. Abala ito sa pagmamasid sa dagat. Lalo siyang namangha sa pagiging prangka ng babae. Hindi niya maipaliwanag, pero habang tumatagal ang usapan nila, mas nagiging komportable siya rito.

Itinuon din niya ang pansin sa tahimik na karagatan. Unti-unti nang nilalamon ng dilim ang paligid at halos wala na silang maaninaw maliban sa ilaw ng parola na nasa hindi kalayuan.

“Tinatanong mo ba ako kung magkano ang utang ko?” tanong ni George. “Bakit? Mayaman ka ba? Babayaran mo ba ang mga utang ko?”

“Ano ako, hilo? Bakit ko babayaran ang utang mo? Hindi ko pa nga rin nababayaran ang mga utang namin ng Mama ko.”

“Nagtatanong ka pa. Marami ka rin naman palang utang.”

Napangiti siya nang bahagya bago muling tumingin sa dagat.

“Alam mo, kung ako sa’yo, hindi ko iisipin kung paano tatakasan ang mga problema ko. Ang gagawin ko, mag-iisip ako ng paraan kung paano ako yayaman.”

“Paano ka naman yayaman kung nandito ka lang?”

“Sinong may sabing hindi ako aalis sa lugar na ito?” mabilis niyang sagot. “Hoy! Aalis ako! At doon sa pupuntahan ko, yayaman ako!” Buo ang kumpiyansa sa boses nito.

Hindi naman agad sumagot si Wave. Hindi niya alam kung paniniwalaan niya ang sinabi ng babae. Agad naman nitong napansin ang katahimikan niya.

“Hindi ka naniniwala sa akin, ’no?”

Hindi pa rin siya sumagot.

“Sige, ganito.” Humarap sa kanya si George. “Tutal parehas naman tayong baon sa utang, mangako ka na kapag isa sa atin ang yumaman balang araw, iaahon natin sa hirap ang isa’t isa.”

Napatingin siya rito.

“Kung ako ang yumaman, bakit naman ako mangangako sa’yo?”

Tinitigan siya ni George na para bang napakasimple ng sagot. “Iniligtas kita tapos kinakausap pa kita ngayon. Utang na loob iyon!”

Napanganga si Wave.

“Ganoon magbayad ng utang na loob,” dagdag pa nito. “Ang hina mo naman!”

Hindi niya alam kung matatawa siya o mapapailing. Hindi niya rin alam kung seryoso ba talaga ang babaeng kaharap niya sa pangakong binitiwan nito o nadadala lamang sa emosyon ng kanilang pag-uusap.

Ang alam lang niya, kakaiba ito. Basta na lang itong nagbibitaw ng pangako sa isang taong ngayon pa lamang niya nakilala. At sa kabila ng lahat ng problemang bumabagabag sa kanya, sa unang pagkakataon nang gabing iyon, may kakaibang gaan siyang naramdaman.

Dahil sa isang babaeng hindi niya kilala. Isang babaeng walang pakialam kung gaano siya kayaman, kung sino siya, o kung ano ang problema niya.

Ang alam lang nito, pareho silang may utang.

At kapag yumaman ang isa sa kanila…

May utang na loob ang isa.