FAZER LOGINกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
“โดนยุงกัด” เมจิตีหน้านิ่งใส่ทันที“นี่ จะโกหกก็ให้มันเนียนกว่านี้หน่อยได้ไหมฉันไม่ใช่เด็กนะ” สาวหน้าสวยยกแขนขึ้นกอดอกกับคำโกหกหน้าตายของเพื่อนตัวเอง“…” เอาไงดีล่ะยัยเม“เล่ามาเร็วๆ กับใคร?”สุดท้ายเธอก็ยอมบอกไปว่ามันเกิดอะไรยังไงขึ้นบ้างแต่ก็พยายามบิดเรื่องให้มันดูไม่ซาบซ่านเท่าไหร่นัก =.=แปะ แปะ
ช่วงสายของวัน…“อื้อ หาววว ~” แขนเล็กยืดออกมาจากผ้าห่มผืนหนาแล้วบิดขี้เกียจไปมา…สดชื่นจังรู้สึกได้นอนเต็มอิ่มพรึบ! เสียงแขนที่กำลังกางอยู่บนอากาศชักกลับเข้าใต้ผ้าห่มทันทีหลังจากที่สมองพลันนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว มือเรียวค่อยๆ เปิดผ้าห่มดู เฮ้ออออ เสื้อผ้าอยู่ครบ! ดีนะที่เมื่อคืนมีสติมากพอ
ริมฝีปากร้อนค่อยๆ ถอนปากออกจนเห็นน้ำลายยืดออกจากกันและสายตาเว้าวอนของเมจิ เขาเปลี่ยนมาใช้ลิ้นเลียที่คอขาวแทนโดยไม่ขบเม้มตามที่เธอขอไว้ก่อนจะไล่ลงมาเข้าครอบครองเต้าหยุ่นอีกข้างที่ยังว่าง“อ๊ะ”ปากบางที่เจ่อขึ้นเล็กน้อยร้องออกมาด้วยความจั๊กจี้ปนเสียวซ่านกับลิ้นหนาที่กำลังระรัวอยู่ที่ยอดอก เธอแอ่นอกเข้
“มันจำเป็นต้องใช้ด้วยหรอ” เมจิถามพร้อมกับจ้องมองซองตรงหน้านิ่ง“ให้พี่สดเลยหรอ…”“โอ๊ย เมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นไหม!” มือเล็กถึงกับยกกุมขมับตัวเองก่อนจะพูดต่อ“คือ…เมหมายถึงไม่จำเป็นต้องใช้เท่ากับไม่ต้องทำอะไรก็ได้ไง”“อืม ไม่ได้สิเดี๋ยวพี่ขาดทุนครับ” สายตาแพรวพราวสื่อออกมาอย่างมีความหมาย“เอ่อ เมด







![โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)