ANMELDENกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
07:10 น.ยุกยิก ยุกยิก แพขนตางอนที่กำลังหลับตาพริ้มซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ เพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาโดนที่หลังคอ ร่างบางนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ช่วงเอวเลยแง้มผ้าห่มดูก็เห็นแขนแกร่งวางพาดอยู่ที่เอวบางจ๊วบ!“ตื่นแล้วหรอ” เสียงทุ้มพูดหลังจากใช้ปากดูดที่
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า” เสียงหวานครางกระเส่าก่อนจะพยักหน้าให้เขาอย่างยากลำบาก“อื้อออ มะเมอยากเสร็จเพราะอันนั้นมากกว่า” มือเรียวผลักมือหนาที่กำลังบังคับเครื่องสั่นอยู่ออกห่างจากตัวแล้วมองไปที่แท่งร้อนของเขาที่กำลังตั้งเด่อยู่แทนวินเนอร์เข้าใจในสิ่งที่คนตัวเล็กสื่อความหมายเลยสอดแขนเข้าใต้ขาเรียวแล้วดึงร่างบาง
กริ๊ก! เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างสลึมสลือที่พาตัวเองเดินลงมาจากชั้นสองหลังจากที่เพิ่งตื่นนอนได้ไม่ถึงสิบนาทีก่อนจะตรงไปที่ครัวเพื่อหาน้ำดื่ม มือเรียวยกแก้วน้ำที่ถูกเติมจนเต็มขึ้นกระดกพร้อมกับใช้สายตาชำเลืองมองซ้ายขวาจนทั่วก็พบแต่ความเงียบไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ …นี่พี่วินออกไปทำงานแต่เช้าเลยหรอ
สองสาวกับอีกหนึ่งหนุ่มที่กำลังเดินตามหลังพี่ภูมิและพี่พายกลับไปยังออฟฟิศเพราะใกล้จะหมดเวลาพักกลางวันแล้วโดยไม่ลืมที่จะซื้อน้ำติดมือกันไปคนละแก้ว…“ไหวไหมเนี่ย?” ปังปิ้งถามพร้อมกับใช้ไหล่สะกิดเพราะเห็นอาการหมดอาลัยตายอยากของเมจิ“อืม สบายมาก” สาวร่างเล็กตอบเสียงเนือยก่อนจะดูดน้ำในมือต่อ“สบายจริงหรอต







