เข้าสู่ระบบกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
“มันจำเป็นต้องใช้ด้วยหรอ” เมจิถามพร้อมกับจ้องมองซองตรงหน้านิ่ง“ให้พี่สดเลยหรอ…”“โอ๊ย เมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นไหม!” มือเล็กถึงกับยกกุมขมับตัวเองก่อนจะพูดต่อ“คือ…เมหมายถึงไม่จำเป็นต้องใช้เท่ากับไม่ต้องทำอะไรก็ได้ไง”“อืม ไม่ได้สิเดี๋ยวพี่ขาดทุนครับ” สายตาแพรวพราวสื่อออกมาอย่างมีความหมาย“เอ่อ เมด
“พี่ไม่กลับห้องหรอ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่“อ้าว เสร็จแล้วหรอมานั่งนี่สิ” ไม่ตอบฉันซะด้วย -.-ร่างแบบบางเดินเข้าไปหาก่อนจะหย่อนก้นลงข้างกายหนา“เมโอเคหรือเปล่ากับเรื่องเมื่อคืนรู้สึกแย่กับตัวเองไหม?” พี่วินถามพร้อมกับหันหน้ามามองเธอ“ไม่หรอก…แค่รู้สึกว่าตัวเองใจง่ายไปหน่อย”
12:50 น.“เมจิ ตื่นได้แล้ว” แพขนตาที่กำลังปิดสนิทของคนตัวเล็กลืมตาโพล่งขึ้นมาแทบจะทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงทุ้มหวานหูเรียก“หึ…ทำไมตื่นง่ายขนาดนี้”นี่จงใจแกล้งกันแต่เช้าเลยหรือไง! ร่างบางไม่ตอบอะไรแต่ใช้สายตามองค้อนคนข้างตัวแทนเพราะเธอยังรู้สึกเพลียอยู่เลยจะรีบปลุกทำไมเนี่ย“ไปกินข้าวไหม…จะบ่ายแล้
“อะ อ่า สะเสียว พี่วิน” เธอดิ้นเร่ากับความรู้สึกแปลกใหม่ที่พุ่งปรี๊ดเข้ามา“อะ อ๊ะ อ๊ะ” เสียงหวานยังคงครางออกมาไม่ได้ศัพท์ก่อนจะพยายามดันมือหนาให้ออกจากจุดสงวนของเธอ“แฉะแล้ว…” เขาพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะหยัดกายขึ้นชันเข่าแล้วจับท่อนเอ็นจ่อตรงกลางกายสาวโดยไม่ลืมใส่ถุงยางที่ซื้อติดมาด้วยมือแกร่งดันท่อ







