Masukกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
“เป็นไงบ้าง…ทำไมไม่บอกพี่” เมจิมองชายหนุ่มที่ปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วเอ่ยถามเธอด้วยความห่วงใย“หมอฉีดยามาให้เมแล้วตอนนี้เลยไม่ค่อยระบมมากเท่าไหร่ค่ะ…ที่ไม่ได้บอกพี่เพราะพอเกิดเรื่องเมก็ไม่ได้จับโทรศัพท์เลยจนถึงตอนนี้” เธอตอบเขาครบถ้วนทุกคำถามร่างหนาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอแล้วโค้งต
“โอ๊ย!!!”ร่างบางไถลตัวล้มลงไปกับพื้นก่อนที่สีข้างจะกระแทกเข้าอย่างจังเพราะเท้าเรียวสะดุดเข้ากับตลับเมตรที่วางอยู่ แต่ที่ทำให้เธอร้องออกมาเสียงหลงเป็นเพราะโลโก้ที่ตกลงมาทับบนตัวของเธอต่างหาก…ตึก ตึก ตึก ตึก!! เสียงฝีเท้าหนักดังเข้ามาใกล้ก่อนที่จะมีมือของใครบ้างคนช้อนเข้าที่ด้านหลังของคนตัวเล็กแล้วพ
“อันนี้รีพอร์ตของเมื่อวานค่ะพี่พาย…แต่ว่าวันนี้ช่วงบ่ายกับพรุ่งนี้ปังต้องออกไปคุยงานกับคุณพิรัชต์เลยจะขอส่งรีพอร์ตอีกทีวันมะรืนนะคะ” เสียงของสาวหน้าหวานใส่แว่นตาเดินไปหาหัวหน้าทีมเพื่อบอกเรื่องส่งรายงานเพราะเธอคงไม่ได้เข้ามาบริษัทเกือบสองวัน“จ้ะ วางไว้เลยเดี๋ยวพี่ดูให้”“ขอบคุณค่ะ” ปังปิ้งเดินกลับม
จ๊วบ! ปากหนาเคลื่อนลงมาครอบครองเต้าหยุ่นนุ่มนิ่ม เขาดูดดึงเสียงดังจนเกิดรอยแดงพร้อมกับมืออีกข้างที่บีบเคล้นเขี่ยจุกเล็กไปด้วย“อ่า…” เมจิจิกเล็บลงบนบ่าที่มีแต่กล้ามเนื้อแล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น“ขาอ่อนแล้วหรอ พี่ยังไม่ทันทำอะไรเลย”“อื้ม สะเสียวง่ะ อ๊าย”สะโพกผายดิ้นเร่าตามจังหวะนิ้วของเขาที่กำลังจ้







