로그인กริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
เมจิยังคงนั่งนิ่งพร้อมกับทำหน้าตาเฉไฉแบบไม่รู้ไม่ชี้ถึงแม้จะถูกจับโป๊ะเข้าอย่างจังก็ตาม…ก็ยอมรับแหละว่าเธอรู้สึกไม่พอใจแล้วก็แอบเปรียบเทียบจริงแต่ถ้าจากที่เห็นเขาก็ไม่ได้มีอาการอะไรกับผู้หญิงคนนั้นออกไปทางรำคาญเสียมากกว่า เธอก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นเพราะอยู่ต่อหน้าเธอหรือเปล่าแต่อย่างน้อยๆ ตั้งแต่ที่รู้จ
ตึก ตึก ตึก เสียงส้นสูงกระทบกับพรมทำให้ไม่ส่งเสียงดังมากนัก ร่างแบบบางอยู่ในเสื้อเชิ้ตผ้าบางสบายตัวทับด้วยกระโปรงพลีทกับป้ายพนักงานห้อยคอเดินถือถุงขนมในมือตรงไปที่โต๊ะเลขาหน้าห้องทำงานของผู้บริหารหลังจากที่เธอเพิ่งออกมาจากลิฟต์ ศีรษะเล็กมองรอบๆ เล็กน้อยเพราะบรรยากาศค่อนข้างแตกต่างกับทางฝั่งของคอมมูน
“เอ่อ…” คนตัวเล็กยืนเผชิญหน้ากับวินที่ยืนถือกระทะทอดไข่ดาวอยู่ในมือ“จะไปไหน” เสียงเข้มถามย้ำขึ้นอีกครั้ง“อ่อ เมกำลังจะไปทำงาน” เมจิตอบออกไปพร้อมยกมือเกาหัวแกรกๆ เพราะทำตัวไม่ถูก“กินไรก่อนสิ เดี๋ยวค่อยเข้าบริษัทพร้อมพี่”“เมว่าจะลงไปซื้อแซนวิชด้านล่างน่ะ” อืม…พี่วินทำตัวปกติเลย มาแปลกแฮะหรือว่าเขา
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจของคนตัวเล็กแอบเต้นโครมครามกับคำพูดและแววตาของชายหนุ่มตรงหน้าเธอ…นี่เขากำลังทำให้เธอเสียอาการอยู่นะ ใบหน้าสวยมองนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหล่อคมคายของเขาโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาและปล่อยให้มือหนาลูบผมเธออยู่แบบนั้น“ไป กลับห้องได้แล้ว” เป็นวินที่เอ่ยขึ้นมา เมจิเลยลุกขึ้นทันทีแล้วพา







