Masukกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
ช่างมันละกัน! ไม่บอกแล้วใครจะไปช่วยได้ล่ะ น่าน้อยใจชะมัดถึงต่อให้รู้แล้วช่วยไม่ได้อย่างน้อยก็น่าจะบอกกันหน่อยก็ได้นี่พี่วินนะพี่วิน…ตาเรียวสวยมองตามชายหนุ่มที่ก้าวเดินออกจากห้องไป18:42 น. กริ๊ก!เมจินั่งอยู่ตรงโซฟากลางห้องมองไปที่คนตัวสูงที่เพิ่งกลับเข้าห้องมาก่อนจะเหลือบตามองดูเวลา…วันนี้กลับมาเร็
40 นาทีหลังจากนั้น…“ห้องประชุมพร้อมแล้ว พี่จะไปเลยไหม”“อืม” วินเนอร์ปิดแฟ้มงานของตัวเองลงก่อนจะพยักหน้าตอบเมจิที่แง้มประตูเพียงนิดเข้ามาบอกเขา“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวเมตามไปนะ” เธอเอ่ยบอกชายหนุ่มเพราะยังมีเอกสารอีกชุดที่เขาส่งเข้ามาให้เธอพรินต์ ยังคาเครื่องอยู่วินพยักหน้าอีกหน คิ้วหนาของเขาไม่ได้ขมวดเ
“…” ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในห้องมองท่าทางของริน่าเงียบๆ ไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมา“ตอนนี้วินน่าจะมีเรื่องอยากคุยกับริน่าแล้วใช่ไหม?” เธอเอียงหัวเล็กน้อยพร้อมกับทำหน้าตาน่าเอ็นดู“ต้องการอะไร”“มันเป็นเรื่องธุรกิจ ให้คนนอกออกไปก่อนจะดีกว่าไหม?” ริน่าหันมามองเมจิที่ยืนอยู่วินเลยพยักเพยิดหน้าเป็นเชิงบอกให้เ
ออฟฟิศบริษัทเดย์ไลต์ร่างบางเป็นตัวแทนผู้บริหารเดินแจกจ่ายเอกสารให้กับหัวหน้าแต่ละแผนกภายในบริษัทในช่วงเช้าของวัน เธอทำแบบนี้เป็นประจำทุกวันจนเริ่มรู้จักและสนิทกับหลายๆ คนในบริษัทเลยได้ขนมของกินติดไม้ติดมือมาตลอดด้วยความเอ็นดูจากพี่ๆ ที่โตกว่า ถึงแม้จะมีบ้างบางคนที่ดูเหมือนจะออกไปทางประจบประแจงอย่าง







![ภูผาเร้าร้อน [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)