Masukกริ๊งงงงงงง ~เสียงชวนแสบแก้วหูดังลั่นออกมาจากนาฬิกาทรงกลมที่ถูกตั้งไว้บนหัวนอนทำให้ร่างเปลือยเปล่าของสามีกับภรรยาหมาดๆ ของเขาที่กำลังนอนกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มต้องปรือตาตื่นอย่างช่วยไม่ได้…แขนแกร่งเอื้อมไปตรงหัวนอนแล้วกดปิดเสียงดังลั่นนั่นทันที เมจิที่ตื่นเต็มตาแล้วแม้ใบหน้าสวยจะยังบ่งบอกถึงความงัวเ
ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อที่แลจะเคลิบเคลิ้มกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเริ่มบดเอวใส่คนใต้ร่างเนิบๆ แต่แนบแน่น…เธอควงสะโพกผายหมุนวนเป็นวงกลมให้แท่งร้อนของเขาที่รุกล้ำอยู่ด้านในบดเบียดเข้าใส่โพรงเนื้อนุ่มได้อย่างเต็มที่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นแล้วกดกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงจนเต้าสวยกระเพื่อมไปตามจังหวะของเธอ“อ่า เก่งมา
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีค่ะ เมจิภรรยาของผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้แบบหมาดๆ อืม…ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับพี่วินแล้วเป็นยังไงหรอ? ก็…เกินความคาดหมายสำหรับเธอนะเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจอกับพี่วินมันดูเหมือนฝันและเกินกว่าที่เธอคาดหวังไว้ ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอ
“…” ตาสวยปรือมองใบหน้าหล่อคมหลังแว่นตาแล้วแอ่นเนินเนื้อเบียดเข้าหาแท่งร้อน“อ่า ไม่ไหว”ปึก! วินกุมมือบางที่จับท่อนเอ็นของเขาอยู่ก่อนจะเป็นฝ่ายออกแรงบังคับให้เธอแหย่มันเข้ารูสวาทของตนเองจนสุดลำ“อื้อออ แน่นรูจังค่ะพี่วิน ทำไมใหญ่ขนาดนี้ อ๊า…”เสียงหวานที่กำลังพร่ำบอกถึงกับขาดห้วงไปเพราะเอวสอบขยับโยก
หลังแต่งงาน 3 เดือนสวัสดีครับ ผมวินเนอร์ผู้บริหารเดย์ไลต์แล้วก็ออลเดย์คอมมูนิตี้ ถ้าถามว่าหลังจากแต่งงานกับเมจิแล้วเป็นยังไงหรอ? อืมมมม ก็…ไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกเท่าไหร่นะเพราะเท่าที่ผมคิดไว้เนี่ยมันน่าจะทำให้เราแสดงความรักต่อกันได้มากขึ้นโดยไม่ต้องสนใจว่าคนภายนอกจะมองไปในทางที่ไม่ดีหรือความไม่เหมาะ
ครืดดดด ~ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดอ้าออกด้วยแรงของเธอ…เมจิมองความมืดภายในห้องเปล่าตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง…ฉันมาผิดห้องหรือเปล่านะ?พรึบ! พรึบ! พรึบ!ในจังหวะที่คนตัวเล็กเตรียมจะหันหลังกลับไฟก็ถูกเปิดขึ้นไล่ไปตามโถงทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้ร่างบางยืนนิ่งชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้ามา
“คิคิ” เสียงหวานหัวเราะคิกคักกับภาพชวนสยิวก่อนหน้าก่อนจะรีบเก็บมือถือลงตามเดิมเพราะเห็นตาคมมองมาอย่างไม่สบอารมณ์…00:30 น. กริ๊ก! เสียงประตูห้องปิดและล็อกเองอัตโนมัติ“ทิ้งมันไว้ตรงที่จอดรถก็ดีอยู่ละ ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้” เจ้าของเพนต์เฮาส์สุดหรูบ่นออกมาหลังจากกลับมาถึงห้องพักของตัวเองแล้ว“…ถ้าพี่ไม
“…พี่วิน”หมับ! เมจิวิ่งเข้าไปหาวินที่กำลังย่างสามขุมเดินตรงไปที่โคบี้ที่นั่งตัวเอนไปมาอยู่กับพื้น มือเล็กคว้าเข้าที่แขนแกร่งก่อนจะออกแรงรั้งตัวเขาแต่ชายหนุ่มที่กำลังเลือดขึ้นหน้าไม่คิดสนใจทำให้ร่างบางเปลี่ยนมากอดเข้าที่ลำตัวของเขาแทน“พี่วิน ใจเย็นก่อนนะ…” เสียงหวานเอ่ยดึงสติ“…มันไม่มีอะไร พี่โคบี
“เออใช่ พี่สู้ค่าตัวสุดฤทธิ์เลยนะบอกก่อน”“ไม่น่าไหวนะคะเมไม่ได้เก่งขนาดนั้น แหะๆ” เสียงหวานตอบชายหนุ่มสองคนที่อยู่ดีๆ ก็หันมาทาบทามเธอ“งั้นกินนี่ก่อนแล้วค่อยตอบใหม่ 5555” หนึ่งในสองคนนั้นยื่นแก้วเหล้ามาตรงหน้าพร้อมกับอีกคนที่หัวเราะชอบใจ“เมไม่กินเหล้าน่ะค่ะ” เธอปฏิเสธออกไปตามตรง“หื้มมม จริงหรอเร
ตึก ตึก ตึก! เสียงฝีเท้าของคนตัวเล็กที่พยายามเร่งเดินเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มทายาทเคซีกรุ๊ปรอนานแต่ก็ไม่กล้าที่จะวิ่งหรือเพิ่มความเร็วมากกว่านี้เพราะเท้าของเธอยังไม่หายดีครบร้อยเปอร์เซ็นต์“ขอโทษนะคะพี่รอเมนานไหม” มือบางกระชากประตูเปิดออกก่อนจะเอ่ยขอโทษเขาเป็นอันดับแรกแล้วรีบก้าวขึ้นรถหรูทันที“รีบอะ







