Bangungot [1]

Aria’s POV

Nakalulunod ang katahimikan sa loob ng silid. Nanginginig ang aking kamay habang nakahawak nang mahigpit sa tela ng aking mahal, makinang, at napakagandang damit-pangkasal.

Ipinaling ko ang aking ulo pabalik upang harapin ang kuwarto. Ang mga kulay abo at itim na nakapaligid sa akin ay tila mas lalo akong hinahatak sa kanilang malamig na yakap. Lahat ng bagay sa silid na ito ay nagsusumigaw ng kapangyarihan, kontrol, at ng nakatatakot na presensya ng lalaking nakaisang-dibdib ko.

Paulit-ulit na naglalaro sa aking isipan ang mga salitang binitiwan ni Rowan, lalo na ang bahagi tungkol sa matalik na ugnayan.

“Masusunod ang bawat ritwal sa kasal na ito... kabilang na ang mga pisikal na ekspektasyon.”

Nangilid ang aking mga luha habang mas lalong lumulubog sa aking isip ang katotohanan, ngunit pinigil ko ang aking pag-iyak. Hindi ako pwedeng umiyak, hindi ako pwedeng sumuko ngayon. Para ito sa nanay ko. Kailangan niya ako. Kailangang matuloy ang operasyon niya. Hindi ko pwedeng hayaang mamatay siya.

Ang isiping ibibigay ko ang aking sarili sa isang ganap na asingkor ay nagpabaliktad sa aking sikmura, at masakit na namilipit ang aking puso sa loob ng aking dibdib.

Hindi ko kilala ang lalaking ito. Isang estranghero. Isang ganap na estranghero, ngunit narito ako ngayon bilang kanyang asawa.

Kusa akong pumunta rito. Walang puminat sa akin sa bagay na ito. Ibinenta ko ang aking sarili para sa perang iyon… na kailanman ay hindi ko naman pinahalagahan.

Ngayon ay ipinamumukha niya sa akin ang kanyang kapangyarihan. Sa mundong ito, pera ang lahat-lahat. Naunawaan ko iyon noong sandaling kailangan kong ibenta ang sarili ko para rito.

Para sa perang iyon, pumayag akong maging pampalipas-oras niya sa kama at maging asawa sa paningin ng mundo sa loob ng anim na buwan dahil tumakas ang kanyang kasintahan, at kailangan niya ng asawang maihaharap sa madla. At kailangan ko naman ng pera para iligtas ang aking ina. Naaalala ko pa noong inalok ako ni Rowan na pumalit sa pwesto ng nobya kapalit ng pera. Dahil walang ibang opsyon, pumayag ako.

Kilala ko ang lugar na ito. Dito nagtatrabaho si Nanay sa mansyong ito bago siya nagkasakit, at ako ang pumupunta rito para magtrabaho kapalit niya. Si Rowan ang kanyang assistant na nag-alok sa akin na pumalit sa bride, ngunit hindi ko man lang alam ang pangalan niya—ang lalaking pinakasalan ko, ang may-ari ng lugar na ito.

Malamig ang silid ngunit napaka-elegante, perpekto ang pagkakaayos ng lahat, ngunit walang bakas ng init o pagmamahal. Isang malaking kama na may puting sutlang kumot ang nakasandal sa pinakadulong pader, at may kristal na salamin sa itaas nito.

Hindi ko maalis ang kababang nararamdaman sa aking dibdib. Hindi ko siya kilala, ngunit ang kanyang presensya ay nananatili sa bawat sulok ng silid na ito, na tila tahimik akong binabantayan.

Hindi ako natatakot sa kanya—o iyon man lang ang sinusubukan kong ipaniwala sa sarili ko. Ang isipin kung ano ang mga maaari niyang asahan at ang mga bagay na pumatag ako ay nagdulot ng panginginig sa buong katawan ko, ngunit ipinaalala ko sa aking sarili ang isang katotohanang hindi mababago: Kusa akong pumunta rito. Tinanggap ko ang bawat kundisyon.

Walang humatak o nagpilit sa akin sa bagay na ito.

Naputol ang aking pag-iisip nang biglang bumukas ang p***o na lumikha ng malakas na ingay, at tila huminto ang tibok ng aking puso.

Nakatitig ako sa itaas, nagtagpo ang aming mga mata—mga matang kulay abo na nakita ko na noong una, na ang presensya ay patuloy na nagdudulot ng pangangatog sa aking likod.

Dahil sa aking likas na instinct, napahakbang ako pabalik. Gumalaw siya, mabagal at detalyado ang bawat kilos, habang ang kanyang matalim na tingin ay nakatutok sa aking nanginginig na mga mata. Nagtagis ang kanyang panga, na nagpapakita ng tensyon sa kabila ng kanyang kalmadong mukha.

Bigla siyang huminto, at ang kanyang boses ay naging isang mapanganib na bulong. "Isang hakbang pa pabalik at babaliin ko ang mga binti mo." Ang kanyang boses ay mababa at bakas ang banta.

Namatay sa pwesto ang aking mga binti. Isang malamig na panginginig ang dumaloy sa aking likod. Ang panganib sa kanyang boses ay pumalupot sa akin tulad ng isang bitag, na nagpalambot sa aking mga binti. Hindi ako nangahas na gumalaw; naipit ang aking hininga sa aking lalamunan. Ipinako ako ng kanyang mga matang kulay abo sa aking kinaroroonan.

Pumailanlang ang katahimikan, na nagpadilim at nagpabigat sa hanging aking hinihinga. Sumalpot ang tunog ng kanyang mga hakbang habang lumalapit siya nang lumalapit. Tumigil ang aking hininga nang makalapit siya nang husto sa akin.

Niyakap ako ng takot tulad ng isang bitag. Bagsak ang aking mga mata sa lupa dahil sa kaba habang ang kanyang malamig at kalkuladong tingin ay nakatutok sa akin nang may labis na intensidad.

Hindi ko alam ang gagawin, hindi ko alam kung paano sasagot o tatakas sa sandaling ito nang ang kanyang malamig na kamay ay dumampi sa balat ng aking mukha.

Nanginig ang buong katawan ko bilang tugon habang nagtayuan ang mga balahibo sa ibabaw ng aking malamig na balat.

Tinalunton ng kanyang malamig na mga daliri ang kurba ng aking pisngi, na dumadampi sa aking balat. Mabagal ito at nakatatakot, na nagpadala ng panginginig sa buong gulugod ko.

Binigyan ko ang aking sarili ng tahimik na lakas ng loob: Magiging maayos din ang lahat. Para sa anim na buwan lang ito. Pumayag ako rito. Para ito kay Nanay.

Ngunit nadurog ang aking mga isipin nang bumaba ang kanyang kamay, ang kanyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa aking mga buto sa leeg na may napakagaan na hipo na tila nagpapaso sa aking balat sa tindi.

Mabilis at malakas ang tibok ng aking puso. Sigurado akong naririnig niya ang malakas na pagbayo nito. Nagpawis ang aking mga kamay habang sinusubukan kong pakalmahin ang aking sarili. Magiging maayos din ang lahat; hayaan mo siyang gawin ang gusto niya, anim na buwan lang ito.

Ang aking nanginginig na tingin ay nakatutok sa kanyang matigas na mukha. Hindi ko mahulaan kung ano ang iniisip niya. Mahirap basahin ang kanyang ekspresyon sa mukhang iyon na tila inukit sa bato. Gwapo siya kasama ang matatalim na matang kulay abo; kung hindi lang ako natatakot, baka naisip ko nang hangaan ang kanyang mga mata, ang maganda niyang ilong, at ang hugis-pusong mga labing may perpektong kulay, pati na rin ang buhok na bumabagsak sa kanyang noo na may nakatatakot na kagandahan.

Nakalimutan ko na ang aking sarili sa kanyang kagandahan hanggang sa isang marahas na hila ang nagpabalik sa akin sa reyalidad—ang buhol ng aking damit ay lumuwag, ang tanging bagay na nagpapanatili sa lahat sa pwesto. Ang tela ng sutla ay yumakap at bumagsak mula sa aking balikat. Lumabas ang takot sa akin habang sinusubukan kong hawakan ang damit na nadulas na lampas sa aking dibdib. Nagtagpo ang aking mga mata sa kanyang mga matang nakatitig sa aking dibdib.

Nanginig ako sa ilalim ng kanyang tingin, ang aking nanginginig na mga kamay ay nakahawak sa tela ng aking damit, sinusubukang takpan ang aking sarili mula sa bigat ng kanyang mga mata. Masakit na namilipit ang aking puso habang napuno ng maalat na tubig ang aking mga mata. Sinubukan kong kontrolin ito, ngunit hindi ko kaya; sa pagkakataong ito, mabilis na umahon ang mga luha sa aking mga pisngi.

Pinabo ng mga luha ang aking paningin habang ang kanyang imahe sa aking harapan ay lumabo sa maalat na tubig ng aking mga mata. Bumaba ang kanyang tingin sa aking mga labi. Sa kasunod na segundo, mahigpit niyang hinawakan ang aking baba, itinatagilid ang aking mukha pataas. Bago pa ako makapag-isip, ang aking mga labi ay nahuli na ng kanyang bibig. Isang singhap ang lumabas sa aking bibig. Ang malamig na pagdampi ng kanyang bibig ay sumalubong sa aking mga labi; naghiwalay ang mga ito nang higopin niya ang mga ito. Gumalaw ang kanyang mga labi nang may raw intensity, na tila napakatagal niyang nagugutom para sa sandaling ito.

Bumaon ang kanyang mga ngipin sa aking ibabang labi. Isang matalim na sakit ang dumaloy sa aking mga labi, at bago ko pa ito mapigilan, isang luha ang gumulong pababa. Isang ingay ng sakit ang lumabas sa aking bibig habang nalalasahan ko ang lasang bakal ng aking sariling dugo.

Nagtatag ang aking katawan. Gusto kong patigilin ito, ngunit wala akong karapatang sabihin sa kanyang huminto dahil pumayag ako sa lahat ng kundisyon, kabilang na ang kailanman ay hindi pagsasabi ng "hindi" sa kanya. Dapat kong sundin ang lahat ng sabihin at gustuhin niya. Naipit ang aking hininga, namamatay ang aking puso sa loob, at ang mabigat na pakiramdam sa aking dibdib ay napakatindi na halos hindi na ako makahinga. Nagtayuan ang mga balahibo sa aking balat habang ang panginginig ay dumadaloy sa aking buong katawan.

Naramdaman ko ang pagdulas ng kanyang kamay sa aking likod, na hinahatak ako nang mas malapit hanggang sa walang natira kahit konting espasyo sa pagitan namin. Tinalunton ng kanyang mga daliri ang kamay na ginagamit ko para hawakan ang damit habang, isa-isa, niluwagan niya ang lahat ng aking mga daliri mula sa tela, na tuluyang nagpapakawala rito.

Ipinikit ko nang mahigpit ang aking mga mata, bumuhos ang mga luha, at isang nasasakal na hagulhol ang lumabas sa aking bibig.

Alam kong darating ang sandaling ito, ngunit hindi ko inakalang ganito kaaga.