Unang Mukha [2]

 

Author’s POV

Isang malambot at likas na ingay ang lumabas sa kanyang lalamunan nang halikan siya nito ang bibig nito ay nilalamon ang sa kanya, tinitikman ang bawat pulgada ng kanyang bibig sa pinakamalalim na paraan. Dumulas ang kamay nito mula sa kanyang baywang patungo sa ibaba ng kanyang likod, mas lalo pang hinahatak ang kanyang katawan maidikit sa kanya. Ang bawat pulgada ng kanyang katawan ay nangingilabot na tila tinatupok ng apoy.

Lalo pang lumalim at naging mas hindi mapagkasiya ang halik. Ang mga labi nito, ang dila nito, ang lahat ay nagpaparamdam sa kanya ng kawalan ng pag-asa. Ang kanyang hininga ay nagsimulang mabuhol sa hininga nito.

Naglakbay ang mga kamay nito sa kanyang katawan habang gumagalaw ang mga ito patungo sa kanyang nakatagong balat. Ang hipo nito ay nangingibabaw at inaangkin siya, tulad ng gusto nito. Dumampi ang malamig nitong mga daliri sa kanyang balat, na nagpadala ng panginginig sa buong katawan niya; umiikot ang kanyang ulo.

Tahimik na bumuhos ang mga luha ni Aria, humahalo sa kaguluhan ng kanyang isip at sa mga emosyon ng takot, kabagabagan, at sa isang bagay na mas malalim na hindi niya maunawaan. Mabilis at malakas ang pagbayo ng kanyang puso na tila tatakas ito mula sa kanyang laman at lalabas sa kanyang dibdib.

Gumalaw ang mga daliri nito sa kabagalang hindi niya kayang tiisin, na tinalunton ang nakalantad niyang malambot at kayumangging balat. Bawat pulgada, dahan-dahan nitong ibinababa ang damit. Ang malamig na hanging nagmumula sa nakabukas na bintana ay dumampi sa kanyang balat, na nagpatayo sa kanyang mga balahibo. Nanginig ang kanyang katawan sa lamig, ngunit ang mainit na hanging nagmumula rito ay nagtulak sa kanyang katawan na sumandal dito.

Unpredictable ang pagtaas at pagbaba ng dibdib ni Aria, mababaw at putol-putol ang kanyang paghinga. Habang nanginginig siya, mabilis na lumabas ang kanyang kamay, naghahanap ng anumang masasandalan. Kumapit ang kanyang kamay nang mahigpit sa baro nito, bakal ang higpit ng hawak sa tela na tila ba ang pagkapit dito ang magpapanatili sa kanya upang hindi lumubog sa karagatan ng mga emosyong nagpapabigat sa kanya.

Ipinikit niya nang mahigpit ang kanyang mga mata, na itinatakwil ang reyalidad ng sandaling iyon. Ang takot ay raw at walang awang pumapalupot sa kanya tulad ng isang buhay na nilalang, na lalong lumalakas sa bawat tibok ng puso.

Ang hipo nito, ang mga labi nito, ang magagaspang nitong kamay, ang init ng katawan nito—masyadong marami ang lahat ng ito para sa kanya. Kumapit siya sa iisang bagay na nagpapatayo sa kanya: ang pangakong ginawa niya sa kanyang ina, na hindi niya ito hahayaang mamatay.

Bumagsak ang kanyang damit sa sahig na may walang awang tunog, na nagpapaalala sa kanya kung ano ang pinili niya para sa sarili. Gumalaw ang kamay nito nang mabagal ngunit may intensidad habang naglalakbay ang mga daliri nito sa pagitan ng kanyang dibdib, nang hindi hinahawakan ang mga ito. Dumulas ito pababa, at mas lalong humigpit ang kanyang hawak sa baro nito habang humihinga siya nang nanginginig upang pakalmahin ang sarili. Ang buong katawan niya ay tila tinutupok ng apoy.

Ang malamig na dampi ng dulo ng daliri nito ay mabagal na bumaba hanggang sa makarating ito sa kanyang tiyan. Tinalunton ng daliri nito ang ibabang bahagi ng kanyang katawan, at dahan-dahang pumasok ang kamay nito bago pa man siya makapagtanggol. Sa kasunod na segundo, dinala siya nito sa malamig na pader, marahas siyang ibinangga rito.

Nang dumampi ang malamig na pader sa kanyang balat, isang panginginig ang dumaloy sa kanyang likod. Isang maliit na sigaw ang humagkit mula sa kanyang lalamunan. Ibinukas niya ang kanyang mga mata, at nagtagpo ang mga ito sa mga matang kulay abo nitomga matang may napakatinding intensidad na nahihirapan siyang tumitig dito.

Bumaon ang tingin ng mga mata nito sa kanya nang may gutom ng isang hayop. Yumuko ito, ang hininga nito ay humahalo sa kanya habang hinuhuli nito ang kanyang mga labi sa isang marahas na paraan, na lalong nagpapalim sa halik habang ang dila nito ay naghahanap ng daan pumasok. Napasinghap siya, ang kanyang katawan ay yumuyuko laban dito. Gumalaw ang mga kamay nito sa kanyang katawan, tinutuklas ang bawat kurba, ang bawat pulgada ng kanyang balat. Nag-iwan ito ng mga halik pababa sa kanyang leeg, ang mga ngipin nito ay kumakagat sa sensitive niyang balat.

Habang bumibigat ang ulo ni Aria, lumabo ang kanyang paningin at sumayaw ang mga itim na tuldok sa harap ng kanyang mga mata. Ang pagod mula sa walang katapusang pag-iyak at ang gutom sa kanyang tiyan dahil sa hindi pagkain ng ilang oras ay sabay-sabay na tumama sa kanya. Nawalan ng lakas ang kanyang mga binti, nagiging mahina, at bago pa man niya ito maproseso, dumulas ang kanyang kontrol.

Nawalan ng balanse ang kanyang katawan, handa nang bumagsak, ngunit bago pa man siya tumama sa lupa, nahuli siya ng matitigas na braso. Hinaawakan siya nito nang mahigpit ngunit walang pagalahad. Inangat siya nito nang walang kahirap-hirap sa mga braso nito. Ang mga matang kulay abo nito ay nakatutok sa kanyang mukha nang walang anumang ekspresyon. Maputla ang kanyang mukha, ang kanyang mga pilikmata ay basa pa rin ng mga luha.

Ang mga sinag ng araw sa umaga ay sumikat sa malaking bintana, na nagpapadala ng malambot na liwanag sa mukha ni Aria. Dahan-dahang bumukas ang kanyang mga mata. Sa loob ng isang segundo, nakatitig ang kanyang tingin sa hindi pamilyar na kisame sa itaas niya.

Nahihirapan ang kanyang isip na iproseso kung nasaan siya, ngunit dahan-dahang lumabas ang reyalidad mula sa madilim na anino ng gabi, na tumama sa kanya tulad ng isang matalim na hampa.

Isang nakatatakot na panginginig ang dumaloy sa kanyang katawan habang ang mga alaala kagabi ay mabilis na lumabas, sunod-sunod. Umupo siya sa kama, hawak nang mahigpit ang kumot sa paligid ng kanyang katawan. Mabigat ang kanyang paghinga habang ang kanyang mga mata ay naghahanap sa buong silid, sinusubukang hanapin ang lalaking ngayon ay asawa na niya. Ngunit walang tao; walang laman ang silid.

Isang nakahihingang buntong-hininga ang lumabas sa kanyang mga labi, ngunit mabigat ang pakiramdam ng kanyang ulo at mahina ang kanyang katawan dahil sa pagod at walang katapusang pag-iyak.

Naipit ang kanyang hininga sa kanyang lalamunan. Nagsimulang manginig ang kanyang kamay nang marealize niyang ang kumot lang ang tanging nakatakip sa kanya. Sa ilalim nito, wala siyang suot. Hindi niya mapigilan ang alon ng kahihiyang bumabalot sa kanya.

Ibinalot ang mainit na kumot sa kanyang sarili, ang tanging bagay na nagpaparamdam sa kanya ng proteksyon, humigpit ang kanyang hawak habang ang kanyang tingin ay bumagsak sa kanyang mga itinapon na damit na nakakalat nang walang pag-iingat sa sahig.

Isang kakaibang pakiramdam ang gumapang sa kanyang tiyan, na humihigpit sa takot. Mabilis ang tibok ng kanyang puso habang nagwawala ang kanyang mga isipin. Ito ang kanyang kapalaran.

Ligtas siya kagabi, ngunit paano naman ang mga gabi na darating pa, ang mga gabing iyon na magiging mas malalang bangungot para sa kanya?

Ang mismong isipin na makita siya ay nagdulot ng nakatatakot na takot na gumapang sa loob ng kanyang katawan, na nagpatayo ng mga balahibo sa ibabaw ng kanyang makinang at kayumangging balat. Hindi siya ang magandang babae na makapagpapatulala sa sinuman. Tulad ng mga karaniwang tao, may kulay siyang kayumanggi na hindi masyadong maliwanag o masyadong madilim. Nasa gitna lang ito, kumikislap nang malambot sa liwanag ng umaga.

Hindi kapansin-pansin ang kanyang mga katangian: may bilugan siyang mukha, malambot na kulay tsokolate na mga mata, at maliliit at maseselang labi. Ang kanyang mga ngipin na tulad ng sa kuneho, na bahagyang lumalabas kapag ngumingiti siya, ay mas lalong nagdudulot sa kanya ng pagiging conscious sa sarili. Ang kanyang buhok ay mayamang kulay brown, makapal ngunit madalas ay hindi maayos, na nagbibigay sa kanya ng magulo ngunit natural na hitsura.

Tumatayo si Aria mula sa kama, ang kanyang nanginginig na pigura ay hawak nang mas mahigpit ang kumot sa paligid ng kanyang nanginginig na katawan. Dumampi ang kanyang mga paa sa malamig na lupa, at sa pagyuko, pinulot niya ang kanyang mga nakakalat na damit. Ang mga damit na iyon ay mabigat sa kanyang mga kamay, mahirap hawakan.

Gumalaw ang kanyang mga mata sa paligid ng silid habang hawak ang mga damit, na bumagsak sa tatlong pintong nakakabit sa kuwarto. Hindi alam kung saan patungo ang alinman sa mga ito, naglakad pa rin siya pabalik, hawak nang mahigpit ang kanyang mga damit at kumot sa kanyang kamay.

Lumapit siya sa isa sa mga p***o. Habang pinihit niya ang hawakan, bumukas ito.