Permiso [3]

Author’s POV

Nang bumukas ito, isiniwalat nito ang isang malaking walk-in closet na may hanay-hanay ng mga damit na nakabitin nang maayos; ang napakagandang hitsura ng mga damit ay tila ba nang-aasar sa kanya.

Kumuha ng kanyang atensyon ang kintab nito habang nag-aalinlangan siya, ngunit ang kanyang namamanhid na puso ay tumangging papasukin siya sa loob. Ipinabulong ng kanyang puso na hindi ito ang hinahanap niya.

Naglakad pa siya nang kaunti sa loob ng silid at binuksan ang ikalawang p***o; isang nakahihingang buntong-hininga ang lumabas sa kanyang mga labi. Ang banyo iyon.

Napakalaki nito, ang sahig na marmol ay kumikislap sa puting liwanag na nagpapakita ng kanyang kalagayan—isang walang awang imahe habang nangingilid ang mga luha sa kanyang mga mata. Masakit na namilipit ang kanyang puso; ipinaling niya ang kanyang mukha at tumingin sa itaas para lang makipagharapan sa isang malaking salamin na nakabitay sa buong pader, na nagpapakita ng kanyang sirag-sirag na sarili.

Naiwan ang kanyang mga mata sa sariling imahe habang ang kumot ay lumuwag mula sa kanyang hawak, bumabagsak sa sahig.

Ang babae sa salamin ay hindi na makilala; mukha siyang isang ganap na estranghero sa sarili niyang paningin—isang kuwintas sa kanyang leeg na nakabitay ang nagsasabi sa kaniyang kasal na siya, kasama ang mga pasi at markang iyon sa kanyang mga buto sa leeg na nagtataglay ng patunay ng mga kilos kagabi.

Ang kanyang mga labi ay tila ba naisipsip ang buhay mula sa mga ito—tuyot, namamagang-namaga, at may mga marka ng sugat.

Lalong sumikip ang kanyang lalamunan sa emosyon; lumabo ang kanyang paningin habang ang mga luha ay nag-ipon sa kanyang mga mata. Dahan-dahan ang mga itong nagsimulang dumaloy. Noong una ay mabagal ang pagpatak ng mga ito, ngunit hindi nagtagal ay sumabog ang isang nasasakal na hagulhol sa kanya. Bumagsak ang kanyang katawan sa sahig, lumulubog sa malamig na marmol. Bumaon ang kanyang mukha sa kanyang mga kamay.

Lalong lumakas ang kanyang iyak, na umaalingawngaw sa mamahaling banyong iyon; mukha siyang maliit, mas lalo pang ibinaon ang sarili sa kanyang sarili. Mukha siyang hindi nababagay sa kumikislap na banyong iyon.

Ang bigat ng lahat ay bumagsak sa kanya. Sa sandaling iyon, naramdaman ni Aria na wala siyang kapangyarihan at nag-iisa siya.

Nakaluklok si Aria sa sahig, ang kanyang mga iyak ay umaalingawngaw sa mga bakanteng pader. Umahon ang mga luha habang nagwawala ang kanyang mga isipin.

Ano ang ginagawa ko…

Gumalaw ang kanyang mga braso, niyayakap ang sarili. Humigpit ang kanyang hawak sa sariling katawan; ang bigat ng reyalidad ay bumagsak sa kanya. Kasal siya sa isang ganap na estranghero—hindi dahil sa pag-ibig, kundi para sa pera. Isang palabas lang ito, ngunit ang lahat ng nangyayari ay totoong-totoo.

Sa buong buhay niya, hindi kailanman naisip ni Aria sa kanyang mga pinakamalilikot na pangarap ang sarili sa sitwasyong ito, ngunit ngayon ay ikinabubuhay niya na ito.

Alam niyang pagkatapos ng anim na buwan, kailanman ay hindi na siya magiging ang dating Aria ulit.

Sumaksak sa kanya ang kanyang mga isipin, na nag-iiwan ng isang sakit na walang anumang bagay ang makapaghuhugas.

Pagkatapos umiyak nang ilang oras at hugasan ang mga kasalanan kagabi, lumabas si Aria sa silid; mas namumula at namumugto ang kanyang mga mata ngayon.

Ang kanyang mga kamay ay nakabalot sa tuwalya na siyang nakatakip sa kanyang katawan.

Mas lalong ipinagdiinan sa kanya ang walang awang reyalidad nang ang kanyang tingin ay bumagsak sa kanyang damit-pangkasal na punit-punit na, at wala siyang ibang damit na maisusuot.

Kailangan niyang makipagkita kay Rowan, kailangan niyang magtanong tungkol sa operasyon ng kanyang ina. Nangako ito sa kanya na aasikasuhin nito ang operasyon ng kanyang ina. Ang kanyang ina lang ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanya na nakatayo sa kabila ng lahat ng ito; kung hindi dahil sa kanya, baka nadurog na siya ngayon.

Naalala niya ang silid na puno ng mga damit na nakita niya kanina. Nag-alangan siya noong una, ngunit dahil walang ibang opsyon, binuksan niya ang silid nang walang pagpipilian, na humahakbang pahasok.

Puno ito ng mga mamahalin at luhong damit ng isang lalaki—mga hanay ng mga personalized na suit, relo, sapatos, at alahas. Walang mga damit ng babae sa kanyang paningin.

Dumampi ang kanyang daliri sa mga damit bago pa man niya mapigilan ang sarili. Nahuli ng kanyang mga mata ang isang baro habang ang kanyang daliri ay gumagalaw nang magaan sa ibabaw nito; dumampi ang amoy sa kanyang senses, tumalon ang kanyang puso, at agad niyang ibinalik ang kanyang kamay.

Kanya ito—ang isiping iyon ay gumiba sa kanyang isip. Nag-aalangan siya; noong una ay naisip niyang suot na lang ang anumang makuha niya at makipagkita kay Rowan para malaman ang tungkol sa kanyang ina.

Hindi naman siguro siya magagalit kung magsuot ako ng isang baro mula sa lahat ng ito… naisip niya, na nagbibigay sa sarili ng kaunting lakas ng loob at sinusubukang kumbinsihin ang sarili.

Paano kung magalit siya? naisip niya. Ngunit wala siyang ibang opsyon.

Nagdesisyon siyang suot ang kanyang mga damit, na ang puso ay puno ng takot.

Pumili si Aria ng isa sa kanyang mga baro kasama ang isang pares ng track pants.

Lalaw-law ang baro sa kanyang katawan, na umaabot lang sa itaas ng kanyang mga tuhod. Masyadong malaki ang pantalon para sa kanya habang pinipilit niyang higpitan ang mga ito sa kanyang baywang. Inililis niya ang mga manggas ng baro; tumingin siya sa salamin sa loob ng closet.

Mukha siyang halos nalulunod sa mamahaling tela, mukhang isang pulubi na nakasuot ng mamahaling damit.

Ngunit hindi na iyon mahalaga ngayon. Kailangan niyang makita ang kanyang ina.

Lumabas siya habang ang kanyang basang buhok ay kumakapit sa kanyang mukha. Kumuha siya ng isang sipit mula sa mesa kung saan niya inilagay ang mga ito; napakarami niya nito—mga dosenang sipit ang ginamit ng makeup artist sa kanyang buhok kahapon.

Iniharap niya ang kanyang buhok pabalik at isinipit ito nang magulo. Tinalikuran at inipit ni Aria ang lahat ng kaba.

Habang lumalabas si Aria sa silid, hawak nang mahigpit ang kanyang napakalaking baro sa kanyang pulso, nakita niya ang isang kasambahay na dumadaan sa tabi niya.

Pumuknat ang pag-aalinlangan sa kanyang lalamunan. Nagtrabaho siya sa mansyong ito noon, at ngayon ay asawa na siya ng may-ari. Baka husgahan nila siya, ngunit pinigil niya ito. Naalala niya ang kaibigang ginawa ni Aria habang nagtatrabaho rito. Hindi siya nakapagtrabaho nang matagal para malaman ang lahat, ngunit naalala niyang sinabi ng kanyang kaibigan sa kanya:

“Kung gusto mong mahanap si Rowan, magtanong ka lang sa kahit sinong kasambahay. Palagi siyang nasa paligid nila na nakikipag-flirt.”

Huminga nang malalim, naglakad si Aria patungo sa kasambahay. “Mabilis lang… masasabi mo ba sa akin kung saan ko makikita si Rowan?”

Huminto ang kasambahay, tinitigan si Aria nang mabilisan. Inasahan ni Aria ang isang hindi gustong ekspresyon mula rito, ngunit wala itong ipinakitang anuman—na tila ba alam na nila ang lahat. Nagparamdam ito sa kanya ng kabagabagan, ngunit isinantabi ito ni Aria.

Sumagot ang kasambahay, “Nasa kusina siya.”

Pinasalamatan siya ni Aria habang naglalakad siya sa direksyon ng kusina. Habang naglalakad si Aria pababa, napansin niya ang isang kakaibang bagay sa kanilang kilos.

Hindi sila nakatitig o nagbubulungan tulad ng inasahan niyang marinig mula sa kanila—na tila ba inasahan na nila ang pagdating nito.

Iniyugyog niya ang kanyang mga isipin dahil maraming manggagawa sa mansyon at kakaunti lang ang nakilala niya sa kanila.

Pumasok si Aria sa kusina; nakita niya si Rowan na nakatayo, umiinom ng kanyang kape habang nakikipag-usap sa isang kasambahay. Ang landing tingin ay nasa kanyang mga mata.

Hindi siya napansin nito noong una, ngunit nang mapansin siya nito, dumulas ang tasa ng kape mula sa kamay nito at nabasag sa sahig na may malakas na tunog.

Napatigil si Aria nang ilang sandali sa naging reaksyon nito. Dahil sa pag-aalala, naglakad siya patungo rito at tinanong ito nang magaan, “Maayos ka lang ba?”

Hindi sinagot ni Rowan ang kanyang tanong. Gumalaw ang mga mata nito, sinusuri siya habang nagtatanong ng isang katanungan: “Suot mo ba ang mga damit ni Vincent?” Ang tono nito ay puno ng hindi paniniwala.

Nakatayo si Aria na naguguluhan habang inuulit ng kanyang isip ang salita. “Vincent?” Ipinabulong niya ang pangalang iyon sa kanyang dila, nagwawala ang kanyang isip nang tumama sa kanya ang reyalidad—Vincent ang pangalan ng kanyang asawa.

“Ang asawa mo, si Vincent,” paglilinaw ni Rowan, pinagmamasdan nang maigi ang kanyang ekspresyon.

Mabilis ang tibok ng puso ni Aria, hawak ang dulo ng baro.

“Patawad,” pabulong na sabi ni Aria. “Wala akong ibang maisusuot… Gusto ko lang makita si Nanay. Maaari mo ba akong dalhin sa kanya?”

Umiling si Rowan. “Hindi kita maidederecho sa kanya. Kailangan mo muna ng permiso mula kay Vincent.”

Iginalaw ni Aria ang kanyang kamay para kumatok sa p***o, pumuknat ang pag-aalinlangan sa kanyang kamay habang itinutulak niya ito pabalik.

Mabilis ang tibok ng kanyang puso, maikli ang kanyang paghinga; wala siyang lakas ng loob na harapin si Vincent—ang mapanganib nitong aura at ang malamig na mga matang kulay abo na nagpapatakot sa kanya hanggang sa kaibuturan. Tila ba itinatakpan at hinuhubaran siya ng mga ito kapag nakatingin ito sa kanya.

Huminga siya nang malalim, ipinaalala sa sarili kung bakit siya narito habang ipinabubulong sa sarili na kailangan niyang gawin ito. Kailangan kong makita ang nanay ko.

Sinabi niya sa sarili at pinilit ang sarili na kumatok.

Kumatok siya, habang ang p***o ay yumukod nang malambot at awtomatikong bumukas. Sumikip ang kanyang dibdib habang humahakbang siya pahasok.

At doon, nakita niya ito.

Ang mga matang kulay abo ay sumalubong sa kanya, na nagpapatigil sa kanya sa pwesto.