Chapter:2(FLASBACK)KUNG PAANO NAGKAKILALA SI Arkin at Elaina.

Malakas ang ulan. Tila may sama na naman ng panahon.Hindi mapakali ang nanay ni Elena na si Aling Mercedes. Maya't maya ang pag tanaw na ginagawa nito sa bintana nila na gawa sa kawayan. Gumagabi na pero hanggang ngayon ay wala pa ang tatay niya at ang nakababata niyang kapatid na si Lowell.

"Nay,maupo ho muna kayo. Baka po sumilong lang sina tatay,kaya wala pa. "

Pang lilibang na wika niya sa kanyang ina na bakas sa mukha ang pag aalala.Malalim itong humugot ng hininga.

"Hindi ko maiwasan ang hindi mag alala. Malakas ang ulan,Elena,Baka kung ano na ang nangyari sa tatay at kapatid mo."wika nito. Nilapitan niya ang ina at dinala ito sa mahabang upuan na gawa sa kawayan. Pinaupo at kinalma niya ang ina.

“Nay,tama na po ang pag-aalala. Baka mamaya atakihin na naman kayo sa puso.”pang-aalo niya sa Ina. Saka ikinuha niya ng tubig ang ina sa tapayan.Maging siya man ay nag-aalala na din sa kanyang ama at kapatid.Hindi lang niya pinahahalata sa ina. Bakit nga ba wala pa ang kanyang itay at ang kapatid niya. Nasaan na ba ang mga ito?Sa tinagal-tagal na naglalako ng mga aning gulay at prutas ng kanyang ama sa bayan ay ngayon lang ito ginabi.

“Nay,inumin n’yo po muna itong tubig.”ani niya sa kanyang ina na hindi parin mapakali kahit nakaupo na ito ay panay pa din ang dungaw sa bintana. Kinuha nito ang tubig at sunod-sunod na nilagok iyon.

Makalipas ang isang oras na paghihintay ng sa di kalayuan ay may natanaw sila na ilaw na nanggaling sa isang flashlight.

Sabay pa silang na patayo ng kanyang ina ng mapag tanto na sa kanilang bahay ang tungo ng ilaw na natatanaw nila.

“Iyan na siguro ang ama at kapatid mo,” ani Aling Mercedes, na hindi na nakapagpigil pa. Kahit malayo pa ang ilaw na papalapit, nagmamadali na niyang binuksan ang pinto ng kanilang bahay.

Hindi nga nagkamali ang kanyang ina. Ang kanyang ama at kapatid na si Lowell nga ang dumating. Ngunit kapwa sila nagtaka nang makita na may isa pa silang kasamang lalaki—isang walang malay na tao. Magkatuwang itong buhat ng kanyang tatay at kapatid. Nagkatinginan sila ng kanyang ina, parehong naguguluhan.

“Diyos ko, Victor! Bakit ngayon lang kayo? Nag-alala ako ng sobra sa inyo,” ani Aling Mercedes, nanginginig ang tinig.

“Pwede ba, paraanin n’yo muna kami ni Lowell,” tugon ng kanyang ama, basang-basa rin ng ulan. Nilakihan ni Aling Mercedes ang pagkakabukas ng pintuan.

“Sino ba ’yan, Victor? Tsaka bakit walang malay?” usisa nito, habang nakasunod sa kanyang itay.

Dinala ng kanyang ama ang walang malay na lalaki sa kwarto ni Elena.

“Elena, maglatag ka ng banig. Dito na muna siya, sa kwarto mo, habang wala pang malay,” utos ng kanyang itay.

Agad naman siyang tumalima. Habang naglalatag, panaka-naka ang sulyap niya sa lalaking hindi pa rin nagigising. Basang-basa ito ng ulan, at halatang dumaan sa matinding hirap—may mga pasa at sugat sa katawan. Sa kabila ng itsurang iyon, hindi maikakailang may anyo ang lalaki. Maputi ang balat, may mala-mestisuhing features, mahahabang pilik-mata, at matipuno ang pangangatawan. May katangkaran pa ito, parang mga modelong nakikita lamang niya sa magasin. Sigurado siya—dayo ito sa kanilang lugar.

Matapos mailatag ang banig, maingat na inihiga ng kanyang ama at kapatid ang lalaki.

“Hindi ko rin kilala, Mercedes. Nakita lang namin siya ni Lowell sa kakahuyan, walang malay,” paliwanag ng kanyang ama.

“Sigurado akong dayo ito rito. Kakaawa naman ang sinapit niya,” saad ni Aling Mercedes. May dala-dala na itong basang tuwalya at maligamgam na tubig na agad niyang iniabot kay Elena.

“Ano po’ng gagawin ko dito, Inay?” inosente at takang tanong ng dalaga.

“Linisin mo na, anak. Aasikasuhin ko muna ang tatay at kapatid mo,” tugon ng ina bago tuluyang lumabas ng silid, kasama ang mag-ama.

Hindi niya malaman ang gagawin. Nakatitig lamang siya sa walang malay na lalaki, sabay kamot ng ulo. Ilang minuto na ang nakalipas mula nang lumabas si Aling Mercedes, ngunit hindi pa rin niya magawa ang paglilinis dito.

Hanggang sa sumilip sa silid ang kanyang kapatid.