Chapter:1

“Mahal, nasaan ka na ba? Pakiusap, umuwi ka na…” piping hiling niya sa sarili. Halos mangiyak-ngiyak siya nang maalala ang mahal na asawa. Isang linggo na itong out of the country dahil sa negosyong inaasikaso sa labas ng bansa. Kaya naman malaya ang ginagawang pang-aalipusta at pang-aalila sa kanya ni Doña Octavia.

“Kung naririto ka lang, mahal… sana’y hindi ko ito nararanasan ngayon.” bulong niya sa sarili at napahagulgol na lamang sa pag-iyak. Habag at awa sa sarili ang tanging naramdaman. Napasandal siya sa pader nang maramdaman ang pag-ikot ng kanyang paningin. Nasapo niya ang sariling ulo—pakiramdam niya ay mabibiyak iyon sa sobrang sakit. Tuluyan na siyang napasadsad sa pader, nanghihina, para siyang kandilang nauupos… hanggang sa nanlabo na nang tuluyan ang kanyang mga mata.

“Kawawa naman itong asawa ni Senyorito Arkin. Halos gawin na siyang katulong ni Doña Octavia.” ani Arlene habang pinagmamasdan si Elaina, na hanggang ngayon ay natutulog at mataas ang lagnat. Nadatnan nila ito sa laundry area na walang malay. Malamang ay hindi na kinaya ng katawan ang labis na gutom at pagod.

Napailing si Aling Erma. Hindi siya sang-ayon sa mga maling ginagawa ni Doña Octavia kay Elaina. Ngunit sino ba siya para sawayin ang matapobreng donya? Isa lamang siyang hamak na mayordoma.

“Wala tayong magaga—” hindi pa man niya natatapos ang sasabihin, biglang bumukas ang pinto ng kanilang kwarto. Iniluwa noon si Doña Octavia. Lahat ng maids ay nahintakutan nang makita ang malupit na donya.

“Sino’ng may sabi sa inyo na tulungan niyo ang babaeng ‘yan?!” galit na sita nito sa mga katulong.

“Isko! Ipasok mo rito ang isang timba ng tubig, bilis!” utos nito sa driver. Wala namang nagawa si Isko kundi sundin ang matapobreng donya.

“Doña Octavia, ano pong gagawin niyo?” ani Aling Erma nang makita ang isang timba ng tubig na may yelo. Agad siyang humarang sa harapan ni Elaina.

“Gigisingin ko lang naman yang hampas-lupa na ‘yan. Kaya tumabi ka diyan kung ayaw mong madamay!” madiing saad nito, sabay tabig sa mayordoma at saka ibinuhos ang isang timba ng malamig na tubig kay Elaina.

Dahil sa gulat, napabalikwas ng bangon si Elaina mula sa pagkakatulog.

“M-Mama…” paos at takot na saad ni Elaina nang makita sa harapan ang galit na naman si Doña Octavia.

“Hoy! Kumilos-kilos ka na diyan at ayusin mo ang sarili mo. Darating si Arkin ngayong gabi!” bulyaw nito sa kanya.

Tila biglang sumigla ang pakiramdam ni Elaina nang marinig iyon. Darating na mamaya ang kanyang asawa! Agad sana siyang tatayo upang ayusin ang sarili ngunit napatigil nang hablutin ng donya ang kanyang braso.

Nangigigil na itinuro siya nito. “Binabalaan kita, Elaina. ‘Wag na ‘wag kang magkakamaling magsumbong sa anak ko kung ayaw mong pati pamilya mo ay madamay sa galit ko! Naiintindihan mo?!”

Napalunok si Elaina sa narinig. Marahan siyang tumango.

“Magaling. At kayo,” sabay lingon sa mga maids, “itikom niyo ang mga bibig ninyo! Kung ayaw n’yong masisante sa trabaho, wag kayong magmamalasakit sa babaeng ‘to!”

Agad na nagmamadaling lumabas ang mga kasambahay, takot na takot sa banta ng donya. Naiwan si Elaina na nanginginig pa rin.

Pag-alis ni Doña Octavia, agad siyang nagtungo sa kanilang silid at inayos ang sarili. Ganoon naman madalas ang nangyayari—kapag parating si Arkin, pinapaganda at pinapabango siya ng kanyang biyenan. Para bang walang nangyaring kalupitan. Kapag kaharap na nito ang anak, biglang nagiging mabait ang donya at kunwari’y maalaga, para hindi mahalata ni Arkin ang totoong pagtrato sa kanya.

Ngunit kapag nakaalis na muli ang kanyang asawa, balik na naman sa pangmamalupit at pagpapahirap ang matapobreng biyenan.

Akala ni Elaina ay maayos na ang lahat. Akala niya’y tanggap na siya ng pamilya Delavega. Pero simula’t sapul, halos isumpa na siya ng mga magulang ni Arkin nang siya’y pakasalan nito.

At sino nga ba naman ang gugustuhin para sa anak nila? Isang babaeng galing sa kahirapan. Walang pinag-aralan. Hindi marunong bumasa at sumulat. Sa madaling salita—mahirap na nga, mangmang pa.

Nang una siyang dumating sa mansyon, maganda ang pakita sa kanya ni Doña Octavia. Akala niya’y totoo na iyon. Pero pakitang-tao lang pala, lalo na sa harap ni Arkin.

Ngayon, unti-unti nang lumalabas ang tunay na kulay ng matandang donya—sakim, malupit, at maitim ang budhi. At iyon ang kinatatakutan ni Elaina: kung ano pa ang kayang gawin ng kanyang biyenan… lalo na kapag wala sa mansyon ang kanyang pinakamamahal na asawa.