Chapter:4

“Nay, ako na po diyan. Matulog na po kayo,” alok niya sa inang abala sa paghuhugas ng mga plato.

“Ako na. Tingnan mo na lang ’yung lalaki sa kwarto mo. Punasan mo ulit ng basang towel, baka tumaas pa ang lagnat,” utos ni Aling Mercedes na ipinagpatuloy ang paghuhugas.

Wala na siyang nagawa kundi sumunod. Ayaw man niyang gawin, wala siyang magagawa—utos iyon ng ina. Ewan ba niya kung bakit, ngunit tuwing napapalapit siya sa estranghero, bigla na lang bumibilis ang pintig ng kanyang puso. Parang nakukuryente siya kapag nagtatama ang balat nila.

Malalim siyang humugot ng hininga bago kinuha ang isang malinis na tuwalya. Binasa niya iyon ng maligamgam na tubig at nilagyan ng kaunting alcohol. Pagkatapos ay marahang idinampi sa noo ng lalaking may mataas na lagnat.

Hindi niya namalayang napapatitig na pala siya sa mukha nito. Dahil sa kaba at pagmamadali kanina, hindi niya napansin ang maamong anyo ng lalaki—matangkad, maputi, matangos ang ilong, mahahaba at nakapirming pilik-mata, at makinis na balat na para bang hindi man lang tinubuan ng tagihawat. Mas lalo tuloy siyang nakumbinsi na dayo ito.

Hindi man siya marunong bumasa at sumulat, marunong naman siyang kumilatis ng tao. At sa tingin niya, ang lalaking ito ay hindi nila kagaya—hindi salat sa buhay. Mula pa lang sa suot nitong damit, halatang maayos ang pinagmulan.

Patapos na sana niya itong punasan nang sumulpot si Tatay Victor, may hawak na plastik. Nilapag nito sa tabi niya ang laman—mga gasa, betadine, at ilang gamot.

“Ikaw na muna ang tumingin-tingin diyan. Medyo masama na rin ang aking pakiramdam. Pasasamahan na lang kita kay Lowell,” wika ng ama.

Gusto sana niyang tutulan, ngunit bakas ang pagod sa mukha nito. Kaya nanahimik na lamang siya. Siguro naman, hindi masamang tao ang lalaking ito.KINABUKASAN, maagang tumungo sa barangay si Mang Victor upang ipagbigay-alam ang tungkol sa lalaking natagpuan nila kahapon sa kakahuyan.

“Elaina, kapag mataas pa rin ang lagnat noong tao, punasan mo lang. At kung magising man, mas mainam na pakainin at painumin mo na rin ng gamot,”

bilin ni Mang Victor bago nagmamadaling inubos ang kape. Kinuha nito ang sombrero sa likod ng pintong kawayan at umalis na patungong barangay.

Malalim ang naging paghinga niya. Tanging siya lamang ang tao ngayon sa kanilang bahay—kasama ng lalaking hindi naman niya kilala. Nahaplos niya ang sariling braso. Paano kung masamang tao ang sinagip nina Tatay at Lowell? Napalunok siya sa naiisip. Uso pa naman ngayon ang mga gumagalang masasamang loob.

Wala siyang kasama ngayon. Si Aling Mercedes ay maaga pang pumunta sa ilog upang maglaba ng mga nabasang damit dahil sa lakas ng ulan kahapon. Ang mga nakababata naman niyang kapatid ay nasa paaralan na.

Natigil siya sa paghuhugas ng mga plato nang makarinig ng pag-ingit na nanggaling mula sa kanyang kwarto. Hindi pa rin nawawala ang takot at kaba sa dibdib, kaya kinuha niya ang may kaulingan na kawali at iyon ang binuhat papunta sa silid kung saan naroroon ang lalaki. Dahan-dahan ang naging hakbang niya. Nang makarating sa pintuan, marahan niyang binuksan iyon—at nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang lalaki.

Nasa ibaba na ito ng katre at nakasubsob ang ulo sa sahig. Sa pakiwari niya’y nahulog ito. Mabilis siyang kumilos, agad binitiwan ang kawali at nilapitan ang lalaking hirap sa pagtayo.

Isinampay niya ang braso nito sa kanyang balikat. Ngunit may kalakihan ang lalaki, kaya alam niyang mahihirapan siya. Wala na siyang magagawa pa dahil wala namang ibang tao ngayon sa bahay. Tama nga ang kutob niya—mabigat ito. Sa unang pag-alalay pa lang niya, pareho silang natumba.

“Aray ko!” malakas niyang sambit nang tumama ang ulo niya sa kawayan, haligi ng katre.

“I’m sorry, miss. I didn’t mean—Ouch!” Hindi na natapos pa ng lalaki ang iba pang sasabihin dahil biglang dumugo ang sugat nito sa noo.

Nataranta siya. Agad siyang bumangon at hinila ang braso ng lalaki upang makatayo rin ito. Mahirap man, kinaya niya. Dahan-dahan niya itong inupo sa gilid ng katre, saka nagmamadaling kinuha ang gasa, betadine, at pinalitan ang benda sa noo nito.