Chapter:5

“Ouch… damn! Please… be careful.”

mahinang daing ng lalaki sa matatas nitong English.

Napakamot siya sa ulo. Hindi niya maintindihan ang mga sinasabi nito. Dahan-dahan niyang inalis ang gasa na nakatakip sa sugat upang palitan iyon. Sa kalagitnaan ng pagtanggal ay napansin niyang may dumikit sa balat ng lalaki. Alam niyang masasaktan ito kapag bigla niyang hinila.

Habang dahan-dahan niyang tinatanggal ang nakadikit na gasa, bigla nitong hinawakan ang kamay niya. Nang tingnan niya, nakapikit ang lalaki at kagat-labi, tila pinipigilan ang sakit.

“Mr., pu-puwede bang huwag mong higpitan ang pagkakahawak sa kamay ko? Paano ko matatanggal itong gasa kung kay higpit mo?”

nakaingos niyang reklamo. Halos mapapadaing na siya sa sakit ng pagkakahawak nito.

Agad namang binitiwan ng lalaki ang kanyang kamay. Kaya inayos niya ang tatlong unan, pinagpatong-patong iyon at inilapit sa headboard ng katre. Dahan-dahan niyang isinandal doon ang lalaki na halatang hinang-hina pa rin, dahil sa lagnat at sugat nito.

“Aalisin ko na itong gasa, ha? Huwag kang mag-alala, dahan-dahan lang para hindi ka masaktan.”

Hindi ito umimik ngunit tumango. Kaya maingat niyang inalis ang gasa, at nakahinga siya nang maluwag nang magawa niya iyon nang hindi nasasaktan ang lalaki. Pinalitan niya agad ng bago bago pa man muling dumugo.

Nang matapos, akma na sanang lalabas si Elaina ngunit muling hinawakan ng lalaki ang kanyang braso.

“M–may kailangan ka pa ba?” kinakabahan niyang tanong.

“Can you get me… some water, please?”

Nangunot ang noo niya. Muli na naman itong nagsalita sa matatas na English na hindi niya maintindihan. Napakamot siya sa ulo, labis ang hiya at panghihinayang. Napakahirap talaga kung hindi nakapag-aral. Ni simpleng English, hindi ko alam.

“Mr., p-pasensya na, pero hindi po kita maintindihan. H-hindi po ako nakakaintindi ng salitang English.”

Nahihiya man, nagpakatotoo na lang siya. Saglit na natigilan ang lalaki, saka tumitig sa kanya. Napalakas ang kabog ng dibdib ni Elaina. Lalo pa siyang nailang sa nakatutunaw nitong titig.

“Puwede ba akong humingi ng tubig na maiinom?”

“Ah, oo. Sandali lamang at kukuha ako.”

Agad siyang lumabas ng kwarto. Kumuha siya ng malamig na tubig mula sa kanilang tapayan at inilagay iyon sa nag-iisa nilang basong babasagin. Ayaw niyang ipagamit ang kupas na plastic na baso—nakakahiya lalo pa’t halatang galing sa mayamang pamilya ang lalaking ito.

Pagbalik niya sa silid, nadatnan niya itong pilit inaabot ang sahig kahit hirap gumalaw dahil sa sugat.

“Ito na yung tubig mo,”

sabi niya at mabilis na iniabot iyon. Agad namang kinuha ng lalaki at halos isang lagukan lang ay naubos ang laman.

“Sorry… but do you have food?”

Napakunot siya ng noo. Hindi niya na naman maintindihan ang sinabi nito. Ang kulit naman, sinabi ko nang hindi ako marunong ng English. Nahalata iyon ng lalaki, kaya napakamot din ito sa batok at napabuntong-hininga.

“Pasensya na. Baka may pagkain ka riyan. Kahit ano, nagugutom na kasi ako,”

sabi nito sa wakas sa Tagalog sabay haplos sa tiyan.

Agad siyang tumalima papunta sa kusina. Napangiti siya nang makita ang nakasabit na kaldero sa paminggalan. Alam niyang may natira pa kanina sa almusal nila. Siguro ay sinadya ni Aling Mercedes na magtabi para sa kanilang bisita.

Agad niyang ibinaba iyon at tiningnan ang laman.

May kanin at gulay pa naman. Mayroon ding pritong tilapia.

Kumuha siya ng pinggan, sumandok ng kanin, at inilagay na rin ang kaputol ng pritong tilapia. Pagkatapos ay bumalik na siya agad sa kwarto.

Ibinaba niya sa tabi ng lalaki ang dala niyang plato.

“K-kain ka na,”

alok niya, ngunit imbes na kumain, nakatitig lang ang lalaki sa plato. Pagkatapos ay lumipat ang tingin nito sa kanya at marahan na itinaas ang kanang braso.

Nung una ay hindi niya agad nakuha ang ibig nitong sabihin.

“Maari mo ba akong subuan?”

walang kagatol-gatol na sabi ng lalaki.

Napaawang ang bibig niya sa gulat. Hindi niya alam kung susundin ba ang sinabi nito.

“H-hindi ko pa kasi kayang igalaw itong mga braso ko,”

dagdag ng lalaki nang makita ang pag-aalinlangan sa kanyang mukha.

Marahan siyang tumango. Siguro naman ay hindi ito masamang tao, bulong niya sa sarili.

“S-sige… w-walang problema,”

ani niya at agad na kinuha ang kutsara. Nilagyan niya iyon ng kanin at ulam bago dahan-dahang isinubo sa lalaki.

Nakailang subo na ito nang mapansin niyang nakatitig sa kanya ang lalaki. Napalunok siya. Agad na pumasok sa isip niya na baka may masama itong balak. Dahil sa kaba, mabilis niyang hinagilap ang kaninang nabitawan niyang kawali.

Inihanda niya iyon at iniamba sa mukha ng lalaki.

Nagkunot ang noo nito. “W-what are you doing?”

takang tanong ng lalaki, halatang naguguluhan.

“Wag mo akong ma-English-English, Mr.! Hindi ko man maintindihan ang mga sinasabi mo, pero marunong akong makiramdam. Isang maling galaw mo lang, tatama itong mauling na kawali sa mukha mo!”

matapang ngunit nanginginig ang boses niyang babala.

Lalong nagkunot ang noo ng lalaki. Maya-maya pa ay napailing ito, saka marahang nasapo ang sariling noo. Pagkatapos ay dahan-dahang sumandal pabalik sa papag, wari bang sumusuko na lang sa sitwasyon.

“Geezz… Do you think magagawan pa kita ng masama sa lagay kong ’to?”

tanong ng lalaki, sabay taas ng kamay at braso nitong may benda.

Napakagat-labi siya. Kung iisipin nga naman, tama siya. Sa kalagayan ng lalaki ngayon—hirap na hirap nga sa pagtayo—halos imposibleng may magawa itong masama.