Kabanata 2

Chabanata 2: Ang Pangalang Hindi Niya Kailanman Ginamit

Tumigil ang itim na kotse sa gate ng Grant labing-walong minuto pagkatapos matapos ang tawag.

Binilang ni Andrea ang mga minuto sa kanyang telepono. Nakatayo siya sa ilalim ng maliit na bubong ng guard post kasama ang kanyang maleta sa tabi, at hindi na siya muling tumingin sa bahay. Nang bumukas ang p***o ng kotse, lumabas ang isang matangkad na lalaking nakasuot ng dark coat na may dalang payong. Nakita niya ang mukha nito at nanikip ang kanyang dibdib, at sa unang pagkakataon ngayong gabi ay nagsimulang mag-init ang kanyang mga mata.

"Argus."

Wala itong sinabi. Inilagay niya ang payong sa ibabaw niya, kinuha ang maleta gamit ang kabilang kamay, at inihatid siya sa kotse. Sa loob, nakabukas ang heater at may nakatuping kumot na nakalatag sa back seat. Ibinabalot niya ito mismo sa mga balikat niya.

Apat na buwan na niyang hindi nakikita ang kapatid. Nagpadala ito ng mga mensahe, bulaklak noong kaarawan niya, at driver sa tuwing hihilingin niya. Pero hindi gusto ni Leo ang mga bisita, at hindi niya kailanman inimbita ito sa mansyon. Nirespeto iyon ni Argus. Ngayon ay nakaupo ito sa tabi niya na basa ang salamin sa ulan at nakadiin ang panga, at naunawaan niya kung gaano karami ang pinigilan nito sa loob ng limang taon.

"Nanginginig ka," sabi nito.

"Nilalamig ako."

"Galit ka rin."

"Oo," sabi ni Andrea. "Sa tingin ko oo."

"Mabuti." Tinanggal nito ang salamin at pinunasan ng tela. "Natatakot akong malungkot ka lang."

Umalis ang kotse sa gate. Pinanood ni Andrea ang mga bakal na baras na lumiit sa rear window hanggang sa matakpan ito ng mga puno.

---

Apatnapung minuto ang layo ng Monroe estate, sa isang burol sa itaas ng ilog. Doon siya nanirahan hanggang sa mag-dalawampung taon siya. Ang kwarto niya ay nasa second floor, sa dulo ng pasilyo, at hindi pa ito nabago. Nasa ilalim pa rin ng bintana ang dati niyang desk. Nasa mga istante pa rin ang kanyang mga libro. Naghihintay sa p***o ang mayordoma na si Mrs. Hale na may dalang tsaa, at umiyak ito nang makita si Andrea, at niyakap siya ni Andrea hanggang sa tumigil ito.

"Masyado kang payat," sabi ni Mrs. Hale, pinupunasan ang mga mata.

"Nagluto ako para sa isang taong hindi kumain," sagot ni Andrea. Sinubukan niyang sabihin ito nang magaan. Lumabas itong parang pagod.

Naligo siya nang matagal. Tumayo siya sa ilalim ng mainit na tubig hanggang sa mamula ang balat niya, at hindi man lang siya umiyak. Paglabas niya, nagsuot siya ng malambot na gray sweater na iniwan ni Mrs. Hale sa kama. Amoy pa rin ito ng cedar closet. Umupo siya sa gilid ng kama at hinawakan ang silver locket ng kanyang ina.

May mahinang katok sa p***o.

"Pasok."

Pumasok si Argus na may dalang folder sa ilalim ng braso at umupo sa upuan sa tabi ng desk. Tiningnan siya nito nang matagal. Pagkatapos ay sinabi, "Pwede mo akong tanungin ng kahit ano."

"Isang bagay lang ang itatanong ko," sabi ni Andrea. "Bakit hindi mo sinabi sa akin na ayaw mo sa kanya?"

"Sinabi ko sa iyo. Noong unang taon."

"Sinabi mong hindi ka sigurado sa kanya. Iba iyon."

"Makinig ka kaya kung mas marami pa akong sinabi?"

Pinag-isipan niya ito nang tapat. "Hindi," sabi niya. "Pakakasalan ko pa rin siya."

"Alam ko iyon." Ipinatong ni Argus ang kamay sa folder. "Gusto mo ng buhay kung saan walang nakakaalam kung kaninong kapatid ka. Naisip ko na kung pipigilan kita, mas lalayo ka sa akin. Kaya nanahimik ako at nanood. Pasensya na roon."

"Hindi mo kailangang humingi ng tawad. Desisyon ko iyon."

"Desisyon iyon na ginawa na kulang ang kaalaman." Mababa ang boses nito. "Hindi alam ni Leo kung sino ka. Ang isang lalaking hindi alam ang tunay na halaga ng hawak niya ay hindi ito pahahalagahan."

Tumingin si Andrea sa locket. "Gusto kong mahalin niya ako dahil sa akin. Hindi dahil sa pangalan mo."

"Alam ko. At iyon ang pinaka-nirerespeto ko sa iyo, at iyon din ang hindi niya karapat-dapat."

Sandaling walang nagsalita sa kanilang dalawa. Mas mahina na ang ulan ngayon, mahinang tunog sa salamin.

"Sabihin mo sa akin ang tungkol sa proposal ng Santiago," sabi ni Andrea.

Hindi gumalaw si Argus sa umpisa. Pagkatapos ay binuksan niya ang folder at kumuha ng cream-colored na sobre. Makapal ang papel, at sa harap ay may isang linyang nakasulat sa itim na tinta. _Para kay Miss Andrea Monroe._

Hindi Grant. Monroe.

"Ito ang ika-apat na liham," sabi niya. "Dumating ang una tatlong taon na ang nakalipas. Nais ng pamilya Santiago na ayusin ang kasal sa pagitan mo at ng kanilang tagapagmana, si Diego Juan. Tinanggihan ko. Kasal ka na noon, at hindi ko nakitang may dahilan para sabihin pa sa iyo. Ang pangalawa ay dumating makalipas ang isang taon. Ang pangatlo, noong nakaraang spring. Tinanggihan ko ang bawat isa."

"Bakit mo itinago ang mga ito?"

"Dahil hindi ito nakasulat na parang business letter," sabi niya. "Basahin mo."

Binuksan ni Andrea ang sobre. Maayos at madiin ang sulat-kamay, ang hagod ng isang lalaking madiin kung magsulat. Maikli ang liham.

_Hindi ako humihingi ng sagot ngayon. Hinihiling ko lamang na kung dumating ang araw na malaya ka nang pumili, masabihan ka na handa ako. Hindi ko hinahangad ang apelyido ng pamilya mo o ang kumpanya ng kapatid mo. Lahat ng gusto kong sabihin, sasabihin ko sa iyo nang personal._

_D. J. Santiago_

Dalawang beses niya itong binasa. Pagkatapos ay maingat niya itong tinupi at ibinalik sa sobre.

"Hindi ko kilala ang lalaking ito," sabi niya.

"Kakaunti lang ang nakakakilala sa kanya." Maingat ang ekspresyon ni Argus. "Tatlumpu't dalawang taong gulang siya. Kinuha niya ang Santiago Group noong dalawampu't anim siya, pagkatapos ma-stroke ang ama. Sa loob ng anim na taon ay dinoble niya ang halaga nito. Kilala siya sa pagiging mahigpit, tahimik, at imposibleng suhulan. Tinatawag siya ng mga kalaban niya na pinakamapanganib na tao sa lungsod. Apat na beses ko na siyang nakaharap. Hindi pa siya kailanman nagtaas ng boses."

"At gusto niyang pakasalan ang isang babaeng hindi niya pa nakakausap."

"Iyon ang sinasabi ng mga liham."

"Hindi makatwiran."

"Hindi nga," sang-ayon ni Argus. "Kaya ako nag-aalala." Sumandal siya pasulong. "Kaninang umaga pumunta siya sa opisina ko nang walang appointment. Sinabi ng sekretarya ko na naghintay siya sa lobby nang isang oras, at hindi man lang tumingin sa cellphone. Nang papasukin ko siya, isang tanong lang ang tinanong niya, at pagkatapos ay umalis siya. Sinabi ko na sa iyo kung ano iyon."

_Nakapirma ka na ba?_

Isang dahan-dahang malamig na pakiramdam ang gumapang sa likod ni Andrea. "Hindi ko alam mismo hanggang sa umupo ako sa sofa na iyon."

"Alam ko." Tinanggal ulit ni Argus ang salamin at pinindot ang tulay ng kanyang ilong. "Nagsimula na ako ng imbestigasyon. May nagsabi sa kanya, o siya ang nag-ayos, o nanghula lang siya. Sa tatlong kaso, gusto kong malaman."

"At kung siya ang nag-ayos?"

"Hindi ka magpapakasal sa kanya," sabi ni Argus. "Wala akong pakialam kung gaano kalaki ang kumpanya niya."

Tahimik si Andrea. Tumingin siya sa bintana, kung saan malabo ang sarili niyang repleksyon sa ibabaw ng madilim na hardin.

"Makikipagkita ako sa kanya," sabi niya sa huli. "Pagkatapos ay magde-desisyon ako."

"Hindi mo kailangang magdesisyon ngayong gabi."

"Nagdesisyon ako ngayong gabi sa kalsada," sabi niya. "Sinabi kong tawagan sila. Hindi ko iyon babawiin hanggang hindi ko naririnig ang mga dahilan niya mismo."

Pinag-aralan ni Argus ang mukha niya. Dahan-dahan, may gumaan sa mga balikat nito. "Hindi ka na ang batang babae na umalis sa bahay na ito," sabi niya.

"Hindi na."

"Mabuti."

---

Hindi siya maayos na nakatulog, pero nakatulog siya. Pag gising niya, maliwanag na ang kwarto, at sa loob ng ilang segundo ay hindi niya alam kung nasaan siya. Pagkatapos ay naalala niya, at mabigat ang alaala, pero bumangon pa rin siya.

Nasa desk ang cellphone niya. Nakalimutan niyang iniwan niya ito roon.

Ang screen ay nagpapakita ng apatnapu't pitong missed calls.

Tatlumpu't isa ay mula kay Leo. Pito ay mula sa numerong hindi niya kilala. Lima ay mula kay Margaret. Apat ay mula kay Sabrina.

Tumayo siya nang napakatahimik at tiningnan ang listahan. Pagkatapos ay binuksan niya ang voicemail at pinindot ang play sa unang mensahe na iniwan ni Leo, alas sais kinse ng umaga.

"Andrea." Magaspang ang boses nito. Parang hindi rin ito natulog. "Tawagan mo ako. Nagpadala ng notice sa opisina ko ang legal department ng Monroe Group. Tine-terminate nila ang supply agreement. Lahat. Siguradong pagkakamali ito. Kilala mo ang mga tao sa Monroe mula sa charity board, hindi ba? Kausapin mo sila. Tawagan mo ako."

Pinindot niya ang susunod na mensahe. Si Leo ulit, alas siyete.

"Andrea, sagutin mo ang telepono. Hindi ito nakakatawa. May quarterly delivery kami sa loob ng siyam na araw. Kung kakanselahin ng Monroe, aalis ang mga investors namin. Naiintindihan mo ba ang ginagawa mo? Biro ba ito? Tungkol ba ito sa kagabi?"

Ang pangatlong mensahe ay kay Margaret. Maikli at malakas. _Akala mo ba matatakot mo ang anak ko? Wala ka. Wala ka na bago ka pa dumating sa bahay namin. Ibalik mo ang kinas na ninakaw mo._

Tumawa nang malakas si Andrea, isang maikli at nagulat na tunog. Hindi niya kinuha ang kwintas. Iniwan niya ito sa kahon sa ibabaw ng dresser, kung saan ito naroon sa loob ng maraming taon.

Ang ika-apat na mensahe ay mula kay Sabrina, at puro paghinga lamang ito, sinundan ng mahinang bulong. "Please sabihin mo sa akin kung ano ang ginawa mo."

Ibinaba ni Andrea ang telepono.

Wala siyang naramdamang pagmamalaki. Akala niya ay makakaramdam siya. Inisip niya sandali ang sandaling ito, sa kotse, nang sariwa pa ang galit niya. Akala niya ay parang panalo ang pakiramdam. Pero ang naramdaman niya ay mas maliit at mas kalmado. Pakiramdam lang ito ng isang taong tumigil nang magbayad para sa isang bagay na hindi naman ibinigay sa kanya.

Nagsuot siya ng simpleng puting blouse at dark na pantalon, itinali ang buhok, at bumaba.

Nasa breakfast room si Argus. May hawak itong tablet sa isang kamay at isang tasa ng itim na kape sa kabila. Tumingin ito nang pumasok siya.

"Naipadala ang mga notice alas singko y media," sabi niya. "Nawalan na ang Grant Holdings ng dalawang investors. Isang pangatlo ang naghihintay sa pagbukas ng market. Tatlong beses tumawag ang chief financial officer ni Leo sa opisina ko bago mag-alas siyete."

"Tatlumpu't isang beses akong tinawagan ni Leo."

"Hindi ako nagulat." Ibinaba ni Argus ang tablet. "Kumain ka muna. Pagkatapos ay magde-desisyon tayo kung gaano pa kalayo ang gusto mong marating nito."

"Hanggang saan ito kailangang umabot."

"Hindi iyon sagot."

"Iyon lang ang mayroon ako." Umupo siya at kumuha ng toast, at sa gulat niya, gutom na gutom pala siya.

Naglagay si Mrs. Hale ng plato ng itlog sa harap niya. Pinanood siya ni Argus na kumain nang tahimik. Walang nagsalita sa kanilang dalawa hanggang sa muling pumasok ang mayordoma, hindi sigurado ang mukha.

"Mr. Monroe," sabi niya. "May bisita sa gate."

"Wala akong appointment ngayong umaga."

"Sabi niya hindi niya kailangan." Pinilipit ni Mrs. Hale ang apron. "Sabi niya Santiago ang pangalan niya."

Ibinaba ni Andrea ang tinidor.

Hindi nagulat si Argus. Tumingin ito, sa halip, na parang isang lalaking inaasahan na ito at umaasang nagkamali siya. Dahan-dahan siyang tumayo at inayos ang jacket.

"Gusto mo bang paalisin ko siya?" tanong niya sa kanya.

Tumingin si Andrea sa p***o. Pagkatapos ay tiningnan ang cream-colored na sobre, na nakapatong sa mesa sa tabi ng plato niya.

"Hindi," sabi niya. "Papasukin mo."

---

Pumasok si Diego Juan Santiago sa breakfast room nang eksaktong alas nuwebe.

Mas matangkad siya kaysa sa inaasahan niya. Nakasuot siya ng itim na suit na walang anumang pattern, puting shirt, at walang kurbata. Maitim at maikli ang buhok. Seryoso ang mukha, at itim at napakatahimik ang mga mata. Hindi siya ngumiti, at hindi siya tumingin sa paligid ng kwarto sa mga painting o pilak, tulad ng ginagawa ng karamihan sa mga bisita. Tumingin lang siya kay Andrea.

Naramdaman niya ang tinging iyon bilang isang presyon, at hindi siya umiwas.

"Miss Monroe," sabi niya. Mababa at tahimik ang boses niya, eksaktong boses mula sa liham. "Salamat sa pagtanggap sa akin."

"Dumating ka nang walang appointment."

"Oo." Hindi siya humingi ng tawad. "Maghihintay pa sana ako nang mas matagal kung kinakailangan."

Nakatayo si Argus sa tabi ng mesa na nakakrus ang mga braso. "Mr. Santiago. Mahirap ang pinagdaanan ng kapatid ko kagabi."

"Alam ko."

"Alam mo," ulit ni Argus.

"Oo," sabi ni Diego. Ibinalik niya ang mga mata kay Andrea. "Pasensya na sa nangyari sa iyo. Hindi ako pumunta para hingin ang sagot mo ngayon. Pumunta ako para magbigay muna sa iyo ng isang bagay, para makapagdesisyon ka na may buong impormasyon."

Mula sa loob ng kanyang jacket, kumuha siya ng isang piraso ng papel at inilatag sa mesa sa harap niya. Isa itong printed na dokumento, tatlong pahinang naka-staple. Sa itaas ay isang linya na may itim na letra.

_MARRIAGE AGREEMENT: ANDREA MONROE AT DIEGO JUAN SANTIAGO._

Binasa ni Andrea ang unang talata. Pagkatapos ay ang pangalawa. Malinaw at maingat ang mga tuntunin. Isang taon. Isang pinagsasaluhang bahay, pero magkahiwalay na kwarto. Walang habol sa ari-arian ng bawat isa. Buong proteksyon para sa kanya, sa kapatid niya, at sa apelyido ng pamilya niya. Isang upuan sa board ng Santiago Group, kung gusto niya.

Naka-type na ang pangalan niya sa signature line. Sa ilalim nito ang petsa.

Binasa niya ang petsa nang isang beses. Pagkatapos ay muli, dahan-dahan, dahil akala niya ay nagkamali siya.

Kahapon iyon. Ang printed na oras sa ilalim ng pahina ay 8:02 ng umaga.

Labing-apat na oras bago inilagay ni Leo ang divorce papers sa mesa.

Itinaas ni Andrea ang mga mata. Pinapanood ni Diego ang mukha niya, at hindi man lang siya mukhang nagulat.

"Mr. Santiago," sabi niya, napakahina. "Inihanda ito bago pa ako pumirma sa kahit ano."

"Oo," sabi ni Diego.

"Alam mo na pala."

Hinawakan niya ang tingin nito. "Hindi ko alam, Miss Monroe," sabi niya. "Sigurado ako."