Ang Asawang Itinapon Niya

Kabanata 1: Ang Ikalimang Anibersaryo

Inilagay ni Andrea Grant ang huling plato sa hapag-kainan bandang alas-siyete ng gabi at tumingin sa orasan sa dingding.

Sinabi ni Leo na uuwi siya ng alas-siyete. Sinabi niya iyon kaninang umaga, nakatayo sa may pintuan hawak ang cellphone, hindi man lang tumitingin sa kanya. Pinili niya itong paniwalaan. Ikalimang anibersaryo nila, at natutunan niya na mas madaling umasa kaysa magtanong.

Magmula tanghali ay nagluluto na siya. Roasted lamb, dahil iyon ang paborito nito. Patatas na may rosemary. Isang maliit na chocolate cake na siya mismo ang nag-bake, dahil masyadong matamis para rito ang mga cake sa tindahan. Dalawang puting kandila ang nakatayo sa silver holder sa gitna ng mesa. Sinindihan niya ang mga iyon ng alas sais y media. Pagsapit ng alas-siyete ay nabawasan na ang mga iyon ng isang sentimetro.

Napakatahimik ng bahay. Ang Grant mansion ay may labindalawang kwarto, isang library, isang hardin na may fountain, at siyam na kasambahay. Ngayong gabi ay pinag-day off ni Andrea ang mga kasambahay. Gusto niya na sila lang dalawa sa bahay kahit minsan.

Umupo siya sa kanyang upuan at pinagsiklop ang mga kamay sa kanyang kandungan.

Alas syete y media ay inusog niya nang kaunti ang mga kandila papalapit sa gitna ng mesa, kahit hindi naman kailangang ilipat.

Alas otso ay tinawagan niya si Leo. Limang beses na nag-ring ang telepono at napunta sa voicemail. Hindi siya nag-iwan ng mensahe.

Alas nuwebe ay tinakpan niya ng foil ang lamb at ibinalik sa mainit na oven. Tumayo siya sa kusina nang matagal at pinakinggan ang pag-umpisa ng ulan sa mga bintana.

Naisip niya ang unang taon ng kanilang pagsasama. Noon ay maagang umuuwi si Leo. Hinuhubad nito ang kurbata sa may p***o at tinatanong siya kung ano ang binasa niya sa araw na iyon. Natatawa ito sa mga corny niyang biro. Noon, pinag-uusapan nila ang pagkakaroon ng anak. Pumili pa nga sila ng kwarto para sa sanggol, iyong maliit malapit sa hagdan, na may bintanang nakaharap sa hardin. Bakante pa rin ang kwartong iyon. Nililinis ito ni Andrea tuwing Linggo.

Noong ikalawang taon, pumunta siya sa doktor sa unang pagkakataon.

Pagsapit ng ikalimang taon, nakapunta na siya sa anim na magkakaibang doktor, at iisa ang sinasabi ng bawat report. Ang pinakahuli, mula kay Dr. Helen Ward, ay nasa drawer sa itaas. Nabasa na ito ni Andrea nang maraming beses kaya kabisado na niya ang mga pangungusap nang hindi tumitingin. _Ang pasyente ay malamang na hindi magbuntis sa natural na paraan o sa anumang lunas._ Pagkatapos ng report na iyon, tumigil si Leo sa pagtatanong kung kumusta ang araw niya. Pagkatapos ng report na iyon, tumigil ang nanay nito sa pagpapanggap na mabait.

Hindi kailanman sinabi ni Andrea kahit kanino kung gaano kasakit ang mga salitang iyon. Natuto lang siyang dalhin ang sakit.

Alas diyes kwarenta, nakarinig siya ng kotse sa driveway.

Mabilis siyang tumayo at inayos ang kanyang damit. Hinawakan niya ang kanyang buhok. Sinabi niya sa sarili na late lang ito dahil sa trabaho, na pagod ito, na makikita nito ang mesa at maaalala. Naglakad siya papunta sa front hall at binuksan ang p***o bago pa man ito makagamit ng susi.

Nakatayo si Leo sa hagdan na may ulan sa balikat. Suot nito ang dark gray suit na pinili niya para rito noong nakaraang winter. Maluwag ang kurbata nito. Tumingin ito sa kanya nang isang segundo, at pagkatapos ay iniiwas ang mga mata.

Sa likod nito ay nakatayo ang isang babae na nakasuot ng cream coat.

Si Sabrina Cole iyon, ang sekretarya nito.

Maraming beses na silang nagkita ni Andrea. Pumupunta si Sabrina sa bahay na may dalang mga dokumento at sa mga company dinner na may magalang na ngiti. Minsan ay binigyan pa siya ni Andrea ng scarf bilang regalo sa kaarawan. Ngayon ay napakalapit ni Sabrina kay Leo, at nakapatong ang kamay nito sa sarili nitong tiyan.

"Leo," sabi ni Andrea. Matatag ang boses niya, na ikinagulat niya mismo. "Naghanda ako ng hapunan."

"Nakikita ko," sabi nito. Lumagpas ito sa kanya papasok ng bahay nang hindi hinuhubad ang sapatos. Sinundan siya ni Sabrina. Hindi man lang sila tumingin sa mesa sa bukas na dining room, kahit nagsisindi pa rin ang mga kandila.

"Andrea, umupo ka," sabi ni Leo. "Kailangan nating mag-usap."

"Anibersaryo natin ngayon."

"Alam ko kung anong araw ngayon."

Sinabi niya ito nang walang emosyon, parang isang lalaking nagbabasa ng numero mula sa listahan. Pumunta siya sa living room at tumayo sa tabi ng fireplace. Umupo si Sabrina sa sofa na parang maraming beses na siyang umupo doon. Napansin iyon ni Andrea, at itinago niya ang iniisip.

Pagkatapos ay bumukas muli ang front door, at pumasok si Margaret Grant, pinapagpag ang tubig mula sa kanyang payong. Animnapung taong gulang si Margaret, matangkad, may silver na buhok at tuwid ang likod. Hindi niya binati si Andrea. Dumiretso siya sa living room at umupo sa malaking armchair, iyong hindi pinapayagang upuan ng iba.

Naunawaan ni Andrea noon na pinlano ito. Sabay-sabay silang dumating na tatlo, sa mismong gabing pinaghintay niya buong araw.

Dahan-dahan siyang umupo sa gilid ng kabilang sofa.

"Buntis si Sabrina," sabi ni Leo.

Walang ingay ang kwarto. Kahit ang ulan ay tila tumigil sandali.

Tumingin si Andrea kay Sabrina. Tumingin si Sabrina sa carpet, pero bahagyang gumalaw ang sulok ng bibig nito. Hindi iyon ngiti. Mas maliit pa roon.

"Eight weeks," pagpapatuloy ni Leo. "Nagpa-test kami sa ospital kaninang hapon. Akin ito."

"Kaninang hapon," ulit ni Andrea. "Nasa ospital ka kaninang hapon."

"Oo."

"At sinabi mo sa akin na nasa meeting ka."

"Mahalaga pa ba iyon ngayon?"

Hindi sumagot si Andrea. Tiningnan lang niya ito, at sinubukang hanapin ang lalaking pinakasalan niya. Hinanap niya sa mukha nito ang pamilyar. Nakakita siya ng isang estranghero na pagod na sa kanya.

"Hindi ko itutuloy ang pagsasama sa asawang hindi ako mabibigyan ng pamilya," sabi ni Leo. "Naghintay ako ng limang taon. Naghintay ang nanay ko ng limang taon. Kailangan ng batang ito ang bahay na ito, at hindi mo maibibigay iyon. Iyon ang katotohanan. Hindi iyon insulto."

"Pareho iyon," mahinang sabi ni Andrea.

Gumawa ng maliit na tunog si Margaret sa lalamunan. "Dapat ka ngang magpasalamat at naghintay pa siya nang ganito katagal. Karamihan sa mga lalaki, iniwan ka na pagkatapos ng ikalawang taon."

"Ma," sabi ni Leo, pero hindi niya ito sinabing matatag.

Iwinaksi ni Margaret ang mukha, kontento.

Dumukot si Leo sa loob ng bulsa ng kanyang jacket at kumuha ng makapal na sobre. Inilagay niya ito sa mababang mesa sa pagitan nila. Mahinang tunog ang ginawa ng papel nang bumagsak ito.

"Divorce papers," sabi niya. "Inihanda na lahat ng abogado ko. Makakatanggap ka ng bayad, at maaari mong itago ang iyong mga personal na gamit. Aalis ka ngayong gabi."

"Ngayong gabi," sabi ni Andrea.

"Hindi dapat ma-stress si Sabrina. Kailangan niya ng pahinga, at kailangan niya ng matatag na tahanan."

Tinitigan ni Andrea ang sobre nang matagal. Inasahan niyang makaramdam ng matinding sakit, at may sakit nga. Pero sa ilalim noon, sa sarili niyang gulat, may mas tahimik. Parang isang pintong sumasara sa malayong kwarto. May bahagi sa kanya na naghihintay para rito, at ngayon ay tapos na.

Binuksan niya ang sobre at binasa ang unang pahina. Pagkatapos ay ang pangalawa. Maikli ang mga nakasaad. Wala ni isang hiningi si Leo mula sa kanya, dahil wala siyang maibibigay. Mas maliit pa ang bayad kaysa sa presyo ng isa sa mga suit nito. Hindi man lang nito sinubukang itago kung gaano siya kaliit na halaga rito.

Kumuha siya ng ballpen mula sa mesa.

"Andrea," sabi ni Leo, at sandaling nagbago ang boses nito. Parang nag-aalangan. "Pwede mong basahin kasama ang abogado. Bibigyan kita ng ilang araw."

"Hindi na," sabi niya.

Pinirmahan niya ang huling pahina. Pagkatapos ay pinirmahan ang una. Maingat niyang ibinaba ang ballpen at itinulak pabalik ang mga papel sa mesa.

"Taps na," sabi niya.

Tinitigan siya ni Leo. Naunawaan niya kung ano ang inaasahan nito. Inasahan nitong iiyak siya. Inasahan nitong magmamakaawa siya, o sisigaw, o magtatanong kung ano ang nagawa niyang mali. Pinaghandaan na nito iyon, at ngayon ay wala na itong masabi.

"Iyon lang?" sabi nito.

"Ano pa ba?"

"Wala ka man lang sasabihin?"

Tumayo si Andrea. Mas maliit siya kaysa rito, pero nakatayo, diretsahan niya itong tiningnan.

"Limang taon kitang binigyan," sabi niya. "Tinulungan kitang buuin ang kumpanya mo noong wala ka pang anuman. Nanatili ako kahit iniinsulto ako ng nanay mo. Nanatili ako kahit gabi ka na umuuwi, at kahit hindi ka na umuuwi. Hindi ako humingi ng marami. Hiningi ko lang na maging tapat ka. Hindi mo man lang nagawa iyon."

Iwinaksi ni Leo ang tingin.

"Tatandaan ko ang gabing ito," sabi niya. "Iyon lang ang sasabihin ko."

Tumawa si Margaret, isang tuyong tunog. "Madrama pa rin hanggang ngayon. Leo, tawagin mo ang security."

Dalawang gwardya ang pumasok sa kwarto sa loob ng isang minuto. Sila ang mga lalaking nagbubukas noon ng p***o ng kotse para kay Andrea at tinatawag siyang _madam_ tuwing umaga. Ngayon ay nakatayo sila sa magkabilang tabi niya at hindi makatingin sa mga mata niya.

"Kunin ninyo ang mga gamit niya sa closet," sabi ni Margaret. "Isang maleta. Wala nang iba."

"Regalo ang mga alahas," sabi ni Andrea.

"Mga regalo mula sa anak ko," sagot ni Margaret. "Kaya mo nang wala ang mga iyon."

Hindi nakipagtalo si Andrea. Umakyat siya kasama ang isang gwardya at nag-empake. Kinuha niya ang kanyang mga damit, libro, passport, at ang maliit na silver locket ng kanyang ina, na sinusuot niya sa ilalim ng kanyang damit sa loob ng maraming taon. Hindi niya kinuha ang diamond necklace o ang relo. Hindi niya tiningnan ang bakanteng kwarto malapit sa hagdan nang dumaan siya.

Pagbaba niya, nakatayo si Sabrina sa front hall. Hawak nito ang tiyan gamit ang dalawang kamay sa maingat na pustura, na para bang may kumukuha ng litrato.

"Pasensya na at ganito ang nangyari," mahinang sabi ni Sabrina.

Tiningnan siya ni Andrea. "Hindi ka nagsisisi," sabi niya. "Pero dapat kang mag-ingat, Sabrina. Ang mga taong kumukuha ng hindi sa kanila ay kadalasang malalaman na hindi pala ito libre."

Namutla si Sabrina. Tumalikod si Andrea at naglakad papunta sa p***o.

Malakas na ang ulan ngayon. Hinatid siya ng mga gwardya pababa sa mahabang driveway hanggang sa iron gate. Payong ang hawak ng isa sa kanila sa ibabaw niya hanggang sa makarating sila roon. Inilagay ng isa ang kanyang maleta sa basang lupa. Pagkatapos ay bumalik sila sa loob, at sumara ang gate sa likuran nila.

Mag-isang nakatayo si Andrea sa kalsada.

Tumutulo ang tubig sa kanyang buhok at leeg. Basa na ang kanyang mga sapatos. Sa malayo sa likuran niya, sa pagitan ng mga puno, makikita niya ang mga ilaw ng mansyon. Maliwanag pa rin ang bintana ng dining room. Ang dalawang kandilang inilagay niya sa mesa ay malamang na nagsisindi pa rin.

Hinintay niya ang pag-iyak. Hindi iyon dumating.

Pinlano niyang umiyak. Sa loob ng limang taon ay inisip niya kung ano ang mararamdaman niya kung dumating ang araw na ito, at sa bawat bersyon ay bumagsak siya sa lupa at hindi makatayo. Pero ngayon ay nakatayo siya. Hindi man lang nanginginig ang kanyang mga kamay.

_Tapos na ako,_ naisip niya. _Totoo ngang tapos na ako._

Kinuha niya ang cellphone sa kanyang bag. Basa ito, pero gumagana pa. Hindi niya kailangang hanapin ang numero. Iyon lamang ang pinaka-memorize niya sa loob ng walong taon, ang sinabi niyang hindi niya kailanman tatawagan maliban kung talagang kailangan.

Isang beses itong nag-ring.

"Andrea." Mababa at kalmado ang boses sa kabilang linya, pero narinig niyang hindi pa ito natutulog. "Halos hatinggabi na. Nasaan ka?"

"Argus," sabi niya.

Huminto siya. Bahagyang nabasag ang boses niya sa pangalan nito. Pumikit siya, huminga nang isang beses, at idinilat ang mga mata.

"Argus, tapos na akong maghintay."

Ilang segundo itong hindi nagsalita. Pagkatapos ay narinig niya ang paggalaw ng upuan, at pagbukas ng p***o, at ang tunog ng isang taong mabilis na naglalakad.

"Sabihin mo sa akin kung nasaan ka," sabi ni Argus Monroe. "Magpapadala ako ng sasakyan."

"Sa gate ng Grant mansion. Maghihintay ako dito." Pinunasan niya ang tubig sa kanyang mukha gamit ang likod ng kanyang kamay. "Pero una, kailangan kong ipagawa sa iyo ang dalawang bagay."

"Kahit ano."

"Kanselahin ang lahat ng kontrata ng Monroe Group sa Grant Holdings. Lahat ng iyon. Ngayong gabi, kung kaya mo."

"Matatapos bago mag-umaga." Hindi na niya tinanong kung bakit. Hindi na niya kailanman kailangang magtanong. "At ang pangalawa?"

Tumingin muli si Andrea sa mga ilaw sa pagitan ng mga puno.

"Kontakin mo ang pamilya Santiago," sabi niya. "Sabihin mong tinatanggap ko ang proposal."

Tahimik ang linya nang napakatagal kaya naisip niyang naputol ang tawag.

"Argus?"

"Nandito ako," sabi niya. Nagbago ang boses nito. Maingat na ngayon, tulad kapag pinipili nito ang mga salita. "Gagawin ko ang dalawa. Pero may dapat kang malaman bago ka magdesisyon."

"Ano iyon?"

"Pumunta si Diego Santiago sa opisina ko kaninang umaga. Hindi siya nagtanong tungkol sa kontrata o tungkol sa negosyo. Isang tanong lang ang tinanong niya sa akin."

Mas hinigpitan niya ang hawak sa telepono.

"Tinanong niya kung nakapirma ka na."

Naramdaman ni Andrea ang ulan sa kanyang mukha, pero sa unang pagkakataon ngayong gabi, hindi niya ito naramdaman.

"Pinirmahan ang ano?" dahan-dahan niyang tanong. "Paano niya nalaman ang tungkol sa diborsyo, Argus? Hindi ko man lang alam hanggang ngayong gabi."

Sa kabilang linya, hindi sumagot ang kanyang kapatid.