Kabanata 3

*Kabanata 3: Labing-apat na Oras na Mas Maaga*

Sandaling walang nagsalita sa breakfast room.

Tinitigan ni Andrea ang papel sa harap niya. Malinaw ang petsa at malinaw ang oras. May nag-print ng kasunduang ito alas otso ng umaga, habang nasa Grant mansion pa siya, naglilinis ng kusina at naghihintay sa asawang hindi umuwi.

"Sigurado," sabi niya. "Mabigat na salita iyan."

"Iyon ang tamang salita." Hindi nagbago ang boses ni Diego. "Ipapaliwanag ko ang kaya ko. Hinihiling kong pakinggan mo ang lahat bago ka magpasya kung ano ang tingin mo sa akin."

Hinila ni Argus ang isang upuan at umupo, pero hindi siya kumalma. "Simulan mo sa bahaging pinaka-kinatatakutan ko," sabi niya.

"Tatlong linggo na ang nakalipas, nag-file ang abogado ng Grant Holdings ng pribadong request para i-review ang hatian ng conjugal property," sabi ni Diego. "Maliit na filing, tahimik, at ipinadala sa isang firm na kakaunti lang ang hinahawakang kaso. Chine-check ng legal team ko ang bawat filing na konektado sa pangalang Monroe. Ang filing na ito ay gumamit ng pangalang Andrea Grant, pero ang property records ay humantong sa pamilya ninyo. Sinabi nila sa akin. Dalawang beses ko itong binasa."

"Mino-monitor mo ang legal filings ng pamilya ko," sabi ni Argus.

"Mino-monitor ko ang sinumang maaaring makasakit sa taong balak kong protektahan." Tiningnan ni Diego ang mga mata nito. "Hindi ko hinihiling na maging komportable ka roon. Sinasabi ko sa iyo ang totoo."

Nanatiling tahimik si Andrea. "Tatlong linggo," sabi niya. "Tatlong linggo mo nang alam."

"Alam kong pinaghahandaan ni Leo Grant na iwan ka. Hindi ko alam kung kailan. Kahapon ng umaga, sinabi sa akin ng assistant ko na binawi na ang sealed review at inihanda na ang divorce petition. Ang petsa ng pirmahan ay itinakda kagabi. Pina-print ko ang kasunduan sa mismong oras na iyon."

"At hindi mo ako binalaan."

"Hindi."

"Bakit?"

"Dahil hindi mo pa hinihingi ang tulong ko," sabi niya. "Wala akong karapatang pumasok sa buhay mo maliban kung pinili mo."

Dahan-dahang tumayo si Andrea. Naglakad siya sa bintana at tiningnan ang hardin. Tumigil na ang ulan, at maliwanag at basa ang damo.

Galit siya. At, mas mahirap aminin, medyo gumaan din ang pakiramdam niya. Sa loob ng limang taon siya lang ang nagbigay ng atensyon sa sarili niyang kasal. Ngayon ay may isang estranghero na nagbigay ng atensyon sa kanya sa loob ng tatlong linggo, at ginawa niya ito nang hindi hinihingi.

Humarap siya.

"Bakit ako?" tanong niya. "Sabihin mo ang totoong dahilan. Hindi iyong sasabihin mo sa board."

Sa unang pagkakataon, umiwas ng tingin si Diego. Wala pang isang segundo iyon.

"Ang tiyuhin kong si Raul Santiago, nakaupo sa board namin," sabi niya. "May tahimik siyang grupo ng shareholders na gustong patalsikin ako. May botohan sa loob ng siyamnapung araw. Kung makuha ko ang alyansa ng Monroe, mananalo ako. Kung hindi, mawawala ang kumpanya ko. Totoo iyon, at maaari mong i-verify."

"Iyon ay business reason," sabi ni Argus.

"Iyon ay isang dahilan."

"May iba pa ba?"

"Mayroon," sabi ni Diego. "Hindi ko maibibigay sa iyo ngayon."

Tahimik ang kwarto. Humigpit ang panga ni Argus. Pinanood ni Andrea ang mukha ni Diego at nakita niyang hindi siya nagtatago sa likod ng pagiging magalang. Sinasabi lang niya sa kanya kung saan humihinto ang katapatan niya, at hindi siya nagpapanggap.

Iyon, higit sa anumang pangako, ang nagpabalik sa kanya sa kwarto.

"May mga kondisyon ako," sabi niya.

"Sabihin mo."

"Una, magpapatuloy ako sa pagtatrabaho. Ayaw kong mamuhay bilang asawa lang ng kung sino at wala nang iba. Magkakaroon ako ng sarili kong opisina at sarili kong access sa records ng Monroe Group."

"Payag ako."

"Pangalawa, gusto kong isang karapatan ang isulat sa kasunduan. Sa anumang oras, maaari kitang tanungin ng isang tanong, at kailangan mo itong sagutin nang tapat. Hindi kalahating sagot. Hindi delay. Ang buong katotohanan."

Biglang tumingin si Argus. Hindi gumalaw si Diego.

"Isang tanong," dahan-dahan niyang sabi.

"Isa. Ako ang mamimili kung kailan."

"At kung tumanggi ako?"

"Magtatapos ang kasunduan sa araw na iyon, at mananalo ang tiyuhin mo sa botohan."

Tahimik si Diego sa loob ng mahabang sandali. Naunawaan ni Andrea kung ano ang hinihingi niya. Sinasabihan niya ang isang lalaking itinatago ang lahat sa pribado na kailangan nitong maging bukas sa kanya nang isang beses, sa araw na hindi nito mahuhulaan.

"Payag ako," sabi niya.

Pinagdikit ni Argus ang mga labi. "Andrea. Ang pirmang ginawa kinaumagahan pagkatapos ng diborsyo ay hindi matalinong desisyon. Maghintay ka ng isang linggo."

"Wala akong isang linggo," sabi niya, hindi nang may kasungitan. "May siyam na araw si Leo para mag-deliver ng mga produkto na hindi niya kayang i-deliver. Pupunta ang nanay niya sa bawat dyaryo na kilala niya. Kung makikita akong mag-isa at talunan, kung ano-ano ang sasabihin nila tungkol sa akin, at walang kokontra." Kinuha niya ang ballpen. "Hindi ako mag-iisa at talunan, Argus. Tapos na akong maging madaling taong pagsalitaan nang masama."

Pinirmahan niya ang pangalan sa ibaba ng ikatlong pahina.

Andrea Monroe.

Maingat niya itong isinulat. Walong taon na mula nang isulat niya ang pangalang iyon sa isang legal na dokumento, at kakaiba ang pakiramdam ng kamay niya habang ginagawa ito.

Kinuha ni Diego ang ballpen. Pumirma siya sa ilalim niya gamit ang itim na tinta, madiin ang hagod, tulad sa liham. Pagkatapos niyang matapos, hindi siya nagsabi ng congratulations o thank you. Tumango lang siya nang isang beses.

"Ikakasal tayo sa loob ng dalawang araw," sabi niya. "Pribadong seremonya. Iaanunsyo pagkatapos."

"Dalawang araw," ulit ni Mrs. Hale mula sa doorway, na may dalang plato ng sandwich na walang humingi.

Pagkatapos ay muling bumukas ang p***o, at pumasok ang isang batang lalaki na naka-gray suit nang hindi kumakatok. Siguro nasa tatlumpu, payat, may hawak na tablet na nakadikit sa dibdib. Bahagya siyang yumuko kay Argus at pagkatapos ay kay Andrea.

"Mr. Monroe. Mr. Santiago." Hindi pantay ang boses nito. "Pasensya na sa abala. Ako po si Marco Lee mula sa opisina ng Santiago. May isang lalaki sa front gate. Dalawampung minuto na siyang sumisigaw."

Hindi lumingon si Diego. "Sino?"

"Si Mr. Leo Grant, sir. Kasama ang driver. Mag-isa lang siya."

Naramdaman ni Andrea na sumikip ang tiyan niya. Hindi niya inaasahan na ganito kabilis.

"Ipapapaalis ko siya sa security," sabi ni Argus, tumatayo.

"Huwag," sabi ni Andrea.

Lahat ay tumingin sa kanya.

"Kakausapin ko siya." Inayos niya ang blouse. "Mas mabuting gawin ito ngayon, nang isang beses, na malinaw ang isip, kaysa hayaan siyang maupo sa labas araw-araw."

"Sasamahan kita," sabi ni Diego.

"Mananatili ka nang isang hakbang sa likod ko. Wala kang sasabihin maliban kung hilingin ko."

Hinawakan ng mga mata nito ang isang bagay na maaaring simula ng amusement, pero hindi gumalaw ang bibig. "Gaya ng gusto mo, Mrs. Santiago," sabi niya.

Huminto siya. Mali at tama sa parehong oras ang tunog ng pangalan.

"Hindi pa," sabi niya.

"Sa loob ng dalawang araw."

"Maghintay ka ng dalawang araw."

Lumabas siya ng breakfast room, at sinundan siya nito.

---

Nakatayo si Leo sa iron gate na hawak ng dalawang kamay ang mga baras.

Hindi pa siya nag-aahit. Suot pa rin niya ang parehong shirt na suot niya kagabi, at bukas ang kwelyo. Pula ang mga mata. Mukha siyang, naisip niya, isang taong sa wakas ay naunawaan na ang sahig na tinatapakan niya ay pagmamay-ari ng iba.

Nang makita siya, binitawan nito ang mga baras.

"Andrea." Sinabi niya ito na parang pinipilit. "Salamat sa Diyos. Tinawagan kita buong gabi."

"Nakita ko."

"Bakit hindi mo sinagot?"

"Ayaw kitang kausapin."

Napaurong ito. Pagkatapos ay nakita niya ang lalaki sa likuran niya. Huminto si Diego sa magalang na distansya, nakalagay ang mga kamay sa bulsa at walang laman ang mukha. Gumalaw ang mga mata ni Leo sa itim na suit, sa tahimik na tindig, sa kotseng nakaparada sa driveway na may emblem ng Santiago sa p***o. Ilang beses nagbago ang ekspresyon niya sa loob ng ilang segundo. Pinanood niya itong mangyari. Pagkalito. Pagkatapos ay pagkilala. Pagkatapos ay isang bagay na malapit sa takot.

"Santiago," sabi ni Leo. "Diego Santiago?"

"Mr. Grant," sagot ni Diego.

"Anong ginagawa mo dito?"

"Bisita ako ni Miss Monroe."

"_Miss Monroe_," ulit ni Leo.

Tumingin ulit siya kay Andrea. Dahan-dahang nawala ang kulay sa mukha nito.

"Isa kang Monroe," sabi niya.

"Oo."

"Ang Monroe. Pamilya ni Argus Monroe."

"Ang nag-iisa niyang kapatid na babae," sabi ni Andrea. "Ang pinadalhan niya ng kotse nang hatinggabi, habang natutulog ka sa bahay na kinuha mo sa akin."

Ibinuka ni Leo ang bibig. Walang lumabas. Hinawakan niyang muli ang mga baras, na para bang gumalaw ang lupa.

"Hindi mo kailanman sinabi sa akin."

"Hindi mo kailanman tinanong kung sino ako," sabi niya. "Tinanong mo kung ano ang maibibigay ko sa iyo. At nang wala ang sagot, pinalaya mo ako."

"Andrea, makinig ka. Hindi ko alam. Kung alam ko—"

"Kung alam mo, iba ang pakikitungo mo sa akin," sabi ni Andrea. "Iyon mismo ang problema, Leo. Gusto kong mapangasawa ang isang taong hindi kailangang malaman iyon."

Sandaling naisip niyang iiyak ito. Namuo ang luha sa mga mata nito, at pinagdikit nito ang mga labi. Pagkatapos, sa kitang-kitang pagsisikap, itinuwid nito ang sarili.

"Hindi ako pumunta para makipagtalo tungkol doon," sabi niya. Magaspang ang boses. "Nasa ospital si Sabrina."

Naghintay si Andrea.

"Nagsimula siyang duguin bandang alas kwatro kaninang umaga. Dinala nila siya sa St. Anne's. Ayaw sabihin sa akin ng mga doktor ang kahit ano. Gising siya, pero takot na takot." Lumunok ito. "Hinahanap ka niya. Sabi niya hindi siya kakausap sa iba."

Tinitigan siya ni Andrea.

"Hinahanap niya ako."

"Oo."

"Pagkatapos ng kagabi."

"Sabi niya mahalaga ito. Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin." Bumaba ang boses nito. "Please. Kahit ano pa ang tingin mo sa akin, kahit ano pa ang nagawa ko, mabuti kang tao. Sumama ka sa akin. Kahit ilang minuto lang."

Sa likod niya, walang sinabi si Diego. Pero naramdaman niya ito roon, tahimik at matatag, at naunawaan niyang iniiwan nito sa kanya ang desisyon.

Hindi niya pinagkakatiwalaan si Leo. Hindi rin niya pinagkakatiwalaan si Sabrina. Naalala niya ang maliit na ngiti sa sofa, at ang cream coat, at ang kamay na maingat na nakapatong sa tiyan na, kagabi, ay para talagang isang larawan.

Pero nagpadala rin si Sabrina sa kanya ng mensahe, isang linya lamang, na hindi pa niya nababasa, dahil natatakot siyang buksan ito.

Kinuha niya ang telepono. Nandoon ang mensahe, ipinadala ng 4:12 kaninang umaga.

_Please pumunta ka. May kailangan kang malaman bago ka nila mahanap._

Dalawang beses niya itong binasa. Pagkatapos ay itinago niya ang telepono.

"Magda-drive ako nang sarili ko," sabi niya.

"Ihahatid kita," tahimik na sabi ni Diego.

Hindi siya nakipagtalo.

---

Amoy cleaning fluid at malamig na hangin ang St. Anne's Hospital. Mabilis at hindi matatag na naglakad si Leo sa unahan nila, at sinundan siya ni Andrea na nasa tabi si Diego. Sa likuran ay sumunod si Marco Lee, mahinang nagsasalita sa telepono.

Lumiko sila sa isang pribadong corridor sa fourth floor. Tumingala ang isang nurse sa station at mabilis ding yumuko. Sa dulong bahagi, bahagyang bukas ang isang p***o, at itinuro ito ni Leo.

"Room four-twelve. Nandoon siya."

Naglakad si Andrea papunta roon. Narinig niya ang steady na tunog ng monitor at, sa ilalim nito, ang boses ng isang babae. Mahina. Kinakabahan. Mabilis na nagsasalita.

Pagkatapos ay ganap na bumukas ang p***o, at lumabas ang isang babaeng nakasuot ng puting coat.

Nasa late fifties na ito, maliit, may gray na buhok na nakatali at manipis na salamin. May leather bag na nakasabit sa balikat. Hinihila niya ang p***o pasara sa likuran niya at hindi muna nakita si Andrea. Tinitingnan niya ang dokumento sa kamay at dahan-dahang umiiling, na para bang hindi niya gusto ang nakasulat dito.

Pagkatapos ay tumingala siya.

Nahulog ang papel mula sa mga daliri nito at bumagsak sa sahig.

Kilala ni Andrea ang mukhang iyon. Nakita niya ito nang anim na beses sa loob ng limang taon, sa likod ng isang desk, nagsasalita sa mahinahong boses. Nakita niya ang pangalan sa isang report sa drawer na binasa niya hanggang sa kabisado niya ang bawat pangungusap.

Si Dr. Helen Ward iyon.

At si Dr. Ward, na nakatitig kay Andrea na nakabuka ang bibig, ay bumulong ng isang salita na walang sinuman sa corridor ang dapat makarinig.

"_Monroe._"