Kabanata 4

Kabanata 4: Ang Doktor na Tumakas

Walang gumalaw sa koridor.

Nakatayo si Dr. Ward na nakasandal ang likod sa kalahating bukas na p***o ng Room 412. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha. Ang papel na nabitawan niya ay nasa sahig sa pagitan ng sapatos niya at ni Andrea.

"Dr. Ward," sabi ni Leo. Lumapit siya na may nagtatakang itsura. "Kayo ba si Sabrina ang doktor? Inirekomenda kayo ng nanay ko."

"Mr. Grant." Nanginig ang boses ni Ward, at tumikhim siya para itago iyon. "Oo. Inayos ng nanay ninyo ang referral. Hindi ko alam na si Mrs. Grant ay nandito."

"Hindi na ako si Mrs. Grant," sabi ni Andrea. "Hindi na."

"Oo. Oo, syempre. Patawarin mo ako."

Yumuko si Ward para pulutin ang papel, pero mas mabilis si Andrea. Kinuha niya ito sa sahig, at bago niya ito iabot, dumaan ang mga mata niya sa mga unang linya. Isa itong lab summary. Ang pangalan ni Sabrina Cole ang nakalagay sa itaas, at sa gitna ng pahina, isang linya ang nakasulat sa makapal na letra.

_Gestational age: 14 weeks._

Binasa ito ni Andrea sa pangalawang pagkakataon para makasiguro. Pagkatapos ay ibinalik niya ang papel sa doktor at pinanatiling kalmado ang mukha.

Sinabi ni Leo na walong linggo. Malinaw niyang sinabi iyon, nakatayo sa tabi ng fireplace, hawak ang divorce papers.

"Salamat," bulong ni Ward. Tinupi niya ang papel at inilagay sa bag niya gamit ang mga daliring hindi mapakali. "Kailangan ko nang umalis. May isa pa akong pasyenteng naghihintay sa second floor."

"Doktor," sabi ni Diego.

Iyon ang unang salitang sinabi niya simula nang pumasok sila sa koridor. Hindi niya ito sinabi nang malakas. Huminto pa rin si Ward.

"Mukha kang hindi maganda ang pakiramdam. Maupo ka muna. Magpapadala si Marco ng tubig."

"Mabait ka, Mr. Santiago, pero pagod lang ako." Tumingin siya sa kanya, at pagkatapos kay Andrea, at pagkatapos ay sa sahig. "Hindi ako pinapayagan ng patient confidentiality na manatili at makipag-usap. Patawarin ninyo ako."

Mabilis siyang naglakad palayo. Ang tunog ng takong niya sa sahig ay mabilis at hindi pantay. Sa dulo ng koridor binuksan niya ang p***o sa hagdan at nawala.

Bahagyang lumingon si Diego. Si Marco Lee, na nakatayo sa tabi ng pader hawak ang telepono, ibinaba ito at tumango nang isang beses. Pagkatapos ay sinundan niya ang doktor nang walang salita.

Tumingin si Leo mula sa isa patungo sa isa pa. "Bakit kakaiba ang ikinikilos ng lahat? Doktor siya. Busy siya."

"Dalhin mo ako kay Sabrina," sabi ni Andrea.

"Sinabi niyang gusto ka niyang makausap nang kayong dalawa lang."

"Kung ganoon, pupunta akong mag-isa."

Nilagpasan niya ito at binuksan ang p***o ng Room 412.

---

Maliit at napakaliwanag ang kwarto. Nakahiga si Sabrina Cole sa kama na hanggang dibdib ang kumot. Isang monitor sa tabi niya ang nagpapakita ng matatag na linya. Wala siyang makeup, at nakatali ang buhok niya gamit ang simpleng band. Kung wala ang cream coat at ang pulang labi, mas bata siyang tingnan kaysa dalawampu't anim. Mukha siyang batang babae na hindi natulog.

"Isara mo ang p***o," sabi ni Sabrina.

Isinara ni Andrea ang p***o. Hindi siya lumapit sa kama.

"Pinatawag mo ako," sabi niya. "Sabi ni Leo dinudugo ka raw."

"Hindi." Manipis at mabilis ang boses ni Sabrina. "Sinabi ko sa night nurse na dinudugo ako. Kailangan ko ng dahilan para mapunta sa hospital room na may pintong nalalak. Kailangan kong ikaw ang pumunta bago si Margaret."

"Bakit?"

Tumingin si Sabrina sa kisame. Basa ang mga mata niya. "Dahil ayoko itong gawin," sabi niya. "Gusto kong malaman mo iyon. Kahit anong paniwala mo tungkol sa akin, ayokong tumayo sa bahay mo kagabi."

"Pero tumayo ka roon nang maayos na maayos."

"Sinabihan ako kung paano tatayo. Sinabihan ako kung ano ang isusuot at kung ano ang sasabihin." Pinunasan niya ang mukha gamit ang likod ng kamay. "Sinabihan akong hawakan ang tiyan ko. Sinabihan akong huwag kang tingnan."

Isang hakbang na mas malapit sa kama si Andrea. "Sino ang nagsabi sa'yo?"

Nag-alangan si Sabrina. Bumuka ang bibig niya, at pagkatapos ay lumingon siya sa maliit na itim na bilog na nakakabit sa sulok ng kisame, yung ginagamit para sa room monitoring. Tinitigan niya ito sandali. Pagkatapos ay tumingin ulit kay Andrea, at naintindihan ni Andrea.

"Hinaan mo ang boses mo," sabi ni Andrea.

Tumango si Sabrina. Hinawi niya ang kumot at tinapik ang gilid ng kama, at umupo si Andrea. Ngayon magkalapit na ang mga ulo nila, at ang bulong ni Sabrina ay halos hindi na tunog.

"Dalawang buwan na ang nakalipas, nagdala ako ng mga dokumento sa study ni Margaret. Bukas ang safe sa likod ng desk niya. Mag-isa lang ako ng ilang minuto. May bank slip sa ibabaw ng mga papel, nakatupi sa gitna. Nandoon ang pangalan ni Dr. Ward, at napakalaking halaga, at ang petsa ay limang taon na ang nakalipas."

Pigil-hininga si Andrea.

"Ang slip ay galing sa private account ni Margaret. Akala ko noong una bayad iyon para sa gamutan. Pero hindi si Margaret ang pasyente ni Dr. Ward limang taon na ang nakalipas. Ikaw." Lunok si Sabrina. "Pagkatapos naalala ko na ang huli mong report ay galing sa kanya. Yung nagsasabing hindi ka magkakaanak."

"Binayaran siya ni Margaret," sabi ni Andrea. Hindi iyon lumabas na tanong.

"Oo. Pero makinig ka." Hinigpitan ni Sabrina ang hawak sa pulso ni Andrea. Malamig ang mga daliri niya. "Wala si Margaret ng ganoong kalaking pera. Nabubuhay siya sa binibigay ni Leo sa kanya. Ang account na iyon ay pinondohan ng iba, ilang araw lang bago ginawa ang bayad. Hindi ko alam kung sino. Alam ko lang na hindi siya."

"Kung ganoon sino ang nag-uutos sa kanya?"

"Hindi ko alam." Umiling si Sabrina. "Sumusumpa ako. Alam ko lang na may nag-uutos. Hindi si Margaret ang gumagawa ng mga desisyong ito. Sumusunod lang siya. Natatakot siya sa taong nasa itaas niya, sa tingin ko. Tumatahimik siya kapag tumutunog ang telepono sa isang partikular na paraan."

Nakaupong tahimik si Andrea. Gumagawa ng maliit at tuloy-tuloy na tunog ang monitor sa tabi ng kama.

"At ikaw?" sabi niya. "Sino ang nagbabayad sa'yo?"

Humigpit ang mukha ni Sabrina. "Iyon ang parte na hindi ko masasabi rito."

"Bakit mo kinuha si Leo, Sabrina? Pera lang ba?"

"Noong una, oo." Bumaba pa lalo ang boses niya. "Lumaki ako sa bahay na walang heater at isang beses lang kumakain sa isang araw. Kapag may nag-alok sa'yo ng paraan para makaalis, hindi mo na tatanungin kung ano ang kapalit. Hindi ko alam na ikaw pala ang kapalit." Pinagdikit niya ang mga labi. "Hindi ko ito sinasabi para patawarin mo ako. Sinasabi ko ito dahil ang baby—"

Huminto siya.

Gumalaw ang hawakan ng p***o.

Kumawala ang kamay ni Sabrina sa pulso ni Andrea nang napakabilis na parang reflex. Nagbago ang buong ekspresyon niya. Nawala ang takot sa mga mata niya at napalitan ng malambot at nasasaktan. Tumulo ang luha sa pisngi niya, at nanginig ang ibabang labi niya.

"Sorry na sorry ako," sabi niya, nang malakas. "Alam kong sobrang sakit nito para sa'yo, Andrea. Hindi ko kailanman gustong kunin ang anuman mula sa'yo."

Lumingon si Andrea.

Nakatayo sa pintuan si Margaret Grant, na may dalawang guwardiya sa likod at si Leo sa likuran nila. Maayos na maayos ang pilak niyang buhok, at nakabutones hanggang leeg ang coat niya. Tinitigan niya si Andrea na nakaupo sa gilid ng kama, at lumiit ang mga mata niya.

"Lumayo ka sa kanya," sabi ni Margaret.

---

"Nay," sabi ni Leo, "Dinala ko siya rito. Hiningi ni Sabrina na pumunta siya."

"Hiningi niya dahil mabait siyang batang babae na hindi makatanggi." Pumasok si Margaret sa kwarto at tumayo sa pagitan ni Andrea at ng kama. "Sinabi ko sa staff ng ospital na walang dapat papasukin. Hindi ko alam kung paano ka nakapasok."

"Dinala ako ni Leo," sabi ni Andrea. Tumayo siya. "Pumunta ako dahil pinatawag ako."

"Pumunta ka dahil nagdesisyon kang sirain kami." Tumaas ang boses ni Margaret. "Nakatanggap ang anak ko ng termination notice mula sa Monroe Group kaninang alas-sais ng umaga. Tumatawag ang mga investors. Huwag kang magkunwaring nagulat. Alam kong ikaw ang may gawa nito."

"Ako nga."

Natigilan si Margaret sa salita. Inasahan niya ang pagtanggi.

"Ako nga ang gumawa," ulit ni Andrea. "Hiningi ko sa kapatid ko na kanselahin ang mga kontrata. Hiningi ko sa kanya kagabi, nakatayo sa labas ng gate ninyo."

"Ang kapatid mo?" Gumawa ng kakaiba at matigas na galaw ang mukha ni Margaret. "Anong kapatid?"

"Si Argus Monroe."

Walang nagsalita.

Maingat na pinagmasdan ni Andrea ang mukha ni Margaret. Inasahan niya ang galit o hindi paniniwala. Inasahan niya ang dati at pamilyar na paghamak. Pero ang una niyang nakita, sa isang maikling segundo bago ang lahat, ay isang bagay na hindi niya inaasahan.

Takot iyon.

Mabilis itong nawala. Humigpit ang bibig ni Margaret, at tumaas ang baba niya, at tumawa siya, isang maikli at tuyong tunog.

"Katawa-tawa iyan. Wala kang kwenta. Patay na ang mga magulang mo bago mo makilala ang anak ko. Ikaw mismo ang nagsabi sa amin na wala kang pamilya."

"Sinabi ko sa inyo na wala akong pamilyang gusto kong sandalan," sabi ni Andrea. "Totoo iyon. Hindi ko sinabing wala akong pamilya."

"Nay," sabi ulit ni Leo, mababa at miserable. "Totoo. Nakita ko si Santiago sa gate. Kinumpirma niya."

Dahan-dahang lumingon si Margaret para tingnan ang anak. Pagkatapos ay tumingin siya sa p***o, kung saan nakatayo ngayon si Diego sa bukana. Hindi siya pumasok sa kwarto. Bahagya siyang nakasandal sa frame na may mga kamay sa bulsa, kalmado ang mukha gaya noong nasa breakfast room.

"Mrs. Grant," sabi niya nang magalang.

"Mr. Santiago." Maingat na ngayon ang boses ni Margaret. "Hindi ko alam na kilala mo ang asawa ng anak ko."

"Dating asawa," sabi ni Diego. "Sa loob ng dalawang araw, magiging akin na siya."

Bumuka ang bibig ni Margaret. Sa likod niya, sa kama, gumawa ng maliit na tunog si Sabrina at tinakpan ang bibig gamit ang kamay.

"Imposible iyan," sabi ni Leo. "Pinirmahan niya ang divorce papers kagabi. Hindi pa nga siya malaya. May waiting period."

"Waiting period para sa filing," sabi ni Diego nang pantay. "Hindi para sa registration ng bagong kasal sa Santiago registry. Kinumpirma na ng mga abogado ko. Walang hadlang."

Nagbago ang mukha ni Leo. Sa isang saglit akala ni Andrea may sasabihin siyang masakit. Pero tinitigan lang niya ito, at kung ano ang nasa mukha niya ay hindi galit. Pagkawala iyon, payak at huli at wala nang silbi.

"Pinagplanuhan mo ito," sabi niya.

"Hindi," sagot ni Andrea. "Huminto lang ako sa paghihintay sa'yo."

Lumapit nang kaunti si Margaret. Hindi niya hinawakan si Andrea, pero malapit siya kaya naamoy ang pabango niya.

"Akala mo poprotektahan ka ng isang pangalan," sabi niya nang mahina, kaya si Andrea lang ang nakarinig. "Bisita ka lang sa mundong iyon, at malalaman mo kung ano ang pakiramdam niyon. Hindi nagpapatawad ang mga tao sa mga dumarating sa kanila mula sa labas."

"Iyon ba ang kinatatakutan mo, Mrs. Grant?" tanong ni Andrea sa parehong mahinang boses. "Na darating ako mula sa labas?"

Kumislap ang mga mata ni Margaret. Bahagya lang.

"Umalis ka," sabi ni Margaret.

"Masaya akong aalis."

Naglakad si Andrea patungo sa p***o. Sa paglabas, sumulyap siya sa kama. Umiiyak na naman si Sabrina, nang malakas at kapani-paniwala, na nakatalikod nang kalahati ang mukha sa monitoring dome. Pero ang mga mata niya, sa ibabaw ng mga daliri niya, ay nagtagpo sa mga mata ni Andrea sa loob ng isang segundo. At sa segundong iyon, nabasa ni Andrea ang tatlong salita na parang malinaw na sinabi.

_Hindi rito. Maghintay._

Nilagpasan niya si Diego nang hindi humihinto, at sumabay ito sa kanya.

---

Kalahati na sila sa koridor nang dumating si Marco Lee sa p***o ng hagdan. Hinihingal siya. Hawak ang tablet niya sa dibdib gamit ang dalawang kamay.

"Sir," sabi niya kay Diego. Sumulyap siya kay Andrea. "Mrs. Monroe. Nawala siya sa akin."

"Saan?" tanong ni Diego.

"Bumaba siya sa parking level. Pagdating ko roon, nasa puwesto pa ang kotse niya, pero wala na siya sa loob. Nakahiga ang telepono niya sa sahig sa tabi ng gulong sa likod. Basag ang screen." Inabot niya ang sarili niyang tablet. "Hiningi ko sa security office na ipakita sa akin ang camera. Pinayagan nila akong makita ito."

Kinuha ni Diego ang tablet. Yumuko si Andrea sa tabi niya.

Kulay abo at malabo ang imahe, kuha mula sa camera na nakakabit sa konkretong haligi. Ipinapakita nito ang bakanteng hanay ng mga nakaparadang kotse. Pumasok si Dr. Ward sa frame, mahigpit na hawak ang bag sa tagiliran. May naghihintay na gray na sedan na umaandar ang makina. Bumukas ang p***o sa likod bago pa siya makarating. May braso ng lalaki na umabot palabas, at huminto si Ward, umiling, at nagsalita. Sumagot ang lalaki. Sumakay siya.

Ang mukha niya, sa huling sandali bago sumara ang p***o, ay nakaharap sa camera. Nakita ni Andrea ang bibig niya. Hindi siya sumisigaw. Mukha siyang taong sinabihan ng isang bagay at nagdesisyong mas madaling sumunod.

Umalis ang sedan.

"Hindi ko makita ang driver," sabi ni Andrea.

"Hindi." Tinapik ni Diego ang screen at pinalaki ang imahe. Nahagip ng camera ang rear bumper ng kotse at ang unang kalahati ng license plate. Tinitigan niya ito nang matagal nang hindi gumagalaw.

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tablet kay Marco.

"I-trace mo ang numero."

"Ginawa ko na, sir." Hindi matatag ang boses ni Marco. "Kaya nga mabilis akong umakyat."

"At?"

Tumingin si Marco kay Andrea at pagkatapos ay sa sahig. "Ang kotse ay nakarehistro sa Santiago Group, executive fleet, naka-assign sa iisang tao."

Naramdaman ni Andrea ang tanong na umangat sa kanya bago niya mapigilan. "Kaninong kotse iyon?"

Walang sinabi si Diego sandali. Hindi nagpapakita ng anuman ang mukha niya, pero gumalaw nang isang beses ang muscle sa panga niya.

"Sa tiyuhin ko," sabi niya. "Kay Raul Santiago."