KABANATA 5: SI SEÑORITO CLAUDIO

Mainit ang sikat ng araw noong mga panahong iyon. Dinig na dinig mo ang paghampas ng mga itak ng mga magsasaka na abalang-abala sa pag-aani ng tubo. Samantala sa pusod ng mansyon partikular sa hardin na puno ng iba’t-ibang bulaklak tulad ng gumamela at rosal, abala si Amarra na magwalis ng mga nalaglag na dahon. Kahit pa tuyo na ang kanyang mga kamay at ang pawis ay dumadaloy sa kanyang noo, Pansamantalang nakaramdam si Amarra na katahimikan at kapayapaan ng mga sandaling iyon. Hanggang sa ang katahimikang kasalukuyan niyang nilalasap ay babasagin ng isang tinig na biglang gagambal sa kanya.

“Magandang umaga.” bati ng isang lalaking bumasag sa kapayapaan ni Amarra. Agad namang nilingon ni Amarra ang kinaoonan ng tinig at tumambad sa kanya ang isang lalakeng tila mailap at ngayon lang niya nasilayan ng malapitan.

“Señorito Claudio. Andito po pala kayo. Ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo?” gulat na pagbati ni Amarra kay Claudio.

“Ikaw si Amarra, tama?” tugon ni Claudio.

“Opo Señorito Claudio. Ako nga po.”

“Shh!!! Claudio na lang ang itawag mo sa akin.” tugon ni Claudio na tila ba ginamitan si Amarra ng mapang-akit niyang tinig.

“Hindi po pupwede Señorito Claudio. Magagalit is Doña Consuelo.”

Nilapitan ni Claudio si Amarra at hinawakan ang balakang nito. Nabigla si Amarra sa ginawa ng binatang amo kaya naman agad niyang napalo ang kamay ng binata. Nabigla si Amarra sa kanyang ginawa. Gayun din si Claudio. Nagkatinginan silang dalawa. Ngunit tila may pagkapilyo itong si Claudio at sa gitna ng kanilang pagkakatitigan, kinindatan ni Claudio si Amarra na naging dahilan ng pagkabitaw nito sa pagkakatitig sa binata. Siya namang pagpasok ni Tiyang Rosa na kasalukuyan na palang hinahanap si Amarra.

“Amarra andito ka pa palang babae ka. Kanina pa kita hinihintay sa kusina para maghanda ng ibang mga kakailanganing sangkap.”

Pagkakita ni Tiyang Rosa na andun pala si Claudio, agad nagbago ang kaninang aborido niyang tono.

“Señorito Claudio, andito po pala kayo. Kanina pa po kayo hinahanap ni Doña Consuelo, magtungo daw po kayo sa kanyang silid.”

“Salamat Tiyang Rosa. Amarra, alis na muna ako.” Nagpaalam si Claudio kay Amarra kahit hindi naman kinakailangan. Tila ba may ibang pakahulugan ang kanyang ikinilos.

Napatingin sa akin si Tiyang Rosa. May tingin na tila may panghihinala.

“Hoy Amarra, sinasabi ko sa’yo, mag-iingat ka diyan kay Señorito Claudio kung ayaw mong samain ka kay Doña Consuelo.”

Tanging pagtungo na lang ang sinukling pagtugon ni Amarra kay Tiyang Rosa.

Minsan isang araw, habang naglilinis ng Lanai si Amarra, bigla na lang lumabas si Claudio sa may hardin. Tanging shorts lang ang suot, walang damit pang-itaas. Nung mga oras kasing iyon ay kasalukuyan niyang ginagawa ang kanyang pang-umagang ehersisyo. Bawat sets na magawa nitong ehersisyo, laging tumitingin si Claudio kay Amarra, sabay hagod ng kanyang leeg, pababa ng kanyang muscled na dibdib, pababa sa kanyang mala-pandesal na abs. Sabay kagat labi. May halo talagang malisya. Tila napapahinto si Amarra, napapatulala sa mga pang-aakit ni Claudio. Sinasadya na nga minsan ni Amarra na hindi pansinin at umiwas na lang sa binata ngunit sadyang papansin si Claudio. Sino nga ba ang naman ang hindi makakaiwas sa anyo ng isang matangkad, moreno at gwapong tulad ni Señorito Claudio. Kung maginoo sana, baka perpekto na. Ngunit sadyang malikot ang isipan niya. Hindi maarok ang kapilyuhan handa niyang pakawalan ano mang oras.

Tila may kung anong epekto kay Amarra ang mga kakaibang ikinilos ni Claudio. Hindi paghanga kundi pagkabahala. Nakaramdam na siya ng pagka-ilang. Ngunit batid niya rin sa sarili na hindi siya dapat mag paapekto. Dahil kung lumambot siya, talo siya sa larong sinimulan ni Claudio sa pagitan nila ni Amarra.

Habang naghahapunan ang mag-inang panginoon ng Hacienda Avaristo, na kung saan si Amarra ang nataasang solong magsilbi sa kanila, panay nakaw kindat at malagkit na tingin ang lihim na isinusukli niya kay Amarra, At sa kanyang pagkailang ay muling magkamali si Amarra sa kanyang gawain. Aksidente niyang napuno ang baso ni Doña Consuelo dahilan upang manggalaiti nanaman ang matanda sa galit.

“Tonta kang babae ka! Idiota! Ano nanaman bang nasa isip mo at pumalpak ka nanaman!” malakas na sigaw ng Doña na dinig sa bawat sulok ng hapag-kainan.

“Pa…pa…patawad po Doña Consuelo, hindi ko po sinasadya.” wika ni Amarra na may halong takot at pangamba.

Nakatanga lang si Claudio sa harapan ng nagmamakaawang Amarra at nanggagalaiting Ina niya.

“Palpak ka talagang babae ka. Wala ka nang ginawang tama.”

“Paumahin po Doña Consuelo, di na po mauulit.

“Talagang hindi na mauulit” sabay tayo handa nang manampal. Mapipigilan lang si Doña Consuelo sa pagsawsaw ng kanyang anak na si Claudio sa eksena.

“Mama. Please stop it!” wika ni Claudio. Napatingin si Doña Consuelo at Amarra sa kanya.

“Sinabi na nga niya na hindi niya sinasadya, bakit hindi niyo siya pakinggan?”

Muling napaupo si Doña Consuelo sa kanyang upuan.

“Hoy babae, linisin at punasan mo tong lamesa, ngayon din.”

“Ma..masusunod po Doña Consuelo.”

Napatingin si Amarra kay Claudio habang pinupunasan ang nabasang lamesa. Ganun din ang binata sa kanya. Para bang game na game makipagtitigan. At tumunog ang cellphone ni Claudio, tumayo siya sa hapag-kainan at lumayo upang sagutin ang tawag. Naiwan sila Amarra ati Doña Consuelo.

“Maswerte ka Amarra at andito ang anak ko. Kung hindi, baka napuruhan na kita. Kapag naulit pa to, latigo ang aabutin mo sa akin.” pagbabanta ni Doña Consuelo.

“O…opo…”

Matapos ng banta ni Doña Consuelo sa akin, bumalik si Claudo sa hapag. Agad na tinanong ni Doña Consuelo ang anak kung sino ang tumawag.

“Claudio, Iho, sino ba yang tumawag sa’yo at hindi man lang makapaghintay na matapos ang hapunan.’

“Mama, tumawag si Vanessa. Paparating na daw siya dito sa susunod na linggo.”

Agad na nagliwanag ang kaninang kunot nuong mukha ni Doña Consuelo.

“Talaga si Vanessa. Ang aking future manugang parating na. Kilangan aba, kailangan nating paghandaan ang kanyang pagdating”

Napakunot noo si Senorito Claudio, tila may kung anong sinabi ang kanyang Ina na di niya nais marinig.

“Paghandaan? Bakit pa? Hindi naman siya espesyal na tao.”

“Magtigil ka sa sinasabi mo Claudio. Si Vanessa ang magiging future wife mo, sa ayaw at gusto mo, at wala kang magagawa kung di gawin ang gusto ko. Hindi mo ba naisip, mas mabuti pang mapunta ka sa isang babaeng ka-uri natin, mayaman, edukada, sopistikada, lahat ay nasa kanya na. Kaysa mapunta ka kung kani-kanino lamang na babae na walang narating sa buhay at habangbuhay na lang na nasa alikabok.” sabay tingin sa nakatayong si Amarra na nanimo’y siya ang pinatutunguhan ni Dona Consuelo.

Matapos ang sinabing iyon ni Dona Consuelo, nag-walk out si Claudio. Tila Hindi nagustuhan ang mga winika ng kanyang ina.