KABANATA 6: SI JULIO

Dumating ang araw ng pag-alis ng mag-inang Arguelles sa kanilang mansyon upang sunduin sa airport si Vanessa. At mukhang magtatagal pa sila sa Maynila dahil sa pag-aasikaso ni Doña Consuelo sa nalalapit na pag-iisang dibdib ni Claudio kay Vanessa.  Isasabay na rin nila ang pag-aasikaso nila sa mga ari-arian nila doon. Kung gaano ka-excited ang Doñang kinikilalang panginoon ng Hacienda Avaristo na makita na niya ang kinikilala niyang future manugang, ay ganito rin ka-excited ang mga taong maiiwan dahil pansamantala silang makakaranas ng katahimikan at kapayapaan. Si Claudio naman, na sunud-sunuran, walang magawa kundi ang sumama at maging sunud-sunuran sa Ina dahil tulad ng mga tao sa Hacienda, maging siya na nag-iisang anak ng Hacienderang mapagmataas, ay nakagapos din ang mga palad at hindi magawang makaalpas.

Ilang oras bago ang kanilang pag-alis, tinipon ni Doña Consuelo ang kanyang mga tauhang nakatoka sa loob at labas ng mansyon upang kausapin at pagbilinan. Pinahilera na tila mga pulutong na miyembro ng militar.

“Makinig kayong lahat mabuti.” matapang na wika ni Doña Consuelo, boses niya ng pautos na dumadagundong sa buong bulwagan. “Bibiyahe kami ng inyong Señorito Claudio papuntang Maynila upang sunduin ang aking future manugang na si Vanessa. Medyo matatagalan bago kami makabalik dito. Gusto ko pagbalik namin, maayos at malinis ang buong mansyon. Ayaw kong makakakita ako ng kahit konting alikabok, dahil kung hindi ipapangudngod ko sa mga mukha ninyo ang mga dumi dito mula loob hanggang sa labas ng mansyon.”

Sa sinabing iyon ni Doña Consuelo, nagkatinginan sa isa’t-isa ang mga nakahilerang mga aliping kasambahay, isa na nga dun sina Amarra at Andeng. 

At umalis na nga ang mag-inang panginoon. Habang tanaw ng mga kasambahay na papalayo ng papalayo ang kotse, ay siya namang papalapit ng papalapit ang naghihintay na pansamantalang katahimikang ninanais ng lahat ng nandoon. Para bang mga presong tuwang-tuwa sa pagkakasibak ng kanilang malupit na warden. 

“Sana matagalan sila Doña Consuelo at Señorito Claudio sa Maynila. Sana magtagal sila sa Maynila ng pagkahaba-haba.” masayang sinabi ni Andeng habang abalang tumutulong sa pagluluto ng kanilang kakainin.

“Naku, dahan-dahan ka ng pagsasalita mo dyan Andeng at baka may makarinig sa’yo, makarating pa kay Doña Consuelo yang sinasabi mo.” sabi ni Marites.

Pumasok si Tiyang Rosa sa kusina para hanapin si Amarra. 

“Amarra, halika, may ipinagbilin sa akin si Doña Consuelo na kailangan mong asikasuhin.”

“Ano po iyon Tiyang Rosa?”

“Gusto ni Doña Consuelo, ikaw daw ang mag-alaga ng mga bulaklak niyang orchids at rosas.”

“Ano po? Tiyang Rosa wala po akong alam sa pag-aalaga ng mga bulaklak.”

“Problema mo na daw yun Amarra. Basta gusto ni Doña Consuelo, sa kanyang pagbabalik, wala ni isang bulaklak niya ang malalanta at mamamatay, kundi, humanda ka dahil hindi mo daw magugustuhan ang mangyayari sa’yo.”

Nanlamig si Amarra, hindi makakilos at hindi makapag-isip kung paano niya malalampasan ang pagsubok na ito. Dito na nakompirma ni Amarra na talagang pinagdidiskitahan siya ni Doña Consuelo dahil siya na mismo ang naghahanap ng paraan kung paano siya masisilo. At sa kadahilanan kung bakit? hindi niya lubos matanto o maisip.

Nagtungo agad si Amarra sa hardin. Hindi siya agad kumilos, dahil hindi naman niya alam ang kanyang gagawin. Nakikipagtitigan sa mga bulaklak na nasa harap. 

“Gusto ko man kayong alagaan, paano? sanay lang ako sa pagtatanim at pag-aani ng tubo. O Diyos ko. Ano ba tong pagsubok na ito na binigay niyo sa akin?” 

Napabuntong hininga si Amarra nang biglang may tinig siyang narinig mula sa kanyang likuran. 

“Huwag kang matakot. Nararamdaman ka nila.”

Agad na nilingon ni Amarra ang nagsalita at tumambad sa kanyang anyo ng isang bente-dos anyos na lalake, gwapo, moreno, matipuno ang katawan, alam mong batak at sanay sa trabaho.  

“I… ikaw pala?” tanong ni Amarra “kanina ka pa dyan?”

“Hindi naman. Kararating ko lang. Nga pala, ako si Julio, apo ni Arcadio yung matagal nang hardinero dito. Pasensya ka na at sa tinagal mo na dito, ngayon lang tayo nagkita at nagkausap, dami kasing gawain na pinagagawa sa akin si Doña Consuelo.

“A, ganun ba? Siya nga pala, ako si…” tila nahihiyang pagkasabi kay Julio.

“Amarra… alam ko na ang ngalan mo. Sinabi sa akin ni Aling Marites.”

“A… Si Aling Marites talaga. Wala nang maitatago sa kanya?”

Napangiti sila sa isa’t isa sa sinabing iyon ni Amarra, ngunit napalitan muli ng pagkabahala nang muling mapatingin sa malawak na hardin na nagpapaalala ng kanyang imposibleng misyon. Agad itong napansin ni Julio kaya naman, agad niyang pinawi ang pangamba ng dalaga.

“Huwag kang mag-alala, tuturuan kitang mangalaga at magtanim ng mga bulaklak dito sa hardin ni Doña Consuelo.”

“Talaga? tuturuan mo ako?”

“Oo naman, basta ikaw.” tugon ng binata sa sinabi ng dalaga.

Sa puntong iyon, nabuo ang pagkakaibigan sa pagitan ni Amarra at ni Julio. Agad nilang nakapalagayan ng loob ang isa’t-isa. Kung makakapagsalita lamang ang puso ng isa’t-isa, tila may kung anong spark ang agad namagitan sa kanilang dalawa. Ang spark na di pa nila nararanasan na nagdudulot ng kakaibang ligaya at ngiti. Dumaan ang mga araw, natuto si Amarra sa gabay at turo sa kanya ni Julio. Lalong napahanga si Julio sa mabilis na pagkatuto ni Amarra. Napahanga ang binata sa dedikasyon at pusong pinamalas ni Amarra sa ibinigay sa kanyang responsibilidad. Sa puntong iyon, tila mas naging malapit si Julio kay Amarra. Isang pakiramdam na mas lalo pang nagpaudyok sa binata na mukhang si Amarra na ang babaeng matagal nang hinahanap ng kanyang puso.

Salamat sa mga halaman bukod sa pagkatuto ni Amarra sa mga pangangalaga sa mga bulaklak, natutunan din niya ang isang bagay na hindi pa niya lubos na nararanasan, ang makaramdam ng kakaibang damdaming di pa niya nararanasan. Isang pakiramdam na nagpapatibok ng puso tuwing kasama si Julio. Natuto siyang magtanim ng pag-ibig sa kanyang puso para sa isang lalakeng tulad ni Julio. 

Di alam ni Amarra na ganun din ang nararamdaman ng binata sa kanya. Tila ba nagkakaisa ang kanilang puso sa nararamdaman. Sabay na tumitibok ito. Iisang ritmo kapag kapwa kumakabog at tila sumisigaw ng tunay at dalisay na pag-ibig. Para sa binata, ito na ang senyales na talagang may pagtingin na siya  kay Amarra. Umpisa nang pakawalan ang masidhi at makulay na pag-ibig na sigaw ng kanyang tumitibok na puso.