Share

Chapter 88

Penulis: Rainemanulat
last update Tanggal publikasi: 2026-10-11 15:44:00

Chapter 88: Ang Mundo Nating Dalawa Part 2

Marikif Reyes

'Welcome home, Mr. and Mrs. Monteverde.'

Napahawak ako sa bibig ko habang tumatawa. Hindi ko alam kung sino ang naghanda ng lahat, pero nang makita ko ang pangalan namin na magkatabi, biglang naging totoo ang lahat sa ibang paraan. Hindi na lamang ako ang Marikit na nakatira sa hacienda. May sarili na kaming tahanang pansamantala, kahit ilang araw lamang, kung saan puwede kaming maging kami nang walang iniintinding ibang bagay.

“Did you a
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • Ang Haciendero at si Marikit   Chapter 107

    Chapter 107: Ang Paghingi ng Tawad Part 3Marikit ReyesNatahimik ako. Sa unang pagkakataon, hindi niya ako pinilit na tanggapin ang kanyang paghingi ng tawad o sabihing maayos na ang lahat. Hindi niya hiniling na maging magkaibigan kami agad. Ang tanging ginawa niya ay aminin ang kanyang pagkakamali at bigyan ako ng pagkakataong magdesisyon sa sarili kong panahon.“I appreciate your apology,” sagot ko habang marahang tumango. Hindi ko ipinilit na ngumiti nang malaki, ngunit naging mas mahinahon ang aking mukha. “I can't promise that everything will be okay between us right away. But I can listen, and I can give you a chance to show that you've changed.”Napaluha si Diana at bahagyang yumuko. Nagpasalamat siya sa akin bago tumingin kay Rafael.“Thank you for hearing me out,” sabi niya habang tumayo mula sa upuan. Mahina ang kanyang boses, ngunit mas maayos na ang kanyang paghinga. “I won't ask for anything else today.”Tumayo rin si Rafael at tumango sa kanya. Hindi niya ito niyakap o

  • Ang Haciendero at si Marikit   Chapter 106

    Chapter 106: Ang Paghingi ng Tawad Part 2Marikit ReyesUmupo si Diana at inilapag ang kanyang bag sa tabi ng upuan. Ilang segundo siyang tahimik, na para bang hinahanap niya ang tamang mga salita. Ako naman ay nanatiling nakaupo sa tabi ni Rafael, hawak ang kanyang kamay sa ibabaw ng sofa. Hindi niya ako binitiwan. Paminsan-minsan ay marahan niyang pinipisil ang aking mga daliri, isang simpleng paalala na naroon siya sa tabi ko.“Marikit, I came here because I owe you an apology,” sabi ni Diana habang nakaharap sa akin. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata, at nanginginig nang bahagya ang kanyang mga daliri habang nagsasalita. “I treated you unfairly. I judged you because of where you came from, and I made you feel like you didn't belong beside Rafael.”Hindi ako agad sumagot. Tiningnan ko siya at hinayaang magpatuloy. Matagal ko nang gustong marinig ang pag-amin na iyon, ngunit nang dumating ang sandali, hindi ko naramdaman ang saya na minsan kong inakala. Ang mga salitang hinihinta

  • Ang Haciendero at si Marikit   Chapter 105

    Chapter 105: Ang Paghingi ng TawadMarikit ReyesMaagang bumaba si Rafael sa sala habang karga ko ang aming anak. Tahimik ang hacienda nang umagang iyon, maliban sa mahinang tunog ng mga ibon sa labas at sa mga yabag ng mga kasambahay na naghahanda ng almusal. Nakaupo ako sa sofa habang marahang inuugoy ang aming sanggol, ngunit paminsan-minsan ay napapatingin ako sa pinto kung saan nakatayo si Rafael. Kanina pa niya hawak ang kanyang telepono, at ilang beses na niyang binabasa ang parehong mensahe. Mula nang sabihin niyang may gustong makipagkita sa amin tungkol sa Monteverde Hope Foundation, hindi na siya gaanong nagsasalita. Nang tanungin ko siya kung sino ang taong iyon, sinabi niyang may isang bagay muna siyang kailangang sabihin sa akin.“It's Diana,” sabi ni Rafael habang ibinababa ang telepono sa mesa. Nakatayo siya sa harap ko, at bahagyang nanigas ang kanyang mga balikat nang banggitin niya ang pangalan. “She wants to meet with us.”Natigilan ako sa pag-ugoy sa aming anak. H

  • Ang Haciendero at si Marikit   Chapter 104

    Chapter 104: Isang Pangakong May Puso Part 3Marikit ReyesNapatingin ako sa kuna. Mahimbing pa ring natutulog ang aming anak, walang kaalam-alam sa mga pangarap na unti-unti naming binubuo para sa kanya. Naalala ko ang pangako ni Rafael na magiging bukas siya sa aming pamilya at hindi na niya hahayaang takot ang magdikta sa bawat desisyon niya. Ngayon, nakikita ko ang isa pang pagbabago sa kanya. Hindi lamang siya natutong magpakita ng pagmamahal sa amin. Nais din niyang gamitin ang mga kakayahan niya upang makapagbigay ng pag-asa sa iba.Muli niyang hinawakan ang kamay ko at marahang pinisil iyon.“Thank you for changing the way I see things,” sabi niya habang nakangiti sa akin. May lambing sa kanyang tinig, at bahagya siyang yumuko upang halikan ang aking mga daliri. “I used to think that building a good life meant protecting what was mine. Now I think it also means making room for other people to have a chance at a better life.”“Hindi lang ako ang nagturo sa iyo niyan,” sagot ko

  • Ang Haciendero at si Marikit   Chapter 103

    Chapter 103: Isang Pangakong May Puso Part 2Marikit ReyesNapangiti ako sa sinabi niya. Naalala ko ang mga panahong nagkukuwento ako tungkol sa mga pamilyang nahihirapang magpagamot ng kanilang mga anak o sa mga batang kailangang tumigil sa pag-aaral dahil walang sapat na pera ang kanilang mga magulang. Noon, madalas akong makipagtalo sa kanya dahil naniniwala siyang ang pagtulong ay dapat laging may malinaw na plano at limitasyon. Hindi naman ako tutol sa pagiging maingat, ngunit gusto kong makita niyang may mga pagkakataong ang isang maliit na tulong ay malaking bagay na sa ibang tao.“Naalala ko,” sagot ko habang marahang tumango. Tiningnan ko siya at bahagyang ngumiti. “Bakit mo naitanong?”“Because I want to do something about it,” sagot niya habang umayos ng upo. Mas naging matatag ang kanyang boses, at nakita kong tila nabawasan ang pag-aalinlangan sa kanyang mukha. “I've been thinking about starting a foundation. Something that can help families who struggle to pay for medica

  • Ang Haciendero at si Marikit   Chapter 102

    Chapter 102: Isang Pangakong May PusoMarikit ReyesHalos isang linggo na ang lumipas mula nang dumating ang aming anak sa mundo, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na may maliit na kamingang humihinga sa loob ng aming bahay. Tuwing umaga, nagigising ako sa mahinang iyak ng sanggol o sa tunog ng mga yapak ni Rafael na nagmamadaling lumapit sa kuna. Ang dating tahimik na kuwarto namin ay napuno na ng maliliit na damit, bote ng gatas, at mga kumot na maingat niyang tinutupi kahit hindi naman pantay ang pagkakalagay niya. Minsan, napapangiti na lamang ako habang pinagmamasdan siyang seryosong nakikipag-usap sa aming anak, na para bang naiintindihan na nito ang bawat salitang sinasabi niya.Sa umagang iyon, nakaupo ako sa tabi ng bintana habang hawak ang sanggol sa aking mga bisig. Mahina ang sikat ng araw at malamig ang hanging pumapasok mula sa hardin. Nakabalot sa malambot na kumot ang aming anak, at ang maliit nitong kamay ay nakahawak sa aking daliri. Pinagmamasd

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status