KABANATA 1

ELENA POV

Habol-hininga kong hinawakan ang malamig na doorknob ng Presidential Suite 808. Pakiramdam ko, lalabas ang puso ko sa dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok nito. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang puting envelope. Sa loob nito ang kalayaan ko—ang divorce papers na tatlong taon ko nang dapat ibinigay.

“Tatlong taon, Elena. Tama na,” bulong ko sa sarili habang pilit kong pinapakalma ang naglalabang emosyon sa loob ko.

Tatlong taon na akong kasal kay Dante Valderama, ang bilyonaryong kinatatakutan sa negosyo. Pero sa loob ng tatlong taong iyon, para lang akong multo sa buhay niya. Isang pangalan lang sa papel. Hindi niya ako kailanman isinama sa mga party, at lalong hindi niya ako tinabihan sa pagtulog. Ni hindi ko nga alam kung kilala niya ang hitsura ko. Noong araw ng kasal namin, proxy lang ang ipinadala niya. Isang pirma, isang malamig na seremonya, at pagkatapos ay iniwan niya ako sa mansyong mukhang ginto sa labas, pero parang kulungan sa loob.

Ginamit ko ang duplicate keycard na ibinigay ng biyenan ko. Isang mahinang click ang narinig ko bago dahan-dahang bumukas ang pinto.

​Sinalubong ako ng dilim. Ang tanging liwanag ay galing sa mga ilaw ng siyudad sa labas na sumisilip sa malalaking glass windows ng hotel. Ang amoy sa loob ay nakakalasing—amoy mamahaling whiskey na humahalo sa bango ng panlalaking pabango. Ramdam ko ang kaba; tila may babalang bumubulong sa akin na huwag nang tumuloy.

“Dante?” mahina kong tawag. Halos lamunin ng laki ng kwarto ang boses ko.

​Walang sumagot. Akma ko sanang kakapain ang switch ng ilaw sa pader nang biglang may humablot sa braso ko. Sa isang iglap, sumandal ang likod ko sa matigas na pader. Nawalan ako ng hininga sa bilis ng nangyari.

​Isang mainit na katawan ang dumikit sa akin. Napasinghap ako. Kahit madilim, ramdam ko ang matigas na dibdib niya na nakadiin sa akin. Tila naglalabas ng matinding init ang buong katawan niya.

"You're late," baritono at paos ang boses niya. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa pisngi ko, at lalong tumitindi ang kaba ko. Amoy alak siya, pero may kakaibang tamis ang bawat paghinga niya na parang nanunukso.

​"Dante... bitawan mo ako. Mag-uusap tayo..."

​"No more talking," putol niya sa sinasabi ko. Hinawakan niya ang dalawa kong kamay at itinaas sa ibabaw ng ulo ko. Idiniin niya ako lalo sa pader hanggang sa wala na talagang pagitan sa aming dalawa.

Naramdaman ko ang panginginig ng katawan niya. Para siyang nilalagnat sa sobrang init. Ang mga mata niya, kahit sa dilim, ay tila may kakaibang kinang habang nakatitig sa mga labi ko. Sa puntong ito, alam kong may mali. Hindi ito ang Dante Valderama na nababasa ko sa mga balita. Ang bawat haplos niya ay parang humihingi ng tulong.

​“Dante, teka... may sakit ka ba?” pag-aalala ko, pero hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil hinalikan na niya ako nang marahas.

It was a searing, hungry kiss. Isang halik na puno ng pagnanasa at tila humihingi ng tulong. It tasted like whiskey and obsession. Noong una ay pilit akong kumakawala, iniisip ang mga papeles na dala ko at ang kalayaang matagal ko nang hinahangad. Pero nang maramdaman ko ang mainit niyang palad mula sa baywang pataas sa likuran ko, tila nawala ang lahat ng lakas ko. Ang bawat haplos niya ay parang kuryenteng dumadaloy sa balat ko, hanggang sa hindi na ako makapag-isip nang maayos.

Sa loob ng tatlong taon, para akong nakakulong sa isang kasal na walang pag-ibig. Pinanood ko lang siya mula sa malayo. Kabisado ko ang bawat anggulo ng mukha niya sa mga magazine, ang mga tagumpay niya, at ang kanyang reputasyon. Pero ako? Para sa kanya, isa lang akong obligasyong kailangang bayaran buwan-buwan.

​"You're shaking," bulong niya, at ang boses niya ay parang haplos na nagpapagaan sa pakiramdam ko. "Don't be afraid. I've got you."

Hindi niya alam na ang takot ko ay hindi sa kanya, kundi sa katotohanang baka bukas—paggising niya—hindi pa rin ako ang babaeng gusto niyang makasama. Pero sa gabing ito, dahil sa alak at sa kung anong nagpapatindi sa pagnanasa niya, ako ang mundo niya. Ibinaba niya ang mga labi sa balikat ko, at ang bawat halik niya ay parang pagmamarka na sa kanya ako. Ang mga kamay ko na kanina’y nakakuyom, dahan-dahan nang bumukas at kumapit sa malapad niyang balikat. Ramdam ko ang tigas ng katawan niya sa ilalim ng mga daliri ko.

​Binuhat niya ako nang walang kahirap-hirap patungo sa malaking kama sa gitna ng suite. Ramdam ko sa bawat galaw niya ang bigat ng katawan niya at ang lakas na pilit niyang pinipigilan. Sa ibabaw ng malambot na kama, sa gitna ng dilim at ng liwanag ng buwan, nawala na ang lahat ng pag-aalinlangan ko.

​Walang mga salita ng pag-ibig, dahil alam kong hindi iyon para sa akin. Ang bawat haplos niya ay para sa isang babaeng akala niya ay naroon lang para sa kanya. Pero sa bawat sandaling magkadikit kami, ibinibigay ko ang lahat—ang tatlong taon ng paghihintay, ang sakit na binalewala niya ako, at ang lihim na pag-asang sana... makilala niya ako.

Lumipas ang mga oras na tila isang panaginip. Ang ingay ng ulan sa labas ang tanging naririnig sa buong kwarto. Nang kumalma na ang lahat, dahan-dahang bumigat ang paghinga niya hanggang sa tuluyan na siyang nakatulog.

​Dahan-dahan akong bumangon, iniingatan na huwag siyang magising. Pagod ang katawan ko, pero gising na gising ang isip ko. Sa kaunting liwanag mula sa digital clock sa side table, sa wakas ay pinagmasdan ko ang mukha niya nang malapitan. Ang matangos niyang ilong, makapal na kilay, at ang mga labing humalik sa akin kanina. Napakagwapo niya, pero kasabay nito ang matinding kirot sa dibdib ko—ang sakit na malaman na paggising niya, hindi na niya ako maaalala.

Hinanap ko ang dress ko sa sahig. Isinuot ko ito habang nanginginig ang mga kamay ko. Kinuha ko ang divorce papers sa ibabaw ng mesa at dinampot ang ballpen. Sa huling pagkakataon, tinitigan ko ang linyang dapat kong pirmahan.

​Pero may isang bagay na nagpahinto sa akin. Isang mamahaling gintong cufflink na may inisyal na "DV" ang nakapatong sa drawer. Kinuha ko ito at mahigpit na pinisil sa palad ko. Isang alaala ng gabing ito. Isang piraso niya na dadalhin ko sa pag-alis.

​“Ito na ang huling beses na magiging asawa mo ako, Dante,” bulong ko habang nakatingin sa kanya habang natutulog.

​Pinunit ko ang pahina ng divorce papers kung saan nakasulat ang buong pangalan ko. Iniwan ko lang ang blangkong dokumento na may pirma niya. Kung gusto niya akong palayain, kailangan niya akong hanapin. Gusto kong mabaliw siya sa kakaisip kung sino ang babaeng nagnakaw ng gabi niya—at ng cufflink niya.

​Mabilis akong lumabas ng suite nang hindi lumingon. Hinayaan ko ang dilim ng hallway na lamunin ang anino ko. Bukas, wala na ang mahinang si Elena Villareal. At sa susunod na magkita kami, sisiguraduhin kong siya naman ang luluhod sa harap ko. Magmamakaawa siya para sa haplos na ibinigay ko nang libre sa gabing ito.