KABANATA 2

ELENA POV

Malamig ang hangin sa labas ng hotel, pero hindi nito kayang pawiin ang init na nananatili sa balat ko. Naglalakad ako sa gilid ng kalsada sa Makati, walang pakialam sa mga taong palihim na tumitingin sa akin sa ganitong oras ng gabi. Gusot ang dress ko, magulo ang buhok ko, at nananatiling manhid ang mga labi ko, dala ng mga halik na alam kong hindi dapat naging akin.

Ramdam ko sa palad ko ang talim ng gintong cufflink ni Dante. Isang ebidensya. Isang nakaw na alaala mula sa lalaking kailanman ay hindi naging akin, kahit tatlong taon kaming legal na mag-asawa. Mabigat ang metal na 'to, halos kasing-bigat ng katotohanang kailangan ko nang talikuran ang lahat.

Pagkarating ko sa maliit kong apartment, isang tago na unit na malayo sa marangyang mansyon ng mga Valderama, agad akong pumasok at isinandal ang katawan ko sa pinto. Doon, sa gitna ng katahimikan at dilim, ay tuluyan nang bumuhos ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Napaupo ako sa sahig, niyayakap ang mga tuhod ko habang nanginginig ang mga balikat ko sa pag-iyak.

Hindi ito luha ng pagsisisi sa nangyari sa hotel suite. Ito ay luha ng paglaya mula sa tatlong taon na pagkakalibing nang buhay.

"Simula ngayon, Elena... wala nang luluhod. Wala nang maghihintay," bulong ko sa hangin, ang boses ko ay basag at puno ng pait.

Naalala ko kung paano ako naging sunod-sunuran. Tatlong taon akong nagmukhang tanga, naghahanda ng masasarap na dinner na nauuwi lang sa basurahan dahil hindi siya umuuwi. Tatlong taon akong nagpadala ng mga text na "Mag-iingat ka" o "Kumain ka na ba?" na tanging "Seen" lang ang sagot, o madalas ay wala pa. Ang pamilya ko? Para sa kanila, isa lang akong barya na ibinayad sa utang. Ibinenta nila ang sarili nilang anak para lang maisalba ang pangalan nila. Para kay Dante, isa lang akong istorbo, isang aninong kailangang itago sa loob ng mansyon para hindi maging isyu sa media.

Tumayo ako at humarap sa salamin. Ang babaeng nakikita ko ay isang "Plain Jane." Mahaba at walang buhay na buhok, maputlang mukha, at mga matang laging puno ng takot. Ito ang Elena na madaling tapakan. Ito ang Elena na pwedeng balewalain.

"Kailangan mo nang mamatay, Elena Villareal," sabi ko sa repleksyon ko nang may bagong determinasyon.

Kinuha ko ang gunting sa drawer. Hindi ako nag-atubili. Sa bawat pag-gupit ko sa mahaba kong buhok, parang may mga kadenang napapatid sa puso ko. Ang mga hibla ng buhok na nahuhulog sa sahig ay ang mga piraso ng lumang pagkatao ko, ang mahinang Elena, ang mapagtiis na asawa, ang biktima.

Kinuha ko ang laptop ko. Sa loob ng tatlong taon na pagkakalayo sa mundo, hindi ako naging tamad. Habang iniisip ng lahat na isa lang akong hamak na housewife na walang alam, nag-aral ako nang palihim. Gamit ang ibang pangalan at ang kaunting ipon ko mula sa mga freelance jobs, kumuha ako ng advanced courses sa Marketing at Business Strategy sa Singapore Management University online. Alam ko ang bawat galaw ng Valderama Empire dahil palihim kong pinag-aralan ang financial reports nila gabi-gabi.

Binuksan ko ang email ko. Isang message mula sa isang tanyag na firm sa Singapore ang bumungad sa akin. Tinanggap nila ang aplikasyon ko bilang Senior Consultant. Ito na ang pagkakataon ko.

Isang linggo ang lumipas.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ng elevator. Wala na ang mahaba kong buhok na dati ay nakatali lang nang simple. Ngayon, maikli na ito, kulay ash gray, at bumabagay sa matapang kong aura. Ang dating maputla kong labi ay nababalot na ng matapang na pulang lipstick. Nakasuot ako ng isang mamahaling black power suit na nagpapakita ng pigura ko, isang pigurang ni minsan ay hindi nasilayan ni Dante sa loob ng tatlong taon.

Ang bawat hakbang ko sa lobby ng Valderama Empire ay puno ng awtoridad. Ang tunog ng stilettos ko sa marble floor ay parang martilyo na bumabasag sa nakaraan ko.

Wala na ang mahiyain at sunod-sunurang si Elena. Ang nasa harap nila ngayon ay si Alana V., isang marketing consultant na kinuha ng board of directors para ayusin ang imahe ng kumpanya pagkatapos ng iskandalong nangyari noong nakaraang linggo sa hotel.

"Good morning, Ma'am. Do you have an appointment with Mr. Valderama?" tanong ng receptionist, tila hindi kumukurap habang nakatingin sa akin.

Ngumiti ako, isang ngiting hindi umaabot sa mga mata ko. "I am the solution to your company's problem. Tell him Alana is here."

Habang paakyat ang elevator, hinawakan ko ang cufflink sa loob ng bag ko. Ang malamig na metal nito ay nagpapaalala sa akin ng init ng gabing iyon. Alam kong sa oras na bumukas ang pinto ng opisina ni Dante, magsisimula na ang totoong digmaan.

Hindi niya ako makikilala. Noong gabing iyon, madilim at wala siya sa sarili. Ngayon, sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng opisina niya, ipapakita ko sa kanya ang babaeng kinalimutan niya. Pero hindi ako magpapakilala bilang asawa niya. Magpapakilala ako bilang babaeng kailangan niya para maisalba ang kumpanya niya, at pagkatapos, sisiguraduhin kong siya naman ang magmamakaawa para sa atensyon ko.

"Welcome to your nightmare, Dante," bulong ko habang bumubukas ang pinto patungo sa opisina niya.