LOGINELENA POV
Ang bawat pag-uga ng Airbus A380 ay tila isang babala ng kamatayan. Sa labas ng bintana, ang pakpak ng Gulfstream ni Sofia ay parang isang talim na sumasayaw sa hangin, pilit na ginugulo ang aming stabilizer. Hindi sapat ang lakas ng aming makina para takasan sila sa ganitong altitude; para kaming isang higanteng balyena na pinaglalaruan ng isang mabilis na pating. “Mendoza, hindi natin sila kayang ilagan sa manual!” sigaw ni Dante habang pilit na pinapanatiELENA POV Halos madapa ako sa laylayan ng gown ko habang hinihila ako ni Sofia papasok sa backseat ng limousine. Ang kaninang elegante at tahimik na parking lot ng hotel ay biglang nagmukhang battlefield. Narinig ko ang malakas na pagsara ng pinto, at agad na ni-lock ni Sofia ang lahat ng controls mula sa unahan. "Maya, dapa! Baba ang ulo!" sigaw ko kay Maya na nanginginig na sa tabi ko. Sumunod naman si Maya, yakap-yakap ang kanyang clutch bag na parang doon nakasalalay ang buhay niya. Lumingon ako sa labas ng bintana. Nakita ko si Dante na nakatayo pa rin sa tabi ni Leo, seryosong nakikipag-usap sa radyo habang pinaliligiran sila ng apat na security personnel na may hawak na submachine guns. "Sofia, bakit hindi pa sumasakay si Dante? Let's go!" sigaw ko, hinahampas ang sandalan ng driver's seat. "Elena, listen to me. Protocol 'to. Hiwalay ang sasakyan ni Boss para ma-distract kung sino man ang nagmamanman," paliwanag ni Sofia habang mabilis na pinaandar ang makina. "We have to
ELENA POV Napahinto ako sa tapat ng naglalakihang pinto ng grand ballroom. Kahit malakas ang aircon ng hotel, nararamdaman ko ang butil ng pawis sa likod ko. Ang bigat ng emerald necklace sa leeg ko ay tila nagpapaalala sa akin na bawat hakbang ko sa loob ay may kaakibat na mataas na ekspektasyon. Lumingon sa akin si Dante. Napansin niya siguro ang bahagyang panginginig ng kamay ko na nakakapit sa braso niya. Inabot niya ang kamay ko at piniga ito nang dahan-dahan. "Huwag kang tumingin sa kanila, Elena. Sa akin ka lang tumingin. Isipin mo na lang, nasa Batanes lang tayo at naglalakad sa dalampasigan." Natawa ako nang mahina, kahit pilit. "Dante, walang chandelier at mga taong naka-tuxedo sa Batanes. At mas lalong walang mga reporter na handa kaming lamunin sa isang tanong lang." "Exactly. Kaya isipin mo, sila ang wala rito. Tayo lang," sabi niya bago tumango sa mga bouncer na magbubukas ng pinto. Pagbukas ng pinto, tila tumigil ang ingay ng mahigit tatlong daang tao sa loob. Ang
ELENA POV Nagising ako sa mahinang sikat ng araw na tumatagos sa manipis na kurtina ng master bedroom sa mansyon. Hindi na ito ang malamig na hamog ng Tagaytay; ito ang pamilyar na init ng Maynila. Isang linggo na ang nakalipas simula nung kasal namin, at heto kami, bumalik na sa realidad. Pero hindi na tulad ng dati na puro takot; ngayon, may kasama nang katiyakan. Dahan-dahan akong bumangon para hindi magising si Dante na mahimbing pang natutulog sa tabi ko. Kinuha ko ang robe ko at dumeretso sa nursery. Naabutan ko si Hope na gising na, naglalaro ng kanyang mga daliri sa loob ng crib. Nang makita niya ako, agad siyang nag-ingay at nag-abot ng kamay. "Good morning, my little princess," bulong ko habang binubuhat siya. "Gutom na ba ang baby ko?" Dinala ko siya sa baba. Pagdating ko sa kitchen, laking gulat ko nang makita si Leo na nakaupo sa counter, may tahi-tahing wires sa harap niya at seryosong nakatitig sa kanyang laptop. May malaking baso ng iced coffee sa tabi niya. "Leo?
ELENA POV Maaga pa lang ay gising na ang buong rest house. Kahit sinabi naming simple lang ang gusto namin, hindi pa rin maikakaila ang excitement sa paligid. Ang amoy ng sariwang kape ay humahalo sa bango ng mga bagong pitas na puting rosas na kakarating lang mula sa flower shop. Mula sa bintana ng kwarto ko, nakikita ko si Leo na abalang-abala sa pag-aayos ng sound system sa garden, habang si Sofia naman ay paikot-ikot, chine-check ang bawat sulok ng perimeter. "Ate, huwag ka ngang malikot. Masisira 'yung pagkaka-curl ko sa buhok mo," saway sa akin ni Maya. Nakaupo ako sa harap ng salamin, suot ang aking puting robe. Si Maya ang nagprisintang mag-ayos sa akin. Simple lang ang make-up ko, 'yung sapat lang para magmukhang fresh at hindi masyadong halatang puyat sa pag-aalaga kay Hope kagabi. "Pasensya na, Maya. Kinakabahan lang talaga ako. Parang mas nakaka-pressure 'to kaysa nung tumatakbo tayo sa Batanes," biro ko habang pinaglalaruan ang wedding ring sa daliri ko—ang singsing n
ELENA POV Malamig ang hangin na humahampas sa veranda ng rest house sa Tagaytay. Nakatingin ako sa malawak na garden kung saan abala ang ilang tauhan sa pag-aayos ng mga puting silya at isang simpleng altar na gawa sa kahoy. Isang linggo na ang nakalipas simula nang engkwentro kay Marcus Thorne, at kahit may mga security pa rin sa paligid, iba ang pakiramdam ngayon. Mas presko. Mas payapa. "Ate, okay na ba 'tong ribbon sa mga basket?" tanong ni Maya habang papalapit sa akin. May hawak siyang glue gun at nakasabit ang ilang puting telang satin sa balikat niya. "Feeling ko kasi masyadong makapal 'yung pagkakatali ko kanina." Tinignan ko ang basket na puno ng puting petals. "Ayos na 'yan, Maya. Huwag mo nang masyadong i-stress ang sarili mo. Sabi ko naman sa'yo, simple lang dapat, 'di ba?" "Simple para sa'yo, pero para sa akin, wedding ito ng kapatid ko sa isang Valderama. Dapat may class pa rin kahit paano," tawa ni Maya bago naupo sa tabi ko. "Ate, hindi ko akalain na aabot tayo ri
ELENA POV Malamig ang gabi sa Tagaytay, pero mas ramdam ko ang lamig na nagmumula sa screen ng laptop ni Dante. Nakaupo kami sa dining area, ang tanging liwanag ay ang chandelier sa itaas at ang asul na sinag mula sa computer. Tapos na kaming maghapunan, at si Maya ay nasa sala, abala sa pagpapatulog kay Hope habang mahinang nanonood ng TV. "Sigurado ka ba rito, Dante?" tanong ko habang tinitignan ang email mula kay Marcus Thorne. Simple lang ang mensahe: isang address sa isang liblib na farm sa Alfonso, Cavite, at isang oras—bukas ng alas-diyes ng umaga. "Hindi ako sigurado sa kanya, Elena. Pero sigurado ako na kailangan nating tapusin 'to," sagot ni Dante. Hinubad niya ang kanyang salamin at hinilot ang tulay ng kanyang ilong. "Thorne is a businessman. He doesn't like loose ends. At sa tingin niya, tayo ang pinakamalaking loose end sa investment niya." "Sabi mo kanina, gusto mong sumama ako. Pero bakit parang binabawi mo na ngayon sa itsura mo?" pansin ko. Nakita ko ang bahagyan
ELENA POV "Elena, mag-seatbelt ka! Kapit nang mahigpit!" sigaw ni Dante habang mabilis na pinihit ang manibela. Sa likuran namin, tatlong itim na sasakyan ang hindi bumibitaw. Kitang-kita sa side mirror ang nakakasilaw nilang mga headlight na parang mga hayop na nag-aabang ng pagkakataon. Alam
ELENA POV "Dante! Ang bomba!" Sigaw ko habang nakatitig sa pulang timer na mabilis na bumababa. Dalawang segundo na lang. Hindi na nag-isip si Dante. Sa isang mabilis na galaw, binuhat niya ako at tumalon kami sa likod ng makapal na semento sa altar ng lumang simbahan. Naramdaman ko ang higpit n
ELENA POV Ligtas kaming nakarating sa Palawan bago pa sumikat ang araw. Ang safehouse na sinasabi ni Marcus ay isang maliit na villa sa isang tago at pribadong isla. Walang internet, walang signal, at ang tanging maririnig mo lang ay ang mga alon na humahampas sa pampang. Sa unang pagkakataon mata
ELENA'S POV Nagising ako sa tunog ng doorbell na walang tigil. Alas-otso pa lang ng umaga at alam kong hindi si Dante ang nagpapa-ring niyon dahil may sarili siyang susi at laging maingat kapag alam niyang natutulog pa ako. "Ma'am Elena, may delivery po para sa inyo. Saan ko po ilalagay?" tanong







