Se connecterDANTE POV"Boss, medyo maaga pa pero gising na ang mga enforcer sa labas ng highway. Sabi ko sa kanila, i-guide na agad 'yung unang bus ng mga pamilya na manggagaling sa Batangas," ulat ni Rico habang ibinababa ang huling kahon ng sound system mula sa likod ng SUV.Alas-siyete pa lang ng umaga ng Sabado. Malamig pa ang simoy ng hangin dito sa Laguna, at ang sikat ng araw ay banayad na tumatama sa malawak na facade ng lumang bodega. Matapos ang ilang linggong pagpaplano, heto na kami. Inayos ko ang kwelyo ng aking kaswal na button-down shirt at tumango kay Rico. "Salamat, Rico. Sabihan mo si Aris na simulan na ang sound check para hindi tayo magkaproblema mamaya sa orientation."Habang nakatayo ako rito at pinagmamasdan ang bagong pinturang pader ng warehouse, hindi ko maiwasang maalala 'yung takot ko nung nakaraang taon, sa loob-loob ko habang pinaliligiran ng mga construction materials na maayos nang nakatabi sa gilid. Dati, kapag pumupunta kami sa mga ganitong liblib na ari-arian ni
ELENA POV "Ate Elena, tingnan mo nga 'tong suot ko. Masyado bang seryoso para sa Sabado?" silip ni Maya sa pinto ng walk-in closet ko, habang pinapagpagan ang suot niyang simpleng maong jacket at puting t-shirt. Nakatayo ako sa tapat ng salamin habang isinusuot ang aking maliit na hikaw. Umaga ng Biyernes, at kahit bukas pa ang aktwal na biyahe namin patungong Laguna para sa pagbubukas ng training center, parang mas ramdam ko ang pagmamadali ngayon. "Bagay naman, Maya. Comfy naman tingnan at saka hindi mainit sa katawan. Tandaan mo, bodega 'yung pupuntahan natin bukas, baka mamawis ka agad kapag masyadong makapal ang tela." Kung iisipin, ganito rin 'yung pamilyar na taranta namin nung huling araw namin sa Tuscany, naisip ko habang inaayos ang kwelyo ng aking blusa. Nung oras na nag-iimpake kami roon bago bumalik ng Manila, panay din ang paalala ko kay Maya tungkol sa mga gamit niya. Pero ngayon, imbes na bakasyon, isang bagong simula na ang pinaghahandaan namin. "Sabi ko nga sa ka
DANTE POV "Kuya, tingnan mo si Whitey, kulang na lang bigyan natin ng sariling silya sa dining table, parang nakikiniig din sa usapan natin tungkol sa foundation," tawa ni Maya habang itinuturo ang aso na nakaupo nang tuwid sa tabi ng bakanteng upuan sa terrace. Nasa likod-bahay kami ng mansyon, pinaliligiran ng mga makakapal na printout ng final blueprint para sa renovation sa Laguna. Huwebes ng hapon at medyo maaliwalas ang panahon, sakto para sa balak ni Nanay Belen na mag-ayos ng kanyang maliit na vegetable patch sa tabi ng garden bed habang kami naman ay nagka-catch up sa mga papeles. "Hayaan mo siya, Maya. Mas may focus pa nga si Whitey kaysa sa'yo. Ikaw, kanina pa salita nang salita dyan, hindi mo pa tinatapos 'yang layout ng arts curriculum mo," biro ko sa kanya sabay lapag ng ballpen sa ibabaw ng lamesa. Kung iisipin, malayo na talaga ang narating namin mula nung nakaraang buwan, sa loob-loob ko habang pinapanood si Maya na seryosong nagbubukas ng kanyang iPad. Dati, kahi
ELENA POV "Ate, sigurado ka bang dito ko ilalagay 'tong mga pananim na sili? Sabi kasi ni Nanay Belen mas gusto raw nito sa may direktang sikat ng araw," tanong ni Maya habang nakaluhod sa gilid ng garden bed, may hawak na maliit na garden trowel at marumi ang mga kamay dahil sa basang lupa. Nakatayo ako sa lilim ng veranda habang karga-karga si Hope na abala sa pagngatngat sa dulo ng kanyang baby blanket. Huwebes ng hapon at medyo maaliwalas ang panahon, sakto para sa balak ni Nanay Belen na mag-ayos ng kanyang maliit na vegetable patch sa likod-bahay. "Oo, Maya, dyan sa tabi ng mga kamatis okay dyan. Huwag mo lang masyadong pagdikitin baka hindi lumaki nang maayos," sagot ko habang inaayos ang pagkakahawak kay Hope na nagsisimula nang maging malikot. Lumabas si Nanay Belen mula sa kusina, may dalang pitsel ng malamig na kalamansi juice at ilang piraso ng basahan. "Maya, dahan-dahan sa paghukay, baka matamaan mo 'yung mga tubo ng tubig dyan sa gilid. Elena, ibaba mo muna si Hope
ELENA POV "Ate, tingnan mo si Whitey. Kulang na lang bigyan natin ng sariling silya sa dining table, parang nakikinig din sa usapan natin," tawa ni Maya habang itinuturo ang aso na nakaupo nang tuwid sa tabi ng bakanteng upuan ni Dante. Nasa study room kami ng mansyon, pinaliligiran ng mga makakapal na printout ng final blueprint para sa renovation sa Laguna. Miyerkules ng gabi, at imbes na magpahinga, pinili naming pamilya na mag-catch up sa mga detalye ng foundation habang humihigop ng mainit na tsaa. "Hayaan mo siya, Maya. At least siya, tahimik na nagbabantay. Ikaw, kanina pa salita nang salita dyan, hindi mo pa natatapos 'yang layout ng arts curriculum mo," biro ko sabay lapag ng ballpen sa ibabaw ng desk. "Tapos na kaya! Heto oh, tignan mo," inabot sa akin ni Maya ang kanyang iPad, kung saan may maayos na listahan ng mga basic exercises sa pagguhit, may kulay pa ang bawat page. "Gusto ko sa unang Sabado, mag-focus muna sila sa shapes. Alam mo 'yun, para hindi sila mabigla."
ELENA POV "Ate, tignan mo si Hope. Parang mas mabilis na siyang gumapang ngayon kaysa nung nasa Italy tayo," sabi ni Maya habang nakadapa sa carpet sa sala, binabantayan ang anak ko na pilit inaabot ang isang makulay na building block. "Natural lang 'yan, Maya. Mas malawak kasi ang espasyo niya rito sa sala natin kumpara sa mga hotel at villa na tinuluyan natin doon," sagot ko habang inaayos ang mga folder sa ibabaw ng coffee table. Umaga ng Martes at pinili kong magtrabaho muna sa bahay bago pumasok sa opisina pagkatapos ng tanghalian. Pumasok si Nanay Belen mula sa kusina, may bitbit na baso ng gatas para kay Maya at isang platito ng biko. "Elena, tumawag si Dante kanina. Sabi niya, nauna na raw siya sa site sa Laguna kasama si Aris at si Ms. Valdez. May dinala raw silang engineer para matingnan 'yung istruktura ng lumang bodega." "Ah, oo nga pala. Nabanggit niya sa akin kagabi bago kami natulog," sabi ko sabay sandal sa sofa. "Gusto raw kasi niyang masigurado kung kailangan pan
ELENA POV “Signora Rossi, prego.” Inabutan ako ng waiter ng menu habang iginigiya kami sa isang mesa na nakaharap sa malawak na ubasan ng Tuscany. Napatingin ako kay Dante—o si “Signor Rossi” sa pagkakataong ito. Naka-linen shirt siya na puti, bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones, at
ELENA POV Grabe ang kaba ko nang makita ko ang mukha ni Maya sa dambuhalang screen ng boardroom. Nawala lahat ng yabang namin kanina tungkol sa transponder log at audio recording. Kasi kahit gaano karaming ebidensya ang ilapag namin, balewala ’yun kung ang kapalit ay ang buhay ng kapatid ko. Sa
ELENA POV Ang ugong ng mga makina ay naging isang monotonous na humming, isang pampatulog na tunog na pilit naming nilalabanan. Sa labas, ang kadiliman ng gabi ay nagsisimulang mabahiran ng manipis na asul na guhit sa abot-tanaw—ang papalapit na madaling-araw sa Europa. Ngunit para sa amin ni Dant
ELENA POV Ang headquarters ng Valderama Global sa Geneva ay hindi lang basta building; para itong dambuhalang tore ng salamin at bakal na nakatayo sa gitna ng siyudad. Pagbaba namin sa limousine ni Baron Volkov, sinalubong kami ng sobrang lamig na hangin ng Switzerland. Pero mas malamig ang pakir







