Mirror

Chapter 5

Renzeniah’s POV

Patuloy pa rin ang paghahanap ko ng trabaho. Hindi ko alam kung pang-ilang kumpanya na ang napuntahan ko, pero ang alam ko, halos maubos na ang lakas ko sa kakalakad at kakahanap ng mapapasukang trabaho.

Nagsakitan na ang mga paa ko, pero wala pa rin. Parang lahat na lang ng pintuan ay sarado para sa akin. Kahit simpleng trabaho lang naman ang gusto ko, bakit parang napakahirap makahanap ng employer na handang magbigay sa akin ng pagkakataon?

Nakakainis talaga!

Kung alam ko lang na ganito kahirap maghanap ng trabaho, sana pala noon pa lang ay naghanda na ako. Pero sino ba namang mag-aakala na darating ako sa ganitong sitwasyon? Sanay akong may perang magagamit kapag kailangan ko. Pero ngayon, kailangan kong pag-isipan kahit ang pinakamaliit na gastusin.

Kaya nagdesisyon na lang akong umuwi sa bahay nila Donita. Tutal, wala rin naman akong ibang mapupuntahan at ayoko namang gumastos pa sa pamasahe kung wala rin akong magandang balitang maibabahagi.

Pagdating ko roon, nakita kong abalang-abala rin si Nanay Marina sa pagtitinda. May mga panindang nakahilera sa mesa, at may ilang mamimiling lumalapit para bumili. Kahit halatang pagod na siya, patuloy pa rin siyang nakangiti at maayos na nakikipag-usap sa mga customer.

Napahinto ako sandali at pinagmasdan siya.

Ganito pala ang buhay ng mga taong kailangang kumayod araw-araw para may maihain sa hapag-kainan. Walang reklamo, walang pahinga kung minsan, at kailangang ngumiti kahit pagod na pagod na.

“Nay, tulungan ko na po kayo.”

Napalingon siya sa akin at bahagyang nagulat.

“Ano po ba ang gagawin?”

“Naku, Renzy, hindi bagay sa iyo ang pagtitinda.”

Napakunot ang noo ko.

Bakit naman hindi bagay? Dahil ba mayaman ang tatay ko? Dahil ba sanay akong mamuhay sa isang malaking bahay at hindi kailangang magbilang ng bawat perang ginagastos?

“Nay, promise, kaya ko po ito.”

Ngumiti ako at agad na lumapit sa mga paninda.

“Kayo nga kinakaya ninyo, eh. Ako pa na mas bata po sa inyo.”

Napatawa nang mahina si Nanay Marina habang inaayos ang mga paninda.

“Sanay naman kasi ako sa hirap, anak, hindi katulad mo. Mayaman kayo.”

“Hindi naman po. Ang tatay ko lang po ang mayaman.”

Totoo naman iyon. Hindi dahil mayaman ang pamilya ko ay ibig sabihin ay malaya akong gawin ang gusto ko. Kung tutuusin, mas marami pa akong kailangang sundin kaysa sa ibang tao.

At ngayong wala na akong suportang natatanggap mula sa kanila, kailangan kong matutong mabuhay nang mag-isa.

“Alam n'yo po ba, ginagawa ko rin ang lahat sa bahay?” panimula ko habang tumutulong sa pag-aayos ng mga paninda. “Apat na palapag po ang bahay namin. Noong bata pa ako, halos ako po ang gumagawa ng mga gawaing-bahay sa amin.”

Napatingin sa akin si Nanay Marina, tila hindi makapaniwala.

“Bakit naman, anak?”

“Sabi kasi ni Papa, marami akong oras. Kaya bago ako pumasok sa eskuwelahan, kailangan kong lampasuhin ang buong bahay. Maghugas ng pinagkainan, magluto, maglaba, mamalantsa, at pati mamalengke.”

Napailing ako habang naaalala ang mga panahong iyon.

Imagine, apat na palapag ang bahay namin! At ako ang kailangang maglinis ng halos lahat ng iyon bago pumasok sa eskuwelahan. Minsan, kapag hindi ko natapos ang mga gawain, kailangan kong magmadali para hindi mahuli sa klase.

Kaya hindi rin naman ako basta-bastang walang alam sa gawaing-bahay.

“Wala po kaming katulong hanggang sa nakapagtrabaho na po ako. Iyong sinusweldo ko po, pambayad lang sa katulong.”

Napahinto si Nanay Marina sa ginagawa niya.

“Talaga, anak?”

“Opo. Wala pong libre sa amin.”

Napangiti ako at bahagyang nagbiro.

“Kaya po mayaman ang tatay ko, eh. Tipid na tipid sa pasahod sa akin!”

Natawa si Nanay Marina sa sinabi ko. Ako man ay napatawa rin, kahit may kaunting pait sa likod ng biro ko.

Minsan, kailangan mo na lang talagang pagtawanan ang mga bagay na masakit para hindi ka tuluyang maiyak.

“Talaga? Akala ko buhay prinsesa ka sa inyo.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Kasi napakaganda mo.”

Napanganga ako nang bahagya bago natawa.

“Talaga po ba?”

“Oo naman, anak.”

“Baka maniwala na po ako sa inyo niyan, Nay Marina.”

Napatawa ulit kami. Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Nakakatuwang makausap ang isang taong hindi ako hinuhusgahan dahil lang sa apelyido ko o sa kung sino ang tatay ko.

Sa piling ni Nanay Marina, hindi ko kailangang magpanggap na maayos ang lahat. Puwede akong maging ako lang.

Eksaktong dumating si Donita habang nag-aayos kami ng mga paninda.

“Nay, anong ginagawa ninyo ni Renzy?”

“As usual, nagtitinda.”

Napatingin si Donita sa akin at ngumiti.

“O, kumusta ang lakad mo?”

Napabuntong-hininga ako bago nagkibit-balikat.

“Gaya ng dati.”

“Don't call us; we call you?”

Tumango ako.

“Exactly!”

Napatawa siya, pero alam kong hindi siya natutuwa sa nangyayari sa akin. Kahit paano, naiintindihan niya ang hirap ng sitwasyon ko dahil pati siya ay nadadamay sa kaguluhang ginawa ng tatay ko.