جميع فصول : الفصل -الفصل 10

Chapter 1Renzenaiah Sandoval’s POVTeka, teka!“Huwag, babe”“Uhmm!”“Ahhh”Hindi ko alam kung papaano nauwi sa ganito ang pagkikita namin ni Arzon.Sinisiil na niya ako ng mga halik niya. Pilit ko siyang itinutulak, pero kahit anong gawin ko, mas malakas pa rin siya sa akin. Hindi pa ako handa sa ganoong bagay. Gusto kong maikasal na muna kami bago ko ibigay ang lahat sa kanya. Gusto kong maging espesyal ang araw na iyon, ang araw na buong puso kong ipagkakaloob ang sarili ko sa lalaking minamahal ko.Pero bakit parang hindi niya kayang intindihin ang kagustuhan ko?Bakit parang wala siyang pakialam sa mga pakiusap ko?Gusto kong sumigaw, gusto kong humingi ng tulong, pero tila walang gustong makarinig sa akin. Ang mga kamay niyang mahigpit na nakahawak sa akin ay hindi ko agad nagawang alisin. Pilit kong nilalabanan ang sitwasyon, ngunit unti-unti akong nanghihina. Ang takot at pagkalito ay nagsama-sama sa dibdib ko hanggang sa hindi ko na alam kung ano ang dapat kong gawin.Nagisi

Chapter 3Renzeniah Sandoval’s POV“Pasensiya na, Ms. Sandoval, pero pinablacklist ka kasi ng tatay mo, eh.”“Ha? Nagsu-submit pa lang ho ako ng resume, blacklist agad?” Hindi ko napigilang mapataas ang boses ko dahil sa narinig. “Magbigay naman kayo ng kahit konting pag-asa.”I looked at the receptionist, hoping she would reconsider or at least give me a chance to explain my situation. Hindi naman ako humihingi ng espesyal na pagtrato. Gusto ko lang namang makahanap ng trabaho at kumita ng sarili kong pera.“Pasensya na, but please don't waste our time,” malamig niyang sagot bago muling ibinaling ang atensiyon sa computer sa harap niya.Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.Wala man lang kaunting konsiderasyon. Ni hindi nga nila ako binigyan ng pagkakataong makapagpakilala nang maayos, pero dahil lang sa apelyido ko at sa kung sino ang tatay ko, wala na agad akong pag-asa.Napangiti na lang ako nang mapait.Pang-ilang kumpanya ko na ito, ah. Pero wala pa rin. Limang kumpanya na a

Chapter 5Renzeniah’s POVPatuloy pa rin ang paghahanap ko ng trabaho. Hindi ko alam kung pang-ilang kumpanya na ang napuntahan ko, pero ang alam ko, halos maubos na ang lakas ko sa kakalakad at kakahanap ng mapapasukang trabaho.Nagsakitan na ang mga paa ko, pero wala pa rin. Parang lahat na lang ng pintuan ay sarado para sa akin. Kahit simpleng trabaho lang naman ang gusto ko, bakit parang napakahirap makahanap ng employer na handang magbigay sa akin ng pagkakataon?Nakakainis talaga!Kung alam ko lang na ganito kahirap maghanap ng trabaho, sana pala noon pa lang ay naghanda na ako. Pero sino ba namang mag-aakala na darating ako sa ganitong sitwasyon? Sanay akong may perang magagamit kapag kailangan ko. Pero ngayon, kailangan kong pag-isipan kahit ang pinakamaliit na gastusin.Kaya nagdesisyon na lang akong umuwi sa bahay nila Donita. Tutal, wala rin naman akong ibang mapupuntahan at ayoko namang gumastos pa sa pamasahe kung wala rin akong magandang balitang maibabahagi.Pagdating k

Chapter 7Renzeniah’s POVNautusan ako ni Nay Marina na pumunta sa palengke para bumili ng mga lulutuing ulam na paninda niya. Dahil wala naman akong ibang ginagawa, pumayag na agad ako. At least, kahit papaano, nakakatulong ako sa kaniya habang wala pa akong nahahanap na trabaho.Napakainit ng panahon nang araw na iyon. Halos matunaw na yata ako sa init ng araw. Pawis na pawis ako, at pakiramdam ko, kahit anong pamaypay ko sa sarili ko, hindi pa rin sapat para maibsan ang init.Pero kailangan kong tapusin ang pamimili.“Miss beautiful, ilang kilong baboy?” tanong ng tindero nang makalapit ako sa kaniyang puwesto.Napangiti naman ako sa tawag niya.Ay, may pa-beautiful pa si Kuya! At least, kahit papaano, may nakakapansin pa rin sa kagandahan ko kahit pawis na pawis na ako. Hindi nga lang ako sigurado kung dahil ba talaga sa mukha ko o dahil gusto niyang bumili ako nang marami.“Limang kilo po.”“Hihiwain na?”“Opo, pang-menudo.”Habang hinihiwa niya ang karne, pinagmamasdan ko ang ti

PaymentChapter 9Renzeniah’s POVNagising na lang ako na nakatapat sa akin ang electric fan na bagyo na pinakatagotago ni Nanay Marina para sa tag-init. Halos nakadikit na sa akin ang hangin nito, pero wala akong pakialam. Ang mahalaga, hindi na ako nahihilo at unti-unti nang bumabalik ang lakas ng katawan ko.Nandoon na rin si Donita na nakaabang sa paggising ko. Nakaupo siya sa gilid ng kama habang nakatingin sa akin na para bang may hinihintay siyang milagro.“Girl, himatayin ka ba talaga?”“Ha? Ano bang nangyari?”“Ay, muntik ka lang naman bitbitin ng mga goons ni Mang Pepe.”Napakunot ang noo ko.“Ipambabayad ka sa utang!”Nakita kong nalungkot si Nanay Marina dahil sa pagiging taklesa ni Donita. Alam kong napagalitan na naman niya ang nanay niya dahil sa nangyari. Wala namang gustong mangyari iyon. Hindi rin naman ginusto ni Nanay Marina na umabot sa ganoong sitwasyon ang lahat.Pero hindi ko rin masisisi si Donita. Siguro, natatakot lang din siya para sa amin.“Hayaan mo na, D