Unfair

Chapter 4

Renzeniah's POV

Kaya parang halos nagiging perpekto na ang iba ko pang kapatid dahil sa ginagawa niya sa akin. Natuto silang sumunod, umiwas sa pagkakamali, at itago ang kanilang mga problema para hindi mapansin ni Papa.

Pero hindi ko alam kung tunay ba silang perpekto o natatakot lang din silang maranasan ang naranasan ko.

Hindi ko naramdamang minahal niya ako.

Isa akong anak na babae, hindi sanggano. Hindi ako gangster na kailangan niyang paamuin sa pamamagitan ng mga suntok at masasakit na salita.

His excessive punishment made me lose my self-esteem. Mas mabuti nang walang gawin kaysa magkamali.

At ngayon, kahit simpleng pag-a-apply ng trabaho, parang kailangan ko pang humingi ng pahintulot sa kaniya.

Napabuntong-hininga ako at pilit na ngumiti sa receptionist.

“Sige po, salamat,” sabi ko bago tuluyang tumalikod.

Ayokong makipagtalo pa. Wala rin namang mangyayari. Kung susubukan kong ipaliwanag ang sitwasyon ko, baka lalo lang akong mapahiya.

Pagkalabas ko ng building, napaupo ako sa isang bench sa labas ng kumpanyang inaplayan ko. Saglit kong ipinikit ang mga mata ko habang pinakakalma ang sarili.

Nakakapagod pala ang paulit-ulit na umasa, tapos paulit-ulit ding mabigo.

Sa bawat kumpanyang pinupuntahan ko, dala ko ang resume ko at ang pag-asang baka sakaling may magbigay sa akin ng pagkakataon. Pero sa bawat pagtanggi, parang unti-unting nauubos ang lakas ng loob ko.

Siguro dapat ang applyan ko ay walang kaugnayan sa negosyo namin, o kaya ay malayo-layo sa kaniya.

Para hindi niya ako ma-blacklist.

Napagmasdan ko ang mga sasakyan sa Makati.

Ang daming dumadaan. Mga kotse, jeep, bus, at kung anu-ano pa. Ang bilis ng takbo ng mga ito, na para bang lahat ay may pupuntahan at may mahalagang kailangang gawin.

Samantalang ako, heto, nakaupo sa isang bench at hindi alam kung saan magsisimula ulit.

Kung magpasagasa na lang kaya ako sa mga bus?

Napakurap ako sa sarili kong naisip.

Kaso, naiisip ko pa lang, nandidiri na ako.

At ang pangit ng magiging headline!

ANAK NG CEO, NAPISAK NG BUS!

“Eeww!”

Napangiwi ako at napailing. Grabe naman! Kung mamamatay man ako, huwag naman sanang ganoon. At saka, kawawa naman ang driver. Baka habang buhay siyang magkaroon ng trauma dahil sa akin.

Napahawak ako sa noo ko.

Ano ba, Renzeniah? Limang kumpanya pa lang ang tinanggihan sa iyo, kung anu-ano na ang pumapasok sa utak mo!

Huminga ako nang malalim at pilit na pinalakas ang loob ko. Hindi puwedeng ganito na lang ako. Hindi puwedeng dahil sa ginawa ni Papa ay susuko na agad ako sa buhay.

Siguro, hindi talaga para sa akin ang mga kumpanyang iyon.

Tsaka, nakaka-limang apply pa lang naman ako, eh. Baka sa ikaanim ay mabigyan na ako ng pagkakataon.

Who knows?

Baka sa susunod na kumpanya, may taong handang tumingin sa kakayahan ko at hindi sa apelyido ko. Baka may employer na hindi natatakot kay Papa. At baka, sa wakas, magkaroon din ako ng pagkakataong patunayan na kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa.

Pinunasan ko ang mga mata ko kahit wala naman akong luhang tumulo. Ayokong umiyak dahil lang sa isang araw na naman ng kabiguan.

Hindi ako papayag na habambuhay na lang akong kontrolado ni Papa.

Kung ayaw niya akong tulungan, fine. Kung gusto niyang alisin ang lahat ng suporta niya sa akin, bahala siya.

Pero hindi ibig sabihin noon ay wala na akong kakayahan.

Maybe I'm not the smartest person in the room. Maybe I'm not good at business. And maybe I still have a lot to learn.

Pero puwede naman akong matuto.

Puwede akong magsimula sa ibaba, magkamali, bumangon, at subukang muli. Hindi ko kailangang maging perpekto para magkaroon ng karapatang mangarap.

Tumayo ako mula sa bench at inayos ang dala kong bag. Tumingin ako sa paligid bago muling naglakad palayo.

Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga susunod na araw. Hindi ko rin alam kung ilang kumpanya pa ang tatanggihan ako o kung hanggang kailan ako hahadlangan ni Papa.

Pero isang bagay ang sigurado ako.

Hindi ako dapat sumuko.

Hindi dahil madali ang laban, kundi dahil wala akong ibang paraan para makalaya sa buhay na ipinipilit niyang ipamuhay ko.

I lifted my chin and took another step forward.

Hindi pa ako dapat sumuko.

Hindi pa ngayon, hindi kailanman.