Home / Romance / Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo / Chapter 5: Ang Bangungot ni Hiraya

Share

Chapter 5: Ang Bangungot ni Hiraya

Author: Dama Mei
Bahagyang itinaas ni Hiraya ang laylayan ng kanyang gown habang bumababa mula sa kotse. Samantala, dire-diretso nang naglakad si Alaric nang hindi man lang lumilingon sa likuran.

Sumunod si Hiraya mula sa malayo. Natatakot siyang masyadong lumapit at maistorbo ang distansyang hindi niya maintindihan kung bakit parang may hindi nakikitang hangganan.

Pagpasok niya sa foyer ng mansion, bumungad sa kanya ang mga staff ng bahay na nakapila nang maayos upang salubungin sila.

“This is Mrs. Hiraya Villarreal, Sir Alaric's legal wife,” pagpapakilala ni Marco habang nakatayo sa likuran ni Hiraya.

Sabay-sabay na yumuko ang lahat ng staff.

“Maligayang pagdating po, Madam!” halos sabay-sabay nilang bati.

Napapitlag si Hiraya sa gulat at bahagyang nataranta.

“Ah… o-opo, ma-maraming salamat…” nauutal niyang sagot bago kusang yumuko pabalik bilang paggalang.

Napangiti nang bahagya ang mga staff nang makita ang pagkailang niya. Hindi naman sila natatawa sa kanya o nangungutya. Sa halip, para bang naaantig sila sa pagiging mahiyain ng bagong madam ng mansion. Lalo pang yumuko si Hiraya, at lalong uminit ang kanyang mukha sa hiya.

Sa hanay ng mga staff, isang babaeng nasa katanghaliang-gulang ang lumapit. Sa tindig at kilos pa lang nito, halatang siya ang namamahala sa buong bahay.

“Maligayang pagdating po, Madam,” bati nito habang bahagyang yumuyuko. “Ako po si Cecilia delos Santos, ang head staff ng bahay na ito.”

Napatingin si Hiraya sa kanya, bahagyang naguguluhan.

“Ako po… si Hiraya,” mahina niyang pagpapakilala.

Marahang tinapik ni Cecilia ang likod ng kamay ng dalaga.

“Mula ngayong gabi, tahanan n’yo na rin po ang bahay na ito, Madam. Huwag po kayong mag-atubiling tawagin ako kung may kailangan kayo.”

Halos maiyak si Hiraya sa narinig.

Ang salitang tahanan ay isang bagay na matagal na niyang hinahangad na marinig mula sa ibang tao. Kahit kailan, hindi niya naramdaman na tunay siyang kabilang sa sarili niyang pamilya. Kaya nang sabihin ni Cecilia na tahanan na rin niya ang mansion na ito, hindi niya napigilang makaramdam ng kakaibang init sa kanyang dibdib.

“Tutulungan ko po kayong masanay sa bagong kapaligiran. Unahin muna natin ang kuwarto ninyo, ha?”

Mahinang tumango si Hiraya.

“Salamat po… M-Ms. Cecilia.”

Ngumiti nang magiliw ang babae.

“Cecilia na lang po ang itawag ninyo sa akin. Simula ngayon, pamilya na rin ninyo ang lahat ng staff dito.”

Napayuko si Hiraya, pilit na pinipigilan ang emosyon niya. Hindi niya alam kung bakit, pero ang simpleng kabaitan ng babaeng ito ay sapat na para makaramdam siya ng kaunting kapanatagan.

Mahaba at tahimik ang pasilyong papunta sa kuwarto ni Hiraya. Malamlam ang mga ilaw sa dingding, at ang liwanag ng mga iyon ay bahagyang tumatama sa makinis na sahig na gawa sa maputing marmol.

Dahan-dahang naglakad si Hiraya sa tabi ni Cecilia habang bahagyang hawak ang laylayan ng kanyang gown upang hindi siya matapakan o matisod. Sa dulo ng pasilyo ay may isang malaking dobleng pinto na gawa sa mahogany. Marahang binuksan iyon ni Cecilia.

“Pumasok na po kayo, Madam,” malumanay niyang sabi.

Pagpasok ni Hiraya, agad na nanlaki ang mga mata niya.

Halos kasinglaki ng buong ground floor ng bahay ng mga Hernando ang kuwartong ito!

Napahawak siya sa bibig dahil sa sobrang gulat. Hindi man lang siya agad nakapagsalita habang pinagmamasdan ang lawak at ganda ng silid.

“Ito po… ang kuwarto ko?”

Tumango si Cecilia habang nakangiti.

“Opo. Personal na utos po iyon ni Sir Alaric.”

Ilang segundo ring pinagmasdan ni Cecilia ang mukha ni Hiraya. Unti-unting nagbago ang kanyang ngiti at napalitan iyon ng ekspresyong puno ng pag-unawa at awa.

“Karaniwan po, pagkatapos ng kasal, sa iisang kuwarto natutulog ang mag-asawa,” maingat na paliwanag ni Cecilia. “Pero ipinag-utos ni Sir Alaric na ihanda ang kwartong ito para sa inyo lamang.”

Napalunok si Hiraya.

Sa totoo lang, kahit papaano ay nakahinga siya nang maluwag. Hindi pa siya handang makitulog sa iisang kuwarto kasama si Alaric, lalo na't ngayong gabi lang naman sila unang nagkita.

Hindi pa niya lubos na kilala ang lalaki, at sa tuwing naaalala niya ang malamig nitong ekspresyon, hindi niya maiwasang kabahan.

“May mga pagkakataon po talagang mukha siyang malamig o masyadong istrikto,” patuloy ni Cecilia, maingat na pinipili ang mga salita. “Pero gusto lang niyang makaramdam muna kayo ng seguridad habang nandito kayo sa bahay.”

Bahagyang tumango si Hiraya.

“Salamat, Cecilia,” sagot niya. “Ayos lang po sa akin. Wala naman akong reklamo.”

Muling ngumiti nang mainit si Cecilia.

“Kung ganoon, magpahinga na po kayo. Napakahirap ng pinagdaanan ninyo ngayong araw.”

Tahimik na tumango si Hiraya habang unti-unting bumabalik sa isip niya ang lahat ng nangyari. Mula sa kasal na walang groom sa altar hanggang sa pagdating niya sa mansion na ito, pakiramdam niya ay napakaraming pagbabago ang nangyari sa buhay niya sa loob lamang ng isang araw.

At sa kabila ng lahat, hindi pa rin niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya sa mga susunod na araw.

Tahimik ang pasilyo sa ikalawang palapag ng mansion. Tanging ang mga ilaw sa dingding na may ginintuang liwanag ang nagbibigay-liwanag sa mahabang daanan.

Dahan-dahang naglakad si Alaric papunta sa kanyang opisina matapos niyang matapos ang conference call kasama ang kanyang international team. Ngunit nang dumaan siya sa harap ng kuwarto ni Hiraya, bigla siyang huminto.

Bahagyang nagkunot ang kanyang noo.

May narinig siyang tunog mula sa loob ng kuwarto. Para iyong mahihinang hikbi ng isang taong pilit na pinipigilang umiyak.

Lumapit siya nang isang hakbang at bahagyang itinagilid ang ulo upang makinig nang mabuti. Dahan-dahang iniangat ni Alaric ang kamay niya patungo sa door handle, pero bago pa niya iyon mahawakan, natigil siya.

Tatlong segundo siyang nanatiling nakatayo sa harap ng pinto, tila nag-aalangan kung papasok ba siya o hindi. Sa huli, ibinaba niya ang kamay at nagbago ng direksyon. Sa halip na pumasok sa kuwarto ni Hiraya, naglakad siya papunta sa kuwarto ng mga staff at kumatok sa pinto ni Cecilia.

“Sir Alaric?” gulat na tanong ni Cecilia nang buksan niya ang pinto.

“Please check on Hiraya,” utos niya. “I heard a strange noise coming from her room.”

Agad na tumango si Cecilia nang walang anumang tanong.

“Opo, Sir.”

Mabilis siyang lumabas at dumaan sa tabi ni Alaric, na nanatili pa ring nakatayo sa pasilyo.

Marahang kumatok si Cecilia sa pinto ng kuwarto ni Hiraya.

“Ma'am Hiraya? Maaari po ba akong pumasok?”

Walang sumagot.

Ang tanging narinig niya ay ang mahihinang hikbi mula sa loob.

Dahan-dahang binuksan ni Cecilia ang pinto at pumasok. Pagkakita sa dalaga, agad siyang natigilan.

Nakabaluktot ang katawan ni Hiraya sa gitna ng malaking kama. Namumula at basang-basa ng luha ang mukha nito. Nakapikit ang mga mata niya, at nanginginig ang buong katawan na para bang may matinding kinatatakutan.

“Papa… huwag…”

Mahinang nausal iyon ni Hiraya habang natutulog. Patuloy na umaagos ang mga luha mula sa gilid ng kanyang mga mata.

Agad na lumapit si Cecilia at umupo sa kama. Marahan niyang niyakap ang mga balikat ng dalaga at hinaplos ang buhok nito.

“Shhh… Ma'am Hiraya. Si Cecilia ito. Ligtas ka na,” bulong niya habang patuloy na hinahaplos ang buhok ng dalaga.

Bahagyang napapitlag si Hiraya bago dahan-dahang iminulat ang mga mata.

“Cecilia…?”

“Shhh… kumalma po kayo, Madam. Ligtas na kayo rito,” malumanay na sagot ni Cecilia habang nakatingin sa kanya nang may pagmamahal.

Mahigpit na hinawakan ni Hiraya ang braso ni Cecilia, gaya ng isang batang takot na takot at naghahanap ng taong mapagkakatiwalaan. Hindi niya agad binitiwan ang babae. Para bang natatakot siyang kapag nawala ito sa tabi niya, babalik na naman ang lahat ng bagay na pilit niyang tinatakasan.

Sa labas ng bahagyang nakabukas na pinto, tahimik na nakatayo si Alaric.

Nananatili lamang siya sa anino ng pasilyo, tuwid ang tindig at halos hindi gumagalaw ang katawan. Tahimik niyang pinagmamasdan ang nangyayari sa loob ng kuwarto.

“Ma'am Hiraya… tahanan n’yo na po ang bahay na ito ngayon. Walang sinuman ang magtataboy sa inyo rito.”

Patuloy na niyakap ni Cecilia si Hiraya habang sinasabi ang mga salitang iyon.

At sa labas, nanatiling tahimik si Alaric.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 50: Bagong Umaga sa Villarreal Mansion

    Tumagos ang mainit na sikat ng araw sa umaga sa pagitan ng mga kurtina ng master bedroom. Dahan-dahan nitong tinanglawan ang sahig na marmol hanggang sa tumama ang liwanag sa malaking kama, kung saan kapwa nakahimlay ang dalawang taong kagabi lang ay tuluyang naglapit ng kanilang mga puso.Dahan-dahang iminulat ni Hiraya ang mga mata niya. Mahigpit pa rin siyang yakap ni Alaric, na nakapulupot ang matipunong mga braso sa katawan niya.Napatingin si Hiraya sa mukha ng asawa na mahimbing pang natutulog. Habang nakapikit ito, mas malambot tingnan ang matitigas nitong facial features. Wala ang karaniwang malamig at nakakatakot na ekspresyon nito. Sa halip, may kapayapaan sa mukha ni Alaric na nagbigay-lakas ng loob kay Hiraya upang marahang haplusin ng dulo ng mga daliri ang panga nito.Mahinang umungol si Alaric. Bahagyang gumalaw ang mga talukap ng mata niya bago tuluyang dumilat, at agad na nagtama ang mga mata nila ni Hiraya.Unti-unting nabuo ang isang bahagyang ngiti sa mga labi

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 49: Ang Huling Kanlungan ng Makapangyarihang Tao

    Lalong lumalim ang gabi, pero tila mas umiinit ang hangin sa loob ng master bedroom dahil sa matinding damdaming namamagitan sa kanilang dalawa. Hindi inaalis ni Alaric ang tingin sa mga matang puno ng luha ni Hiraya. Ramdam niyang bahagya pa ring nanginginig ang maliit na katawan ng dalaga sa loob ng mga bisig niya.Dahan-dahang yumuko si Alaric hanggang sa magdikit ang mga noo nila. Nagkahalo ang maiinit nilang hininga, na bumuo ng isang tahimik na sandali na silang dalawa lang ang tunay na nakakaunawa."Don't cry," paos na bulong ni Alaric.Marahang gumalaw ang hinlalaki niya upang punasan ang isang patak ng luhang tuluyang dumaloy sa pisngi ni Hiraya."I've broken so many things in this world, Hiraya. Ayokong pati ikaw, sirain ko rin at paiyakin nang ganito."Marahang umiling si Hiraya. Ang mga kamay niyang kanina ay naninigas sa kaba ay naglakas-loob nang dumampi sa matipunong dibdib ni Alaric, na wala nang nakaharang na tela.Mainit ang balat ng lalaki, at ang tibok ng puso

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 48: Pagguho ng Pader na Yelo

    Nakatayo si Alaric sa mismong likuran ni Hiraya. Dahan-dahang gumagalaw ang mahahaba at matitibay niyang mga daliri habang isa-isang hinahawakan ang maliliit na butones sa likod ng midnight blue gown ng asawa. Nang direktang dumikit sa maputi at makinis na balat ng likod ni Hiraya ang mainit na mga daliri ni Alaric, agad na nangilabot ang dalaga.Walang sinuman sa kanila ang nagsalita. Napakabilis ng tibok ng puso ni Hiraya, at pakiramdam niya ay umaabot ang bawat pintig hanggang sa mga dulo ng kanyang mga daliri. Mariin siyang pumikit habang nararamdaman niyang unti-unting natatanggal ang mga butones ng gown, na sinundan ng mahinang tunog ng silk zipper na dahan-dahang ibinababa.Napakaingat ng bawat paggalaw ni Alaric, na para bang may hinahawakan siyang pinakamarupok na porselana sa buong mundo. Nang matanggal ang huling butones, hindi na kayang suportahan ng mga ito ang bigat ng mamahaling tela. Dahan-dahang dumulas pababa ang gown na obra maestra ni Jean hanggang sa tuluyan iton

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 47: Sa Likod ng mga Gintong Kadena

    Pakiramdam ni Hiraya ay mas mahaba kaysa karaniwan ang biyahe pauwi mula sa hotel papunta sa Villarreal mansion. Napakabigat ng katahimikan sa loob ng marangyang sasakyan. Nakaupo si Alaric habang nakasandal sa upuan at nakapikit ang mga mata. Pero halatang hindi pa rin humuhupa ang galit sa loob niya. Mahigpit ang pagkakakuyom ng panga niya, habang paulit-ulit namang tinatapik ng mga daliri niya ang armrest ng upuan.Tahimik lang si Hiraya at nakatingin sa labas ng bintana. Pinagmamasdan niya ang mga ilaw sa kalsadang mabilis na dumaraan sa kanyang paningin. Magulo pa rin ang isip niya dahil sa halik na nangyari sa balkonaheng iyon. Hindi niya alam kung paano haharapin si Alaric pagkatapos ng lahat ng nangyari sa gabing iyon.Pagdating nila sa mansion, agad na binuksan ni Marco ang pinto ng sasakyan. Naunang bumaba si Alaric nang walang sinasabi at mabilis na pumasok sa bahay.Sumunod naman si Hiraya sa likuran niya, mabagal at parang wala nang lakas ang mga hakbang. Nanginginig pa

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 46: Ang Lambat ng Pagtataksil

    Lalong naging maingay ang ballroom ng hotel habang papalapit sa kasukdulan ang tugtog ng waltz. Mahigpit pa rin ang pagkakahawak ni Alaric sa mga daliri ni Hiraya, na para bang kapag niluwagan niya iyon kahit kaunti, mawawala ang dalaga sa gitna ng napakaraming tao.Pero bilang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa mundo ng negosyo at sentro ng atensyon sa gabing iyon, hindi maaaring magtago si Alaric habambuhay sa likod ng mga tao. Ilang kilalang real estate tycoon at mga ministro ng ekonomiya ang nagsimulang lumapit sa kanya. Unti-unti silang bumuo ng isang grupo sa paligid niya, kaya napilitan si Alaric na bumalik sa kanyang papel bilang makapangyarihang pinuno.Sandaling nilingon ni Alaric si Hiraya.Napansin niyang mukhang hindi pa rin nakakabawi ang asawa niya sa mga nangyari. Hindi pa rin regular ang paghinga nito, at kapansin-pansin pa rin ang pamumula ng mga labi nito dahil sa mainit nilang halikan sa balkonaheng iyon kanina."Wait here, sweetheart," bulong ni Alaric.Pagk

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 45: Pag-angkin ng Isang Makapangyarihan

    Hindi napansin ni Arvie ang matangkad na lalaking nakatayo sa bungad ng pinto ng balkonaheng kinaroroonan nila, kaya patuloy pa rin siya sa pagbibiro. Pero nang biglang tumigil sa pagtawa si Hiraya at mapansin niya ang takot sa mga mata nito, napilitan siyang lumingon.Hindi gumagalaw si Alaric. Nakatayo lang siya sa ilalim ng mahinang liwanag ng mga ilaw sa dingding. Sa likod ng itim niyang maskara, matalim ang kislap ng mga mata niya habang diretso siyang nakatingin kay Arvie. Para bang isa itong peste na kailangan niyang alisin agad sa harapan niya.Samantala, ramdam ni Hiraya ang napakabilis na tibok ng puso niya. Halos umalingawngaw na sa mga tainga niya ang bawat pintig nito. Alam niyang nakamasid sa kanya si Alaric, at alam din niyang hindi maganda ang mood nito."Arvie," paos na bulong ni Hiraya. Nanginginig ang boses niya. "Mas mabuti sigurong... pumasok ka na muna. Baka nagsimula na ang main event."Kumunot ang noo ni Arvie. Tumingin siya kay Alaric na nanatiling tahimik

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status