Beranda / Romance / Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo / Chapter 6: Pinapayagan Kitang Dito Manatili

Share

Chapter 6: Pinapayagan Kitang Dito Manatili

Penulis: Dama Mei
Sumisilip ang sikat ng araw sa malalaking bintana ng mansion ng mga Villarreal. Maaga pa lang ay abala na ang mga staff sa kani-kanilang trabaho.

Pero nang papunta na si Cecilia sa kusina, nagulat siya nang makita si Hiraya roon. Abala ang dalaga sa paghiwa ng sibuyas, pagkatapos ay mabilis na sinilip ang kaldero ng sabaw. Binuksan din niya ang oven para tingnan ang tinapay na siya mismo ang nag-toast.

Napahawak si Cecilia sa bibig sa sobrang gulat.

“Ma'am Hiraya, ano po ang ginagawa ninyo?”

Mabilis na lumingon si Hiraya at bahagyang ngumiti. “Nasanay na kasi akong tumulong sa kusina, Cecilia.”

Agad na lumapit si Cecilia sa kanya. “Pero, Ma'am, may sarili tayong chef dito! Hindi ninyo kailangang gawin ang lahat ng ito.”

Yumuko si Hiraya habang inaayos ang maliit na apron na nakita niya sa kusina.

“Sa dati naming bahay, ako po ang laging nagluluto para sa sarili ko. Kaya hindi naman ito malaking bagay sa akin.”

Matagal na tinitigan ni Cecilia ang dalaga. Hindi niya alam ang buong kwento tungkol sa pinagmulan ni Hiraya, pero para sa kanya, ang babaeng pipiliin ni Alaric bilang asawa ay dapat nagmula rin sa isang pamilyang may mataas na katayuan sa lipunan. Sa lahat ng babaeng nakilala niya mula sa mga prominenteng pamilya, wala pa siyang nakitang kumikilos gaya ni Hiraya.

Napabuntong-hininga siya nang mahina.

“Sige na nga. Kung ganoon, ihain na lang natin ang almusal ni Sir Alaric.”

Mag-isang nakaupo si Alaric sa dulo ng mahabang hapag-kainan. Nakasuot siya ng itim na polo at mamahaling relo habang abala sa pagtingin sa kanyang work tablet.

Kung hindi mo alam ang sitwasyon, hindi mo aakalain na bagong kasal ang lalaking ito.

Pagpasok ni Cecilia na may dalang tray ng pagkain, agad na nag-angat ng mukha si Alaric. Magalang na yumuko si Cecilia.

“Magandang umaga po, Sir Alaric. Ito na po ang almusal ninyo.”

Tumango si Alaric. “Just leave it there.”

“Espesyal po ang almusal ninyo ngayon, Sir. Si Ma'am Hiraya po mismo ang nagluto.”

Inilapag ni Cecilia sa mesa ang isang mangkok ng mainit na sabaw at ilang hiwa ng bagong tostang tinapay.

Biglang tumigil si Alaric sa pagtapik ng mga daliri sa mesa. Bahagyang lumipat ang tingin niya sa pagkain, bago muling tumingin kay Cecilia.

“...Who prepared this?”

“Si Ma'am Hiraya po, Sir. Napakahusay po niyang magluto,” sagot ni Cecilia na may pagmamalaki sa kanyang ngiti.

Dahan-dahang tumayo si Alaric mula sa kanyang upuan. Tinitigan niya ang mga pagkaing nakahain sa mesa na para bang hindi dapat naroroon ang mga iyon.

“I don't eat food prepared by strangers,” mariing sabi niya.

Napahinto si Cecilia at bahagyang napigil ang paghinga. Wala siyang nagawa kundi yumuko nang tahimik.

Samantala, si Hiraya na nakatayo hindi kalayuan sa likuran ni Cecilia ay biglang nakaramdam ng matinding lungkot. Para bang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya nang marinig ang mga salita ni Alaric.

“Take it away. Have the kitchen prepare my usual breakfast instead,” utos ni Alaric kay Cecilia.

“Opo, Sir,” mahina nitong sagot.

Habang bumabalik si Cecilia sa kusina para palitan ang pagkain, ibinaling ni Alaric ang malamig niyang tingin kay Hiraya, na nanatiling nakatayo sa kinatatayuan niya.

“I have no objection to you using the kitchen,” sabi niya nang walang emosyon. “But don't ever take it upon yourself to prepare or serve my meals again.”

Dahan-dahang tumango si Hiraya.

“O-Opo, Sir. Pasensya na po,” sagot niya, nanginginig ang boses.

Muli siyang yumuko, hindi na alam kung ano pa ang sasabihin.

***

Tahimik na naglakad si Alaric sa pasilyo ng isang mamahaling apartment. May dala siyang itim na handbag na bahagyang umuugoy kasabay ng bawat hakbang niya. Sa loob nito ay isang eksklusibong kahon ng alahas.

Huminto siya sa harap ng isang pinto ng unit at pumasok nang walang pag-aalinlangan. Walang ingay ang mga hakbang niya habang lalo siyang lumalalim sa loob ng apartment.

At doon, sa gitna ng silid, nakita niya ang isang babaeng nakikipaghalikan sa isang lalaki. Nasa ibabaw ng lalaki ang babae, nakalugay ang mahaba nitong buhok.

Kilalang-kilala ni Alaric ang magandang likod na iyon.

Ilang segundo siyang hindi gumalaw. Nakatayo lamang siya roon habang pinagmamasdan ang dalawa, nanatiling malamig at walang emosyon ang mukha.

Makalipas ang ilang sandali, lumingon si Celine.

Nagtama ang mga mata nila ni Alaric.

Napasinghap siya sa gulat bago agad na bumangon at nagmamadaling hinila ang kumot para takpan ang kanyang katawan.

“Alaric?! How long have you been standing there?” tarantang tanong ni Celine.

Natigilan ang lalaking kasama niya. Litong-lito itong tumingin sa paligid bago dali-daling lumayo sa kanya.

Samantala, inilapag ni Alaric ang itim na handbag sa mesa nang hindi man lang binubuksan iyon.

“Are you finished, Celine?” malamig niyang tanong.

Natigilan si Celine. “W-What do you mean? I—”

“Did you enjoy yourself?” putol ni Alaric.

Ilang beses na kumurap si Celine. Nakabalot pa rin sa kumot ang katawan niya nang bumangon siya at lumapit kay Alaric.

“This isn't what you think,” pilit niyang paliwanag. “I was just—”

“There's no need to explain,” putol na naman ni Alaric.

Binuksan niya ang handbag, kinuha ang isang kahong nababalutan ng velvet, at iniabot iyon kay Celine.

“This belongs to you,” malamig niyang sabi.

Napatingin si Celine sa kahon. Para bang hindi niya alam kung tatanggapin ba niya iyon o hindi.

“A-Alaric…” mahinang sambit niya. “I did this because… because I knew our relationship would never have a happy ending.”

Natigil si Alaric sa paghakbang, pero hindi siya lumingon. “Your family… they would never approve of me. I knew that from the beginning. I just…”

Sandaling tumigil si Celine, pinipigilang manginig ang kanyang boses. “I needed certainty. I couldn't keep putting my life on hold for something that had no clear future.”

Sa wakas, lumingon si Alaric at tiningnan siya. “I'm already married, if that's what you're worried about.”

Nanlaki ang mga mata ni Celine.

“Married? When? Why didn't I know about this?” sunod-sunod niyang tanong.

“Because you didn't need to know,” sagot ni Alaric. “My marriage isn't for public consumption.”

Lumapit pa nang kaunti si Alaric kay Celine.

“Only a select group of business tycoons know about it,” dagdag niya.

Mariing kinagat ni Celine ang kanyang labi. “Yeah… that's right. Only the tycoons.”

Naghanda nang umalis si Alaric, pero biglang hinawakan ni Celine ang braso niya.

“I… I'm sorry,” sabi niya, puno ng pagsisisi. “I shouldn't have—”

“It's fine,” putol ni Alaric.

Bahagya siyang umiling.

“From the beginning, our relationship was based on mutual needs. Nothing more.”

Napayuko si Celine.

“I fulfilled your needs, and you fulfilled mine. There was never a future for us.”

Kinuha ni Alaric ang kanyang suit jacket mula sa upuang nasa harapan niya. “And now, I don't think we need each other anymore.”

Pumikit si Celine nang ilang sandali. Nang muli niyang imulat ang mga mata niya, naglalakad na si Alaric papunta sa pinto.

“Alaric,” mahina niyang tawag.

Saglit na huminto ang lalaki.

“Take care of yourself.”

Hindi na sumagot si Alaric. Muli siyang naglakad palayo at marahang isinara ang pinto sa likuran niya.

Naiwang nakatayo si Celine sa mamahaling silid, nakatitig sa kahong nababalutan ng velvet na nasa ibabaw ng mesa. Kumikinang iyon sa ilalim ng ilaw, pero para sa kanya, malamig at walang anumang halaga ang kinang nito sa sandaling iyon.

***

Dahan-dahang bumukas ang pangunahing pinto ng mansion sa madaling-araw.

Tahimik na pumasok si Alaric at marahang hinubad ang kanyang sapatos. Bahagya lamang ang mga ilaw na nakabukas sa loob ng bahay, tanda na nakapagpahinga na ang karamihan sa mga staff.

Ilang hakbang pa ang ginawa niya papasok bago siya biglang huminto. May nakita siyang isang taong nakatayo sa dulo ng pasilyo.

Habang papalapit siya, mas nakikilala niya ang taong iyon.

Si Hiraya.

Bahagyang nagulat si Alaric. Hindi siya sanay na may naghihintay sa kanya sa pag-uwi, lalo na sa ganito na siya kagabi na nakabalik.

“What are you doing here?” mataray niyang tanong.

Dahan-dahang lumapit si Hiraya, pero nag-iwan pa rin siya ng kaunting distansya sa pagitan nila.

“N-Narinig ko po kasing pumasok na ang kotse ninyo,” mahina niyang sagot. “Kumain na po ba kayo?”

“That's none of your concern,” sagot ni Alaric. “Cecilia and the kitchen staff are responsible for those matters.”

Agad na yumuko si Hiraya. “Pasensya na po. Gusto ko lang naman sanang—”

“Don't involve yourself in matters that concern me,” malamig na putol ni Alaric.

Nanatiling diretso ang tingin niya kay Hiraya.

“I've allowed you to stay here and use my name as my wife. But don't mistake that privilege for permission to interfere in my personal affairs or question me about things that don't concern you.”

Tuluyang natigilan si Hiraya.

Mahigpit niyang pinagdidikit ang mga daliri niya, pilit na pinipigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay.

“Opo, Sir,” mahina niyang sagot.

Muli siyang yumuko, habang tahimik na tinatanggap ang mga salitang para bang paulit-ulit na nagpapaalala sa kanya kung ano lamang ang lugar niya sa buhay ng lalaking tinatawag niyang asawa.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 50: Bagong Umaga sa Villarreal Mansion

    Tumagos ang mainit na sikat ng araw sa umaga sa pagitan ng mga kurtina ng master bedroom. Dahan-dahan nitong tinanglawan ang sahig na marmol hanggang sa tumama ang liwanag sa malaking kama, kung saan kapwa nakahimlay ang dalawang taong kagabi lang ay tuluyang naglapit ng kanilang mga puso.Dahan-dahang iminulat ni Hiraya ang mga mata niya. Mahigpit pa rin siyang yakap ni Alaric, na nakapulupot ang matipunong mga braso sa katawan niya.Napatingin si Hiraya sa mukha ng asawa na mahimbing pang natutulog. Habang nakapikit ito, mas malambot tingnan ang matitigas nitong facial features. Wala ang karaniwang malamig at nakakatakot na ekspresyon nito. Sa halip, may kapayapaan sa mukha ni Alaric na nagbigay-lakas ng loob kay Hiraya upang marahang haplusin ng dulo ng mga daliri ang panga nito.Mahinang umungol si Alaric. Bahagyang gumalaw ang mga talukap ng mata niya bago tuluyang dumilat, at agad na nagtama ang mga mata nila ni Hiraya.Unti-unting nabuo ang isang bahagyang ngiti sa mga labi

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 49: Ang Huling Kanlungan ng Makapangyarihang Tao

    Lalong lumalim ang gabi, pero tila mas umiinit ang hangin sa loob ng master bedroom dahil sa matinding damdaming namamagitan sa kanilang dalawa. Hindi inaalis ni Alaric ang tingin sa mga matang puno ng luha ni Hiraya. Ramdam niyang bahagya pa ring nanginginig ang maliit na katawan ng dalaga sa loob ng mga bisig niya.Dahan-dahang yumuko si Alaric hanggang sa magdikit ang mga noo nila. Nagkahalo ang maiinit nilang hininga, na bumuo ng isang tahimik na sandali na silang dalawa lang ang tunay na nakakaunawa."Don't cry," paos na bulong ni Alaric.Marahang gumalaw ang hinlalaki niya upang punasan ang isang patak ng luhang tuluyang dumaloy sa pisngi ni Hiraya."I've broken so many things in this world, Hiraya. Ayokong pati ikaw, sirain ko rin at paiyakin nang ganito."Marahang umiling si Hiraya. Ang mga kamay niyang kanina ay naninigas sa kaba ay naglakas-loob nang dumampi sa matipunong dibdib ni Alaric, na wala nang nakaharang na tela.Mainit ang balat ng lalaki, at ang tibok ng puso

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 48: Pagguho ng Pader na Yelo

    Nakatayo si Alaric sa mismong likuran ni Hiraya. Dahan-dahang gumagalaw ang mahahaba at matitibay niyang mga daliri habang isa-isang hinahawakan ang maliliit na butones sa likod ng midnight blue gown ng asawa. Nang direktang dumikit sa maputi at makinis na balat ng likod ni Hiraya ang mainit na mga daliri ni Alaric, agad na nangilabot ang dalaga.Walang sinuman sa kanila ang nagsalita. Napakabilis ng tibok ng puso ni Hiraya, at pakiramdam niya ay umaabot ang bawat pintig hanggang sa mga dulo ng kanyang mga daliri. Mariin siyang pumikit habang nararamdaman niyang unti-unting natatanggal ang mga butones ng gown, na sinundan ng mahinang tunog ng silk zipper na dahan-dahang ibinababa.Napakaingat ng bawat paggalaw ni Alaric, na para bang may hinahawakan siyang pinakamarupok na porselana sa buong mundo. Nang matanggal ang huling butones, hindi na kayang suportahan ng mga ito ang bigat ng mamahaling tela. Dahan-dahang dumulas pababa ang gown na obra maestra ni Jean hanggang sa tuluyan iton

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 47: Sa Likod ng mga Gintong Kadena

    Pakiramdam ni Hiraya ay mas mahaba kaysa karaniwan ang biyahe pauwi mula sa hotel papunta sa Villarreal mansion. Napakabigat ng katahimikan sa loob ng marangyang sasakyan. Nakaupo si Alaric habang nakasandal sa upuan at nakapikit ang mga mata. Pero halatang hindi pa rin humuhupa ang galit sa loob niya. Mahigpit ang pagkakakuyom ng panga niya, habang paulit-ulit namang tinatapik ng mga daliri niya ang armrest ng upuan.Tahimik lang si Hiraya at nakatingin sa labas ng bintana. Pinagmamasdan niya ang mga ilaw sa kalsadang mabilis na dumaraan sa kanyang paningin. Magulo pa rin ang isip niya dahil sa halik na nangyari sa balkonaheng iyon. Hindi niya alam kung paano haharapin si Alaric pagkatapos ng lahat ng nangyari sa gabing iyon.Pagdating nila sa mansion, agad na binuksan ni Marco ang pinto ng sasakyan. Naunang bumaba si Alaric nang walang sinasabi at mabilis na pumasok sa bahay.Sumunod naman si Hiraya sa likuran niya, mabagal at parang wala nang lakas ang mga hakbang. Nanginginig pa

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 46: Ang Lambat ng Pagtataksil

    Lalong naging maingay ang ballroom ng hotel habang papalapit sa kasukdulan ang tugtog ng waltz. Mahigpit pa rin ang pagkakahawak ni Alaric sa mga daliri ni Hiraya, na para bang kapag niluwagan niya iyon kahit kaunti, mawawala ang dalaga sa gitna ng napakaraming tao.Pero bilang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa mundo ng negosyo at sentro ng atensyon sa gabing iyon, hindi maaaring magtago si Alaric habambuhay sa likod ng mga tao. Ilang kilalang real estate tycoon at mga ministro ng ekonomiya ang nagsimulang lumapit sa kanya. Unti-unti silang bumuo ng isang grupo sa paligid niya, kaya napilitan si Alaric na bumalik sa kanyang papel bilang makapangyarihang pinuno.Sandaling nilingon ni Alaric si Hiraya.Napansin niyang mukhang hindi pa rin nakakabawi ang asawa niya sa mga nangyari. Hindi pa rin regular ang paghinga nito, at kapansin-pansin pa rin ang pamumula ng mga labi nito dahil sa mainit nilang halikan sa balkonaheng iyon kanina."Wait here, sweetheart," bulong ni Alaric.Pagk

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 45: Pag-angkin ng Isang Makapangyarihan

    Hindi napansin ni Arvie ang matangkad na lalaking nakatayo sa bungad ng pinto ng balkonaheng kinaroroonan nila, kaya patuloy pa rin siya sa pagbibiro. Pero nang biglang tumigil sa pagtawa si Hiraya at mapansin niya ang takot sa mga mata nito, napilitan siyang lumingon.Hindi gumagalaw si Alaric. Nakatayo lang siya sa ilalim ng mahinang liwanag ng mga ilaw sa dingding. Sa likod ng itim niyang maskara, matalim ang kislap ng mga mata niya habang diretso siyang nakatingin kay Arvie. Para bang isa itong peste na kailangan niyang alisin agad sa harapan niya.Samantala, ramdam ni Hiraya ang napakabilis na tibok ng puso niya. Halos umalingawngaw na sa mga tainga niya ang bawat pintig nito. Alam niyang nakamasid sa kanya si Alaric, at alam din niyang hindi maganda ang mood nito."Arvie," paos na bulong ni Hiraya. Nanginginig ang boses niya. "Mas mabuti sigurong... pumasok ka na muna. Baka nagsimula na ang main event."Kumunot ang noo ni Arvie. Tumingin siya kay Alaric na nanatiling tahimik

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status